Rune gaat vliegen.

Al vanaf het moment dat Rune een heel klein mannetje was, wil hij kunnen vliegen. Zo troffen pappa en mamma hem al eens aan in het raamkozijn van zijn kamer. Zijn kamer op de tweede verdieping. Pappa vloog naar binnen om het zonnescherm uit te laten rollen, zodat er een zachte landing gemaakt kon worden en mamma rende met 5 treden tegelijk twee trappen op. Om kleine Rune nog net in zijn kraag te kunnen vatten. Anderhalf jaar en overtuigd van zijn vliegkwaliteiten.

‘Vlieg vogel vlieg.’ ‘Ja, Rune, maar een vogel weegt maar 100 gram, jij wel 15 kilo.’ De drang van Rune om te kunnen vliegen bleef. Er kwamen sloten op de ramen, sloten op de deuren en zelfs op vakantie stond pappa extra sloten op ramen te schroeven terwijl mamma de auto uitpakte. Er zullen heel wat vakantieverhuurbedrijven zich hebben verwonderd over de extra sloten. Mochten ze namelijk na afloop van onze vakantie gratis en voor niets houden van pappa en mamma. Om andere rondvliegende kinderen tegen te houden.

Rune werd groter en zwaarder en slimmer. Wist natuurlijk dat een vogel kon vliegen, maar een mens niet. Toch? Op het moment dat Rune 450 kilo woog, (45.0) besloot hij dat als een Boeing 747 in de lucht kan blijven hangen, hij dat ook zou kunnen. En dus klom hij wederom twee trappen op. Het raam kreeg hij niet open, extra slot zit er nog steeds op en een zonnescherm als landingsbaan is ook niet echt stoer te noemen. Rune ging aan de buitenzijde van de trapleuning hangen. Aan het plafond van de eerste verdieping. Zijn vingertoppen hielden de vloer van de tweede vast en daar bungelde hij. Hoog boven de grond. Zo vrij als een vogeltje….

Mamma zat ondertussen op het toilet. Met de deur open. Geloof me mensen, dat doet mamma anders NOOIT!! Maar deze keer dus wel en zo zag ze opeens een wasmand met kleding uit de lucht komen vallen. Een wasmand met kleding met het verbaasde gezicht van Rune. Wasmand was geen wasmand maar vliegende zoon. Mamma sprong op van het toilet, al plassend dus, besefte dondersgoed dat dit helemaal een vreemde actie was, rende al plassende weer terug naar het toilet en brulde de hele wereld bij elkaar. ‘Er is er 1 van de trap gevallen! Er is er 1 van de trap gevallen!’ Pappa, Julia en Nisse kwamen uit 3 verschillende deuren gestormd.

Maar een gevallen Rune vonden ze ook niet. Tot iemand opmerkte dat de douche aanstond. Daar stond een hevig geschrokken Rune. Huilend van de pijn met zijn kleren onder een koude douche. ‘Wat doe jij nu weer?’Julia en Nisse schaterden het uit van hun broertje die met alle kleding en schoenen nog aan onder het stromende water stond. ‘Als ik mijn vinger klem heb gehad, moet ik van mamma onder de kraan en nu doet mijn hele lichaam zééééér!’ Logisch. Zéér, zeer logisch. Nadat broer en zus waren weggestuurd, konden pappa en mamma Rune stukje bij beetje ontkleden.

Bont en blauw. Mannetje is bont en blauw. Van boven naar beneden het trapgat in storten is niet geheel zonder gevaar. Vooral als de trap zoals bij ons thuis een draai maakt onderaan. De onderste vijf traptreden staan voorlopig in zijn huid. 1 op zijn linkerbil, 1 op zijn rechterbil, 1 op zijn heup, 1 op zijn rug en 1 op zijn schouder. Mamma maakte zich vooral bezorgd over het landingsgestel van neergestorte zoon. Maar die had geen schade. Of toch wel. De volgende dag begon Rune te hinken en dat doet hij nu nog steeds. Mooi blauw ei op zijn voet.

‘Dit laat je nu voorlopig wel uit je hoofd mag ik hopen.’ ‘Ja, deze vlucht ging niet helemaal goed, maar het moet toch mogelijk zijn om te vliegen. De volgende keer gaat het vast beter. Oefening baart kunst.’

Diepe. Diepe zucht

Boek

Op aanraden van mijn lifeline op school, heb ik een boek besteld en ben ik hem na het bestellen daadwerkelijk gaan lezen. Ik bestel namelijk ook nogal eens boeken die ongelezen de vitrinekast inschuiven, of op een stapel onder mijn bed belanden. Ik bestel boeken namelijk nooit alleen. Ik ben verslaafd. Aan koffie en aan boeken. En als je vier boeken tegelijk binnen krijgt, lees je er 1 beneden, 1 boven en de andere twee bewaar je. In de kast, of op een stapel naast je bed. Uiteindelijk kiepert die stapel om en liggen ze er onder. Verscholen, tot de stofzuiger ze terugvindt.

Dit boek dus, ging ik lezen en het was zo pijnlijk realistisch, en zo pijnlijk herkenbaar, dat ik ademloos verder las. Niet stil. Absoluut niet stil, want de passages zijn af en toe zo briljant en treffend geschreven dat ik het uitbulder van het lachen. De vriendjes en vriendinnetjes van de kinderen die tussen de middag kwamen lunchen fluisterden mijn kinderen in het oor: ‘in ieder geval zoemt ze nu niet.’ Dat doe ik namelijk ook. Ik zoem volgens de mensen om mij heen. Vanaf mijn geboorte overigens al. Ik denk dat ik een auto ben. Volgens mijn collega’s een irritante bromvlieg. Mijn collega’s sporen duidelijk niet, maar dat is een ander verhaal. Ik lees het boek en ik bulder. De postbode die nog een pakket aan de deur bracht, lachte terug. ‘Gelukkig lachen uw ogen weer. Dat heb ik de laatste tijd gemist. En niet alleen uw ogen, ik hoorde u op straat al lachen. Welkom terug.’ Mijn postbode heeft mensenkennis, dat is wel duidelijk.

In het boek wordt beschreven hoe een man met een storing in het autistisch spectrum op zoek gaat naar een geschikte huwelijkspartner. En dat gebeurt aan de hand van een vragenlijst. Een evoluerende vragenlijst, want sommige vragen blijken niet helemaal duidelijk te zijn. Mijn echtgenoot had gelukkig geen vragenlijst, of althans; die heb ik nooit onder ogen gekregen. Hij liep wel rond op een feest met een meetlint en stukjes hout. Stukjes hout voor je doodskist.  Die mocht je zelf alvast uitkiezen, ik was nog maar 22! En een meetlint om vrouwen op te kunnen meten. Hun lengte. Echtgenoot is totaal niet geïnteresseerd in  borstomvang. Dan zou hij mij namelijk nooit hebben uitgekozen. Hij heeft mijn lengte nooit gemeten. ‘Jij bent 187’ was zijn originele openingszin. Echt by far de meest originele die ik tot dan gehoord had. Ook sindsdien nooit meer een betere gehoord.

Gisteravond besloot ik naar aanleiding van dit boek wat ik aan het lezen ben, de proef op de som te nemen. ‘Heb jij me uitgekozen vanwege mijn uiterlijk?’ ‘Nee, ik heb je zuiver uitgezocht op basis van je intelligentie. Uiterlijk is voor mij totaal niet belangrijk.’ Voor echtgenoot is dit dus duidelijk en kun je er geen speld tussen krijgen. Ik als vrouw denk dan toch minstens: dus je vind me niet knap? Echtgenoot begrijpt na 17 jaar huwelijk inmiddels wel dat als ik begin te zwijgen, zelfs zonder zoemen op de bank zit, dat er ergens iets niet goed is gegaan in de communicatie. Hij kijkt en hij denkt. ‘Niet dat ik je niet knap vind trouwens. Het is alleen totaal niet belangrijk. Niet voor de voortzetting van het genenpakket in ieder geval.’

De hoofdpersoon in het boek begint akelige gelijkenissen te vertonen met echtgenoot.

Nog een briljante passage is het bal. Hoofdpersoon gaat met een match van de vragenlijst naar een bal. En op dat bal moet hij zijn danskunsten tonen. Kunsten die hij heeft geoefend met een anatomisch skelet uit het biologielokaal. Zonder muziek. Dus de passen gaan geweldig, maar de band speelt een totaal niet passend ritme met alle gevolgen van dien en daar ging ik weer. Bulderend met tranen in mijn ogen vergat ik dochter op te halen, want ik zag de perfecte match al over de dansvloer gesleept worden met een toekijkende verbijsterende menigte. Dansvloer tamelijk leeg en iedereen in totale schok toekijkend naar bizar tafereel. Echtgenoot kan ook niet dansen. Doet danspassen na uit de jaren 50 en 60. Zwaait hip met de heupen en zwaait onhandig in de rondte met zijn armen. We passen eigenlijk best bij elkaar. Ik kan niet zingen.

Ongetwijfeld zal dit verhaal vervolgd worden. Nu nestel ik me op de bank. Met deken, met boek en met mooi glas wijn. De kinderen genieten van een zoemvrije avond en echtgenoot is gevlucht. Bang voor nog meer vreemde vragen. Of misschien is hij wel op stap met stukjes hout en meetlint. Op zoek naar een nog beter genenpakket.

Operatie

Vorig jaar kreeg de pappa van ons gezin een ongeluk. Sommigen van u weten dat nog. Hij vond het handig om achterwaarts van een bouwtrap af te donderen om recht op een betonnen vloer te klappen. (Er brak een kabel in het plafond waar hij aan hing en daardoor zwiepte hij achterover naar beneden.) Een aantal botten in zijn lichaam vonden dat geen topactie en versplinterden als luciferhoutjes. Geluk bij een ongeluk: het gebeurde in een kerk. Alle aanwezige engelen zaten op zijn schouder en zo bleef de schade nog enigszins beperkt tot een gebroken rechterarm, een verbrijzelde linkerpols én hand en hele beurse ruggenwervels.

Pappa werd geopereerd en een zeer kundig chirurg plaatste een halve meccano doos in het lichaam van hem die gevallen was. Onze jongste vond dat een superidee, hij had vanaf dat moment een robotpappa! Eén die lasers kon schieten met zijn vingertoppen. En als je met een ijzerdetector langs pappa liep, gingen alle alarmbellen af. Jongste zoon genoot, maar pappa gaandeweg steeds minder. Want hij kon zijn pols niet meer draaien, had amper gevoel in zijn vingers en zijn hand werd met de dag een stukje stijver. Dat zijn middelvinger in een vreemde kromme positie was blijven staan, zorgde voor hilariteit onder de gezinsleden, maar tot ongekende ergernis bij pappa.

Dus liepen wij vanmorgen weer richting het ziekenhuis. De ijzerwarenfabriek moest worden verwijderd in een poging om de flexibiliteit in pappa’s hand weer terug te laten keren. Vlak voor het ziekenhuis hoorde ik opeens een liedje in mijn oren: ‘Vanavond mag ik koningin zijn van een lalallalaloopsieland’, (Sorry K3, ik heb nooit goed opgelet tijdens de uitvoeringen van dochter en haar vader) ‘Hebben ze hier tegenwoordig muziek buiten? Wat grappig, ga je toch anders naar zo’n saai gebouw kijken’. Pappa gaf geen antwoord. Hij was te druk met zingen over een suikerspin aan een boom en over  lalaloopsieland. Hij maakte er zelfs een bijpassend dansje bij. Ik ging snel een stuk achter hem lopen. Een heel stuk om precies te zijn. Mensen konden eens gaan denken dat wij samen waren!

Binnen mag je je aanmelden bij de opnameafdeling. Of we even willen wachten in de wachtkamer. Daar zullen we worden opgehaald. Pappa leest de krant tot het moment dat zijn naam wordt omgeroepen, hij staat op en loopt achter de lieftallige dame aan. Hij vergeet zijn stoel aan te schuiven, vergeet zijn krant weg te bergen en vergeet vooral zijn vrouw mee te nemen. Daar ga je dan weer met je goede fatsoen. Krant in de tas, stoelen netjes aanschuiven en op een draf achter echtgenoot aan die als een mak schaap achter zuster aan loopt. Weg zijn danspassen en weg is K3.

Pappa mag zich omkleden en een schattig blauw operatieshirt aantrekken. Kleurt goed bij zijn ogen. Pappa trekt ook een bijpassende onderbroek aan. Orders van zijn vrouw. Liggend in het bed herhaalt zuster allerhande vragen. Maar diezelfde zuster heeft onze autipappa net ook een kastje gegeven. Om zijn bed te bedienen. En dat was niet handig. Je geeft technische autipappa eerst een technisch speelgoedje met stekker en daarna ga je vragen stellen over geboortedatum, medicijngebruik, ontslagprocedure en pijlen die op te opereren ledematen gezet moeten worden. Technische autipappa heeft belangrijker zaken aan zijn hoofd: Hoe kun je bedieningskastje vereenvoudigen?

En dat er aan het plafond een spiegel hangt waarin je jezelf kunt zien als je uiteindelijk naar de operatiekamer gereden wordt, is ook zeer grappig. Vinden pappa, zuster en broeder. Ik ben uiteraard de enige chagrijn in de groep die de grap niet inziet van een naar zichzelf zwaaiende pappa die in blauw operatiehemd door de gangen van het ziekenhuis rolt. Ik gooi zijn vreemde gedrag op de medicijnen.

Om dit verhaal een stuk in te korten halen we hem aan het einde van de middag weer op. Dat zijn arm op het bed blijft liggen terwijl hij al naast het bed staat en dat hij daarmee bijna zijn arm nog een keer breekt mag de pret niet drukken. Hij mag naar huis. Met roze vingers. De artsen vonden zijn liedjes over de koningin van lalaloopsieland klaarblijkelijk zo gezellig dat ze zijn vingers een bijpassend kleurtje hebben gegeven.