Halloween.

Kent u die mensen die voor hun plezier een pompoen uithollen? En als ze dan klaar zijn en hun handen geurvrij hebben gewassen het geduld nog hebben om er kunstige tafereeltjes uit te snijden? Die mensen die het voor elkaar krijgen dat de bovenkant van pompoen na alle kunstnijverheid nog steeds passend is? Die er dan lichtjes inzetten zodat er een kijkdoos effect ontstaat? Pompoenen met lichtjes worden in de vensterbank gezet of bij de voordeur. Staat gezellig, pompoen roept naar een ieder die langsloopt: WELKOM! Ik bedenk me altijd 2 keer voor ik bij zo’n huis aanbel, mensen hebben vast te veel vrije tijd. Gaan dan uitgebreid vertellen over kunstclubjes en dan nip jij aan je thee, knik je af en toe alsof je gesprek begrijpt, zittend op een schone bank zonder broodkruimels. Ik krijg dan altijd flashbacks aan Hyacinth Bucket. Kent u die nog? Ik ben dan die buurvrouw die haar trillende stress handen niet stil kan krijgen en mijn thee in een tuimelbeker krijg.

Dochter wil ook opeens dolgraag een pompoen uithollen. ‘Weet u nog toen ik klein was mam, toen gingen we samen een pompoen uithollen en er figuurtjes uit snijden. Deden we er thuis een lichtje in en hadden we er heel lang plezier van.’ Ik weet het nog inderdaad. Als de dag van gisteren. Kinderen deden mee aan een workshop bij het tuincentrum. Ik dacht koffie te gaan drinken in het restaurant, maar stond na 5 minuten al met veel te klein lepeltje voor mijn enorme knuisten viezigheid uit pompoen te scheppen. Mijn handen zagen 5 dagen oranje. Ze stonken net zo lang. Kinderen sneden poppetjes uit pompoen en we kregen stinkding mee naar huis. Met een waxinelichtje. Na 2 dagen was mijn huis vergeven van een zure stank. Heeft me nog 2 dagen gekost voor ik doorhad waar stank vandaan kwam. Uit het binnenste van de pompoen. Onder teruggezet niet passend dak tierde de schimmel welig. Ik heb er die avond een vers waxinelichtje ingezet. Het schouwspel was feeëriek. De schimmeldraden zorgden voor een waar spektakel op de witte muren. Dochter was verrukt en heeft dit al die jaren in haar geheugen meegedragen. Het schouwspel, niet de stinkende schimmels. Idyllisch jeugdsentiment.

Ondertussen werd ik met de dag grijzer. Grijs bij mij ziet er niet uit. Een beetje als de boze Halloween heks. Met bezem en een puntmuts. 

U heeft in de afgelopen jaren reeds vele malen mee kunnen lezen met de soap: Anna Marie kleurt haar haren. Dit keer was ik goed voorbereid. Alles klaargezet; haarkleurmiddel Mahonie, oude handdoeken van de stapel en mixen maar! Het goedje werd een soort roze. (Kan ook oranje zijn geweest) In ieder geval een kleur die ik nog nooit gezien had. Zo ziet mahonie er dus uit. Verf zorgvuldig in mijn haar gesmeerd, gemorste vlekken op hoofdhuid direct weggeveegd met babyzalf en met handdoek om mijn nek naar beneden. W.egmisbruikers kijken. Klok van mijn telefoon onder handbereik. Ook geleerd, niet te lang in het haar laten zitten. Deed ik dus wel, want ik keek naar achtervolging, las een krantenartikel op telefoon, dronk veel te dure witte thee met aardbeien en vergat de tijd.

Mijn haar is klaar voor Halloween. Ideaal. We hoeven geen pompoenen uit te hollen, niet in de stinkende stank te zitten. Ik ga gewoon zelf voor het raam zitten met een waxinelichtje in mijn handen. Of bij de voordeur staan als heks. Met bezem. Zonder puntmuts, zonde van het kleuren anders.

Spuitsneeuw

 Sinds enige tijd heb ik een schouder die niet doet wat hij zou moeten doen. Ik schrijf hij, want lichaamsdelen die niet mee willen werken zijn standaard mannelijk. We hebben er al van alles aan gedaan. Ben zelfs door de beste chirurg geopereerd, maar tot nu toe niet met het door mij gewenste resultaat: een werkende schouder.

Om die schouder in werking te krijgen zodat ik straks weer zelf de bedden kan verschonen, bezoek ik een fysiotherapeut. Deze fysiotherapeut heeft het zwaar met mij te stellen. Een ieder die mij kent weet hoe koppig, halsstarrig, eigenwijs en stroef ik kan zijn. (Uiteraard naast lief en grappig en behulpzaam en  al die andere leuke vrolijke bijvoeglijk naamwoorden.) Ik ben vooral dat leuke allemaal. Maar niet als ik bij de fysio binnenstap. Op het moment dat ik de deur open, is daar direct een poppetje in mijn hoofd dat continue fluistert: het komt niet meer goed, het komt niet meer goed, duurt te lang, duurt te lang. Ik luister niet. En dan raakt poppetje geïrriteerd: wie heeft er pijn? Wie kan er niet slapen? Wie kan helemaal niets? En zo krijgt mijn fysiotherapeut iedere week de volle lading chagrijnige ik. Mijn schouder doet zeer. Dag en nacht. Ik slaap niet, heb continue vreemde steken in mijn bovenarm, in mijn pols, uit zichzelf piano spelende vingers en ik kan mijn huishouden niet bijhouden. Stik chagrijnig word ik daar van. En Fysio krijgt de stortvloed over zich heen. Meestal lach ik er wel vriendelijk bij. Dat scheelt.

Vorige week had ik geoefend. Ik zou stemmetje negeren en zeggen dat het goed ging. Echt de hele week geoefend! Zelfs toen ik op de foto ging bij de schoolfotograaf, riep ik in plaats van patatjes!: “HET GAAT GOED!” Fotograaf vond dat maar raar. Ik kan op de een of andere manier bij de fysio geen toneelspel spelen. Dus op de vraag: “hoe gaat het met je”: riep het gemene poppetje: Slecht! Had ik een hele week voor niets geoefend. Kan het erger? Ja, een afspraak kan nog erger. Weken en weken, maanden zelfs hoefde ik niets uit te trekken. Iedere week stond ik met veel moeite mijn oksel te ontharen, want fysio is dus serieus leuk, iedere week knappe bh aan en nieuw hemd, allemaal voor niets, want behandeling ging met T-shirt aan. Of trui, of blouse, of wat ik ook aan had. Winterjas had ook gekund.

Zaterdagochtend was ik moe en geïrriteerd. Zware week achter de rug, amper geslapen en had ik vooral pijn. Ik probeerde mijn oksels onder de douche bij te werken. Halfslachtig bij te werken, want arm kan dus niet omhoog, vervolgens trok ik een bh uit de kast. Gewoon de eerste die ik tegenkwam, pakte een hemd van de grond, de eerste die ik zag liggen op de stapel ondergoed, bij het trekken aan eerder genoemde bh, waren er ook een stapel onderbroeken en 2 hemden meegekomen. Ik trok ook dit hemd aan, raapte de rest van de stapel van de grond, propte de stapel terug in de kast en liep naar de keuken voor deodorant. Naar de keuken inderdaad. In een cadeau doos zat een bus deodorant. Gratis gekregen. Van een goed merk. N.ivea. Pssssst deed ik onder oksels en mijn hemd en ik waren bedolven onder een lading witte spuitsneeuw. Kent u die bussen? U kunt ze kopen bij uw tuincentrum. Zo rond kerst. Kunt u uw L.emax huisjes mee versieren voor een echt winters tafereel. Of uw kerstbomen mee inspuiten. Heeft u een besneeuwde boom in huis. Die troep zat nu onder mijn arm, op mijn hemd en zelfs op de keukenvloer.

Geeft niets, hoef geen schoon hemd aan te trekken, niemand die iets ziet. En zo stond ik de ergste spuitsneeuw troep van me af te kloppen, trok mijn nieuwe blouse aan (geen witte dit keer, note to myself: nooit meer een witte aan naar de fysiotherapeut) en ging op weg naar de behandeling. 

Gemeen stemmetje herhaalde: hahahahahaha, wacht maar af, wacht maar af. De hele F.ucking weg! Nog zwaarder geïrriteerd als anders stapte ik binnen bij die serieus leuke fysiotherapeut.

Alle ellende komt in drieën. Niet alleen was er een bus spuitsneeuw onder mijn armen ontploft en kon ik mijn zorgvuldig geoefende zin: “het gaat goed” niet uitspreken, nu moest ik opeens ook mijn blouse uittrekken!! Ik zweer het! Al die maanden kon ik als een poolbeer deelnemen aan de pogingen beweging te krijgen in schouder en nu, precies NU moest ik in mijn hemd gaan staan. Letterlijk en figuurlijk in mijn hemd gaan staan. In de categorie kan het nog beroerder? Nee. Dat kan dus niet. Heel even heb ik overwogen om weg te gaan, gewoon weer op de fiets naar huis, uiteraard deed ik dat niet. Iedere week hoop ik namelijk dat precies die week de doorgang naar een pijnvrije nacht is. En zo stond ik daar. In mijn standaard basic bh van de H.ema, in mijn niet nieuwe hemd met spuitsneeuw onder mijn oksels te doen alsof mijn neus bloedde.

Al het goede komt ook in drieën. Mijn fysiotherapeut is vast bijziend, kon in ieder geval zijn gezicht keurig in de plooi houden. Ik rook wel lekker met die gratis bus N.ivea en jongste zoon had niet alleen heel veel lol door dit verhaal, hij wilde ook graag de bus van me hebben. Kon hij zijn lego huizen voorzien van een laag sneeuw. “Sneeuw maakt alles altijd zoveel mooier mam.”

Die zin nam ik mee. Ik had gewoon op een doordeweekse zaterdag in oktober op mijn allermooist voor de fysiotherapeut gestaan. Ik was als Kerstboom. 

Knoflookbrood.

Heerlijk. De kinderen zijn allemaal vanmiddag lekker thuis. Geen school meer, geen sport, geen vriendjes mee, gewoon lekker thuis. Met een boek en een kopje thee op de bank. Zo’n middag lag er in het verschiet toen ik vier stokbroodjes knoflookboter in de oven schoof.

Heerlijk. De kinderen die hun schooltassen zo snel mogelijk naar boven hadden gebracht en samen één of andere game op de W.ii aan het spelen waren. Honderduit kletsend over wat er allemaal op school was gebeurd.

Heerlijk. Een hele middag lekker lui lag er voor ons toen we alle vier onze tanden in een ovenvers broodje hapten. De knoflook droop van het brood op de borden. De kinderen waren stil krakend aan het genieten. Ik ook. Heerlijk, zo’n middag zonder verplichtingen dacht ik toen ik de laatste kruimels van mijn bord op mijn hand liet vallen en ik de laatste knoflookboter over mijn kin voelde druppelen.

'Hoe laat moest u vanmiddag naar die arts?' 'Niet, ik hoef vanmiddag lekker nergens meer heen.' 'Ja, u moet toch naar die ene arts voor uw schouder?' Ik werd groen en ik werd geel en vervolgens blauw omdat ik vergat te ademen. 'Arts? Verrek! Is dat vandaag?' Ademde ik uit en ik rook de knoflook. De knoflook van dat krakend verse brood. Arts. Verrek. Hoe in hemelsnaam krijg ik die geur weg? Die penetrante knoflookgeur? Arts, die hele leuke sympathieke spontane knappe arts.

Als altijd wierpen mijn F.acebook vrienden reddingsboeien mijn richting op. Peterselie kauwen! Opperde de 1. Maar ik heb helemaal geen peterselie! Of toch, in de vriezer staan potjes kruiden. Peterselie. Krakend op peterselie blokjes bedacht ik dat bevroren peterselie vast niet zou helpen. Citroensap of een appel. Nu had ik na dat enorme stokbrood helemaal geen trek meer in een appel, maar toch kloof ik hem tot het klokhuis op. Hielp niets. Citroensap. Daadwerkelijk stond ik een citroen uit te knijpen, maar op het laatst besloot ik toch om die citroensap aan de planten te schenken. Een coltrui. Om aan te trekken, maar dan zou die arts vast denken dat ik onder de pukkels zou zitten, of mijn tanden  niet had gepoetst, of dat ik een stijve nek had.

De lolbroek onder mijn vrienden kwam met een mondkapje. Zo 1 die we al die Japanners zien dragen op het journaal. Met filter voor de verse lucht. Hm, dat is wel iets. Is de wacht rij in de wachtkamer ook in 1 keer opgelost als ik daar met coltrui en mondkapje plaatsneem. 'Jongens willen jullie even een bordje knutselen met de tekst: BESMETTELIJK!' Kinderen vonden me maar stom. 'U gaat niet in het echt met een mondkapje naar die dokter! We schamen ons rot.' Dat zij helemaal niet mee hoefden naar die arts was ze even ontschoten. Toen een andere F.acebook vriend bang was dat niet alleen de wachtende weg zouden rennen, maar ook de arts, besloot ik het mondkapje bij de schildersspullen te laten.

Wodka opperde mannelijke vriend. Uiteraard. Geen vrouw zou met zoiets op de proppen komen. Kiezen tussen twee kwaden. Stinkend naar de knoflook of zwalkend stinkend naar de wodka. Toch maar liever knoflook dan.

En de laatste tip: neem een stukje mee voor de dokter. Tsja, maar de broden waren al op en hij ziet me toch aankomen met een stuk knoflookbrood. 'Alstublieft; voor u!' En dan vriendelijk lachen met dichtgeknepen lippen. Ik vond het echt een bespottelijk idee, maar toch was dit precies wat ik uiteindelijk deed. Ik schoof alle kruimels van de borden bij elkaar, schoof ze in een plastic zakje en zo liep ik door de gangen van het ziekenhuis.

Nee!!! Uiteraard niet voor die arts. Wat denkt u nu helemaal? Dat ik van lotje getikt ben? 'Voor de eendjes! Dat is wat ik zei als mensen vreemd naar me keken. Knoflookbrood, voor de eendjes. Ruikt u het? Sorry, niet goed over nagedacht, maar ik kon het ook niet in de auto laten liggen, gaat zo stinken.'  

En de arts? Die had een noodoproep, ik kreeg een vervanger. Een norse oude man zonder voortanden. Van schrik heb ik het zakje met knoflookkruimels op de stoel in zijn behandelkamer laten liggen.

Glas.

Een keer andersom. Mijn nieuwe blog komt op bezoek bij mijn oude blog.

https://bamestra.wordpress.com

Popcorn.

1 van mijn blogspot/facebook collega’s ging van de week popcorn maken. Zelf. Niets magnetron, niets kant en klaar, nee zelfgemaakt. Want er ging n iets boven zelfgemaakte popcorn. Hoe dat moest vroeg ik en ik knoopte alle reacties goed in mijn oren. Beetje jammer dat er in onze buurt super geen popcorn korrels lagen. Vandaag waren we in de grote versie van de buurtsuper en ja, Ben kwam aangelopen met een zak popcorn korrels. Het feest kon beginnen.

Na het eten maak ik verse erwtensoep op de ene pit en op een ander zet ik een pan met olie. Op de verpakking stond dat ik de korrels 8 uur moest laten weken alvorens ze te gaan gebruiken. Ik ben echter niet van plan om een maïs soep te maken, ik wil popcorn! Zelfgemaakte verse popcorn, want er schijnt dus niets boven te gaan.

Schuif het deksel op de pan en ga koffie drinken. Sophie staat in de keuken. In haar ondergoed. Ze maakt worteltjes klaar voor zichzelf. Als ik mijn koffie op heb, loop ik terug naar de keuken. De olie zal wel warm genoeg zijn. Ik til het deksel van de pan en de keuken is hel verlicht. Even heb ik geen idee wat er gebeurt. Tot ik Sophie hoor gillen en de vlammen hoog boven me uit zie slaan. “Brand!! Brand!! Brand!!!” brul ik, terwijl Sophie gelukkig de keuken uit rent.  Zelf sta ik in mijn pyjama. Gelukkig van katoen. Onder de brandende pan en onder de loeiende afzuigkap zie ik het deksel weer liggen. Ik pak het op en schuif het deksel weer terug op de pan. Schuif het deksel dus terug op de pan. Van me af. En de vlammen zijn in ieder geval voor even gedoofd. Ben komt de hoek om, de keuken in. De keuken die inmiddels zwart ziet van de rook. Ik krijg een tirade over me heen terwijl ik Sophie probeer te troosten die compleet overstuur is. Logisch. Zelfs de jongens zagen dat het huis opeens fel verlicht werd. De jongens zaten in de woonkamer. Sophie stond er naast.

Meneer Ben, dezelfde die mij een uitbrander geeft over domme acties, pakt nu zelf het deksel van de pan en wederom zien we een lichtflits. Dat vind ik persoonlijk dus nog veel dommer!! (Eigenbelang) Van mijn opa heb ik ooit een branddeken gekregen. Die halen we tevoorschijn, de achterdeur gaat open en Ben gaat proberen om de pan naar buiten te krijgen. Voor brand zijn 3 elementen van belang: zuurstof/warmte en brandstof. Zolang het deksel op de pan zit, kan er geen zuurstof bij komen en is er niets aan de hand. Als de pan afgekoeld is, kun je er rustig zuurstof aan toevoegen, maar gebeurt er ook niets meer. We besluiten dus niet met een gemene pan te gaan lopen, maar om hem rustig af te laten koelen. Gecontroleerd. Ik opperde nog even om er water bij te gooien, maar dat is als olie op vuur gooien of iets dergelijks volgens Ben.

Als de pan in de gootsteen staat af te koelen, denk ik opeens terug aan mijn opa. Opa Stam. Als je warme eten maar op is. Het zou toch zonde zijn als je huis afbrandt en je eten staat nog op het vuur. Opa: ons avondeten hadden we gelukkig al op. Alleen die erwtensoep voor morgen stond dus nog te pruttelen. Gelukkig is de soep gered. En als troost heeft Ben alsnog popcorn gemaakt. Want ja, er gaat inderdaad niets boven zelfgemaakte popcorn. De volgende keer laat ik de popcorn korrels toch eerst maar 8 uur weken. Gewoon voor de zekerheid.

Blunder nummer zoveel.

Om 6 uur ’s morgens gaat mijn wekker. Tijd om naar mijn werk te gaan. Gister al netjes mijn kleding neergelegd. Ergens. Maar ik weet eigenlijk niet meer waar. Op de tussenverdieping vind ik een bh en een hemd. Dat is al iets. Een t shirt haal ik uit de kast en een trui ligt beneden. Op de strijkplank. Wat raar allemaal. Hoe komen mijn kleren nu door het hele huis te liggen?

Broek, ik ben op zoek naar een broek. Nergens te vinden. Kop koffie, brood klaarmaken en verder zoeken. In de badkamer! Zeker hier neergelegd na het douchen. Kan het me niet meer herinneren. Riem, ik mis opeens ook mijn riem. Geen tijd meer voor. Snel op de fiets, regenbroek van Niels aan, komt tot mijn knieën, maar beter dan helemaal niets en heel hard fietsen.

Daar aangekomen, zakt mijn broek als ik even niet uitkijk, tot op mijn enkels. Kan toch de bedoeling niet zijn. Zit nog in mijn proeftijd. Zullen ze vast niet waarderen als ik hier in mijn onderbroek ga staan. Vooruit, het is een hele mooie. Maar zullen ze het waarderen als ik hier in mijn lingerie sta? Waarschijnlijk toch niet. Ik zal het in ieder geval niet waarderen. Ga niet eens naar een zwembad.  Mopper tijdens mijn werk op mezelf, dat ik echt te mager word. Mopper nog meer op mijn riem die verdwenen is uit mijn broek.

Ik kom de dag door. En als ik op de fiets zit terug naar huis, het is inmiddels licht, bemerk ik een rare glans over mijn broek. Hij lijkt verdorie wel vaal! En een gaatje bij mijn broekzak. Potverdrie dubbeltjes, ben ook al blijven haken zeker. Verder fietsend, kijk ik naar het merkje op de broekzak. Komt me vaag bekend voor. En dan opeens als een donderslag besef ik dat ik de broek van Ben aan heb. En dus is het helemaal niet vreemd dat hij afzakt, en dat hij vaal is, en dat er een gaatje in de broek zit. Het is een werkbroek van Ben!

Thuis ren ik naar boven, trek de geleende broek uit en ga op zoek naar kleding die wel van mezelf is. Die vind ik. Netjes aan het voeteneinde op mijn bed ligt een stapeltje kleren. Sokken; een onderbroek; een hemd; een bh; een T-shirt; een trui en een broek. Mijn broek. Met riem.  Zie je wel. Alles keurig klaargelegd. Alvast voor zaterdag dus.

Af en toe word ik heel moe van mezelf. 

Ontploft.

Vandaag was weer eens zo’n dag dat alles een beetje anders gaat. Het begon vanmorgen. Jongste zoon had gister een ballon gekregen en de jongetjes in zijn klas wilden allemaal een keer met die ballon spelen. Opblazen, tuutje vasthouden en dan loslaten. Pffffft doet de ballon dan. Jongetjes van 6 in een deuk. Finn vond dat echter vies. Andere jongetjes die aan zijn balllon zaten. Vanmorgen dus extra ballonnen mee naar school. In de auto zat meneer al: blaas-blaas-blaas/ Pfffffft! Blaas-blaas-blaas/Pffffft! Maar mamma is bang voor ballonnen. Die krengen knallen namelijk. Vroeger of later hoor je dan een enorme knal. En een gillende keukenmeid. Dat ben ik dan dus. Finn moest stoppen met blazen tot we op school waren.

Op school aangekomen, springt mannetje uit de auto en begint te blazen. En de ballon weer leeg te laten lopen. Pfffffft! We stonden bij de glijbaan. En naast ons stonden 4 kinderen. 2 kinderen van mij, 2 kinderen van andere ouders. En die kinderen keken naar Finn. En naar diens ballon. Lachen van de kinderen verstomde. En dat had me moeten waarschuwen. Had gemoeten. Maar mamma’s letten wel eens niet helemaal op. Ik stond de sjaal van 1 van de kinderen van een andere mamma te bewonderen. Een voetbalsjaal! En zomaar helemaal uit het niets was er een enorme harde KNAL te horen. PANG!!!!!! Galmde het over het schoolplein. PIEP!!!! Deed mijn oor. En alle aanwezige ouders en kinderen keken onze kant op. De kant van de glijbaan. 1 Bedremmeld jongetje, 3 springende kinderen. En een mamma die overal hoog bovenuit torende en alle ogen op zich gericht wist.

Hij is kapot mam, fluisterde Finn. Mag ik nu die andere 2 ballonnen? Voor in mijn laatje. Ik lachte vriendelijk. Naar niemand in het bijzonder. Gered door de bel. In het klaslokaal van 1 van de kinderen werd ik aangesproken. Op mijn onverantwoordelijke gedrag. Ik had direct door dat mijn oor het nog steeds niet deed. Ja, wat een knal niet? Zei ik lachend. Maar andere moeder vond het helemaal niet zo grappig. Een beetje vuurwerk afsteken op het schoolplein! He? Deed ik. Vuurwerk? Ja, is dat illegaal vuurwerk ofzo? Illegaal vuurwerk? Onverantwoordelijk gedrag? Waar zien ze me voor aan? Ik die op 26 december al in een kast ga zitten met een deken over mijn hoofd. Ik, die nog geen sterretje durf vast te houden, ik die dus bang is voor ballonnen zou op het schoolplein vuurwerk af staan te steken? Ik. Ik! Het was een ballon. Antwoord ik terwijl ik me omdraai. Weg van moeder die rare dingen zegt. Ja! Roept dochter enthousiast. Kijk maar. Dit is er nog van over. De rest is ontploft. Flubberend groen rubber ligt op tafel. Als stille getuige van ochtendontploffing.

En nu denkt u natuurlijk dat het wel weer genoeg was voor vandaag, maar nee, er kon nog meer ontploffen. Na de zwemles eten we bruine bonen. Met warme stroop. Alleen blijken de bruine bonen opeens kapucijners te zijn, en de fles stroop is nagenoeg leeg. Bodem van de pan is dus nog steeds te zien. Nu had ik laatst in zo’n handig boodschappenblad van de supermarkt gelezen dat als je een fles opwarmt in de magnetron, de vloeistoffen makkelijker uit de fles komen. En laat ik nu een magnetron hebben! Ik heb die fles met dat restje stroop dus in de magnetron gelegd. We de dop erop, want de fles was te groot om staand in de magnetron te passen. Neergelegd en aangezet.

PANG!!!! Komt er na een minuut uit de magnetron. O nee! En ik trek de deur open. Ben staat achter me en die slaat met zijn handen op zijn knieën. Wat heb jij nu weer? Voor me ligt een zielige verschrompelde fles wat ooit een fiere stroopfles was. Stroop ligt in een grote plas op de ronddraai plaat. Klein beetje stroop resteert in fles, en gaat in de pan. Kapucijners met stroop en een ontplofte magnetron. Ach, 1 voordeel. Mijn oren zijn weer gelijk. Ze piepen nu allebei.

We blunderen vrolijk verder.

Als je een bepaalde leeftijd bereikt verandert je lichaam. Hoef je helemaal niets voor te doen. Gewoon gratis en voor niets krijg je heupen. Zwembandjes. En enorme bovenbenen. Gewoon helemaal uit zichzelf. Heeft te maken met zwaartekracht. Je lichaam verliest de strijd tegen de zwaartekracht. Tegelijkertijd krijg je rimpels. Heeft te maken met het houden van je kinderen en hoeveel zorgen je hebt om diezelfde kinderen. Hoe meer rimpels, hoe meer je om je kinderen geeft. Ik geef denk ik heel veel om mijn kinderen. Heb heel veel rimpels. En zwembandjes. Pas opeens mijn zomerbroek niet meer. De zomerbroek die ik al had toen ik in verwachting was van Niels. 11 jaar geleden. Maar nu past hij opeens niet meer. Strak om mijn billen en een striem in mijn buik.

Grijze haren. Kun je niet meer om heen. Je blijft aan het kleuren. En als je dan eindelijk denkt dat je er gedekt bij loopt, piepen er toch nog grijze haren tussen je pruik. En kun je weer aan de slag. Ik had nu bij een outlet winkel twee dozen kleurmiddel gekocht. Spotgoedkoop. Maar dan kom je thuis en dan blijkt waarom spotgoedkoop niet altijd even handig is. De gebruiksaanwijzing was in het Bulgaars!! Nu spreek ik mijn talen over de grens, maar Bulgaars is ook voor mij een land te ver. Ergens in de tekst stond 30 en een stukje verder 45. Ik ben er van uit gegaan dat dat de minuten waren. Ergens tussen de 30 en de 45 minuten inwerken besloot ik.

Ging vrij goed. Behalve dan dat ik staande in mijn beha ging strijken. Handdoek om mijn haren heen. Haren die bedekt waren met een schuimende massa. Een vieze bruine schuimende massa. En het journaal begon, en eindigde; een actualiteitenprogramma begon en Ben kwam opeens naar beneden. “Zeg, moest dat spul niet met een half uur uit je haar? Je staat nu al ruim een uur. En misschien is het handig als je het gordijn dicht doet.”

De kleur is geloof ik best goed gelukt uiteindelijk. Ik heb er in ieder geval nog niemand over gehoord. Kan ook zijn door mijn geslaagde poging om een rookgordijn op te gooien. Vlak voor ik tussen de middag naar school zou fietsen om de kinderen op te halen, merk ik dat mijn gezicht trekt. Droge huid. Lekker crème smeren dus. Lekkere zonnebrandcrème. Met kokos. Dikke substantie die zo heerlijk naar de zomer ruikt. Ik smeer en smeer en wrijf uit. Stap even later op de fiets. Ben blijft thuis. Staat in de deuropening. Zwaait.

Op het schoolplein vragen een paar moeders zich af of ik ziek ben. Ik zie zo wit. Lijk wel een geisha. Lijk wel een zieke Geisha. Witte laag schittert op mijn gezicht. Ik word zo rood, dat die kleur zelfs door wit masker heen breekt. Het zal toch niet? Je gaat over straat, uitgezwaaid door eega en je bent helemaal wit! Sta je er weer gekleurd op.

’s Middags help ik bij het tuinen van de groepen 4. We gaan worteltjes zaaien. Worteltjeszaad vermengt met zandbak zand. Ik leg uit, zittend op mijn hurken. Kinderen staan om me heen. Kijken naar zaad in bakje. “Wat ruikt dat lekker!” Roept 1 leerling. “Ruiken, ruiken,” roepen de andere kinderen. “O ja! Het ruikt heel erg lekker!” Verbaasd kijk ik naar kinderen. Speur naar verborgen camera. Steek mijn neus in bakje en ruik zand. Gewoon zandbakzand. Kijk naar kinderen die spontaan allemaal hun neus in bakje zaad steken. “Het ruikt naar kokos!!” Ik schiet in de lach. Dat is mijn crème jongens. Jullie ruiken mijn crème. “Waarom smeer jij je crème op onze wortelzaadjes?”

Tja, Sorry kinderen. Maar hoe ouder je wordt, hoe gekker. Hangende heupen, bijzettafeltjes, rimpels, grijze haren en dan opeens doe je dingen die niet uit te leggen zijn. Crème smeren op wortelzaadjes bijvoorbeeld. Of strijken in je beha. Als een geisha naar school. Of gewoon in al je naïviteit zeggen dat je wel een verborgen camera hebt om graffiti spuiters tegen te gaan. Staat in je slaapkamer. Dat hij op straat gericht staat mag niet meer baten. Collega’s luisteren al niet meer. Duiken onder tafel en stikken van het lachen. Het is in ieder geval nooit, maar dan ook nooit saai bij ons. Dus die geraniums mogen voorlopig in het tuincentrum blijven staan.

Geen woorden nodig. Knettergek! Zijn ze in dat gezin!

Verzopen auto en een ontmoeting met een weerwolf.

Verzopen auto. Ik had een verzopen auto. Of ik heb een verzopen auto. Daar ben ik nog niet helemaal over uit. Mijn auto is verzopen. Zonder inzittenden. Gewoon helemaal uit zichzelf. Techniek staat voor niets tegenwoordig. Een koplamp zelf vervangen op de vluchtstrook van een snelweg is er niet meer bij. A) vanwege de onbereikbare lampjes en b) omdat de vluchtstrook tegenwoordig dienst doet als derde rijbaan. Of als vierde. Maar een auto kan helemaal uit zichzelf verzuipen.

Op zondag besluiten de jongste 2 kinderen en ik dat we de auto schoon gaan maken en ontdoen van alle rotzooi die zich in de loop van de tijd nestelt in een auto. De komende weken hebben we namelijk nergens tijd voor en het is nu mooi weer. Met de stofzuiger kunnen we in de verste verte niet bij de auto komen. Pappa heeft de onhebbelijkheid om de auto met de neus zo ongeveer op de rijbaan te parkeren. Mamma zet hem graag met zijn kont tegen de garage deur. Mamma start de auto, rijdt een meter of 2 naar achter en zet de auto weer af.

Maandagmorgen. Sophie gaat naar de bioscoop en mamma gaat rijden. 5 kinderen en de juf staan ingedeeld in mamma's auto. Maar wat mamma ook doet, de auto start niet. Gr-gr-gr-gr doet de auto en verder helemaal niets. Pappa kijkt naar de startmotor, die doet het. Kijkt naar de auto, kijkt naar olie, kijkt naar benzine en alles klopt. Alles. Behalve dan dat hij niet start. En er dus 5 kinderen en een juf op school staan ipv in de bioscoop zitten. Gelukkig is er een andere mamma die kan rijden. heen- en weer, maar niet bij de film kan blijven.

Ik fiets als een gekke naar de bios en tref daar dochter die erg blij is om mamma te zien. Wederzijds.Geheel wederzijds, maar wat scheelt er aan de auto vraag ik me tijdens de film meermalen af. Geen geld voor dure reparaties en al helemaal niet voor een nieuwe auto. ANWB is onderweg, dus we wachten af.

Ondertussen hebben we in de zaal een ontmoeting met een weerwolf. Een echte en de film is geweldig. Prachtig acteerspel van 2 jonge jongens. Mooie scenes en heel veel humor. Na afloop besluit ik samen met dochter dat ik vannacht ook weerwolf word. Grrrrr doe ik en dochter schiet in de lach. Ziet er niet uit mamma. U moet uw snor en uw baard laten groeien. Dochter loopt weg met vriendinnetje en ik blijf achter. Mijn snor en mijn baar laten groeien? Heb ik die dan? Grrrrrr!

Thuis blijkt dat ik de auto heb verzopen met mijn 2 meter achteruitrij actie van gister. Volgens pappa en volgens de meneer van de ANWB. Tsja, dat ik daar zelf niet aan had gedacht. Auto verzuipen. En wie kan de natte bende weer opdweilen? Voorlopig even niet. Eerst mijn huis luchten. Want pappa en die meneer van de ANWB hebben tijdens het proefdraaien van de auto de voordeur open laten staan. Ziet u het gebeuren? Auto op het pad bij de voordeur, tegen de deur aan. Deur open. Benzine dampen zweven over alle verdiepingen heen. Bezopen noemen wij vrouwen dat!

Advocaat.

Oma heeft cakejes gekocht voor de kinderen. Paascakejes. Zwarte paascakejes met een hele mooie gele ster aan de bovenzijde. De kinderen komen net als iedere middag uitgehongerd uit school. Eten twee tosti's en hebben nog steeds honger. Spotten de cakejes in de kast. Mam, mogen we die cakejes? Ja hoor. Die hebben jullie van oma gekregen. Sophie en Finn eten 1 cakeje en gaan dan spelen. Niels wil er nog wel 1 en nog een derde en zelfs nog een vierde. Mag allemaal, want de kinderen zijn ziek geweest en hebben alle drie een behoorlijke jas uitgedaan. Mogen wel wat extra gewicht kweken. Na dat vierde cakeje vraagt Niels wat dat gele nou eigenlijk is. Vanille mompel ik. Verdiept in een artikel. "Weet u dat zeker? Want ik ben allergisch voor slagroom." Het is geen slagroom, het is vanille Niels. In cake zit vaak vanille. "Echt? het smaakt namelijk niet als vanille." Ik besluit Niels gerust te stellen en zoek de verpakking op. Hebben de kinderen al netjes in de vuilnisbak gegooid. Doen ze anders nooit, maar nu mag mamma gaan graven tussen broodresten en koffieprut. Val ik bij deze direct door de mand: ik gooi mijn plastic afval gewoon bij de rest. Oei! Goede voorbeeld voor de toekomst geven Anna. Goede voorbeeld geven.

Paascakejes gevuld met advocaat. Ik trek wit weg, word bleek rond mijn neus en stamel: "Zie je Niels. Vanille. Cake met vanille."Snel gooi ik de verpakking weer in de grijze bak. Vrees de toorn van zoon. Advocaat!!!! Wat is eigenlijk advocaat? Dat is zeker slagroom!! In ieder geval is het zeker geen vanille. Ik heb al een beetje buikpijn. Kan niet naar school, want dan word ik ziek. U weet toch dat ik niet tegen slagroom kan! Dit alles blijft uit, want zoon krijgt verpakking niet te zien. ""Loop jij alvast maar naar de auto."Maan ik hem om voor me te gaan lopen. Zoon loopt nog recht. Wat voor speciale dag is het zondag? Op welke dag heb jij gym? Niels vindt die vragen maar vreemd, maar geeft alle antwoorden. Geeft de juiste antwoorden. In de auto laat ik zijn broer en zus liedjes zingen. Kijken of Niels al hoofdpijn krijgt. Hoeveel advocaat zullen ze in die cakejes stoppen? Maalt door mijn hoofd. Opvoedkundige blunder eerste klas. Heb je net alle instanties je huis uit gewerkt, geef je oudste zoon, die dus nog maar net 10 is, advocaat. Tussen de middag even een advocaat shot.

Op school aangekomen gaat Niels zelf de klas in. "Ik zie u vanmiddag wel!"Ik ga alleen de gangen in van de jongste twee. Mij zie je voorlopig even niet meer in de gang van oudste zoon. Thuis ga ik zitten wachten op het telefoontje van school. Dat Niels zich niet helemaal lekker voelt, dat hij ook niet meer vast op zijn benen staat. Telefoon blijft uit. Kwart over 3. Met Sophie en Finn loop ik nog even het lokaal van Finn in om de zaaibakjes af te dekken voor de nacht. Bij het verlaten van het lokaal word ik begroet door een altijd vrolijke juf van Niels. Hoe het gaat. Gewone normale sociale vraag. Hoe gaat het met je? Ik zak van angst bijna door mijn knieën  Verwacht een reprimande over gedrag van Niels in de klas. Dat hij lag te slapen, dat hij de hik had, dat hij wartaal uitsloeg. Niets van dat alles. Gewoon hoe het met me gaat. "Goed," stamel ik nog steeds helemaal van slag, Het gaat goed. Soort van dan, want ik zoek eigenlijk een vluchtroute. Nu! een vluchtroute. Gelukkig komt Niels aangelopen en het vreemde gesprek maakt een wending naar een ander onderwerp. Alle onderwerpen zijn op dit moment goed, als we maar niet beginnen over giechelende, door de gangen zwalkende Niels.

Juf heeft uiteraard helemaal niets van afwijkend gedrag bemerkt bij Niels, want die cakejes zijn natuurlijk niet met echte advocaat doordrenkt. Zal wel een aroma van advocaat doorzitten. Worden kinderen echt niet dronken van. Zitten ze echt niet kachel in de klas. Bedenk ik me als ik weer naar huis rij. Eén ding weten we nu zeker: die advocaat cakejes komen mijn huis niet meer in. Pas als de kinderen 20 zijn. Of 23, of 30. Advocaat. Is dat trouwens niet zo'n oude vrouwen drankje? 50 zijn ze dan. Over 40 jaar koop ik wel weer van die mooie zwarte cake met een nog mooiere gele ster aan de bovenzijde.

Koken.

Koken hoort bepaald niet bij mijn hobby's. Ik vind het leuk om taarten te bakken en cakes, maar avondeten bereiden is niet bepaald mijn favoriete tijdsbesteding. Waarschijnlijk omdat ik aan de ene kant altijd moe ben rond zes uur, aan de andere kant omdat het altijd zo rommelig en druk is aan tafel. 2 ass-ers aan tafel zijn bepaald niet sfeerverhogend. Tel daarbij de fases "ik lust dit niet!"van 3 kinderen op en u snapt waarom ik niet voor mijn lol in de keuken sta.

Vandaag ging het echter anders. Totaal anders. Ik ging een ovenschotel maken. En dat vind ik dus wel heel leuk. 's middags als de kinderen op school zitten ga ik alle groentes te lijf die ik in en rond mijn huis tegenkom. Pasta erbij, in een ovenschotel eventueel aangevuld met vlees, of met verschillende kaas soorten en dan de smaken een paar uur in elkaar laten trekken. kwart over 5 in de oven en op tijd eten.

Maar goed, vandaag ging het dus anders. Ik had een zak piepers gekocht. Voor het eerst in mijn huwelijk. Economische recessie. Piepers jassen. Of voor de nette Nederlanders: aardappelen schillen. Best grappig om te doen. Pan water op het vuur en de aardappelen 1 voor 1 in het water. De eerste 2 aardappelen had ik alvast in kleine plakjes gesneden voor ik ze in het vuur gooide, maar ik schoot ook 2 keer uit en had 2 sneetjes in mijn vingers. Kon dus vast niet de bedoeling zijn. Eerst maar koken en daarna snijden. Ondertussen had ik een recept van internet afgeplukt. Voor de saus heeft u nodig: room. Room?? Heb ik niet. Verder iets met melk en tomaten in blokjes uit een pak. Had ik ook niet. Wel een pak tomatensap/saus. oid. Moest met de room en de melk en peper in een mixer. Had ik ook niet. Alles bij elkaar in de pan. In die ovenschotel komt toch ook alles bij elkaar?

Dus eerst een teentje knoflook. en nog 1 en nog 1 en nog 1. Vooruit, dat laatste teentje kan ook nog wel. Complete bol knoflook. Uitje fruiten, paprika erbij. Groene voor de kleur. Courgette in plakjes snijden, pak tomatensaus erover heen. Salami voor de pizza in reepjes gesneden en er ook bij. Pak vegetarisch gehakt voor de ijzeropname en aubergine. Aubergine. Moet je die schillen of toch niet? Geen idee. Half om half geschild. En onder de grill gelegd. Had ooit eens ergens gehoord dat dat moest. Achteraf heb ik dat vast verkeerd gehoord. Verkoolden namelijk binnen 2 minuten. Hele keuken stonk. Kinderen vroegen zich inmiddels af of ze misschien niet beter bij oma konden gaan eten. Rook raar bij mamma in de keuken.

Aardappelen uit het water gehaald en in plakjes gesneden. Ging een stuk makkelijker opeens. Doe alles in laagjes in de schaal. Met de aardappelen ging dat nog wel, maar de overige ingrediënten dreven in een tomatensap/saus. Giet er overheen. Zei een stemmetje in mijn hoofd. En dat deed ik dus maar. Alles in de schaal en bestrooien met geraspte kaas. Op. Klein beetje en toen was de zak leeg. Ergens achter in de koelkast vond ik nog een zakje kaas voor over de risotto. Risotto of een aardappel oven schotel. Wie ziet het verschil? Ik dus duidelijk niet. Tijdens de zoektocht naar de geraspte kaas vond ik nog een potje jalapeno pepers. Kunnen er ook nog wel bij. Alles in de oven en ondertussen de kinderen van fruit voorzien.

Komkommers en peren wilden ze. En terwijl ik daar mee bezig was schoot mij opeens een beeld van vroeger te binnen. Iets met een potje kaas en dat ging dan over de komkommers. Ik had net zo'n zelfde potje gezien in de koelkast. Met Parmezaanse kaas. En zo kwam het dat ik kwistig kaas strooide over de gesneden komkommer partjes. Net als vroeger. Vond het wel raar smaken. Ben kwam de schaaltjes ophalen. "Wat heb jij nou over die komkommer heen gedaan?" "Kaas. Net als vroeger." Ben vond het gek en de kinderen niet lekker. Even later kwam de baas weer terug. "Er ging vroeger geen kaas over de komkommers. Dat spul uit een potje heet aromat." Van vroeger inderdaad. Geen kaas.

De ovenschotel smaakte overigens heerlijk. Hoewel Ben daar ook al anders over denkt, omdat hij bij de eerste hap een volle jalapeno peper te pakken had. Zijn mond stond in brand. Maar ja, wat de boer niet kent, dat eet hij niet. (Niet helemaal eerlijk, want onze pappa Ben eet altijd alles.)

Ik ben zo benieuwd wanneer hij de hint oppikt dat we zijn gerechten veel lekkerder vinden. Morgen eten we miehoen met paksoi kool. Geen idee of dat zo hoort, maar die kool was in de aanbieding en ik vind hem er grappig uitzien.

The Continuing story. Haarkleuren deel 634.

Men neme een pakket haarkleurmiddel. Alweer? Ja. Alweer. En nu weet ik echt wel dat je met grijs haar ook gewoon jezelf bent, en dat je trots moet zijn op wie je bent en niet op hoe je eruit ziet, maar ik heb 1 probleem. Ik word grijs bij mijn slapen. En als ik grijs ben bij mijn slapen, dan zie ik er uit als een verlopen kat. Of als een verzopen kat. Of eigenlijk zie ik er uit als een vermoeide heks. Zonder roze tutu. Even voor de duidelijkheid.

En we willen er niet uitzien als een verlopen kat. We willen er nog fris en fruitig uitzien. We willen nog even vasthouden aan de illusie dat we nog in de bloei van ons leven zijn, we willen nog vlinders in onze buik voelen, .......wacht! Ik heb ook nog vlinders in mijn buik. Verliefd zijn is geen pretje. Nee. Slapeloze nachten en geen hap door je keel kunnen krijgen. Misschien dat ik er daarom wel zo verzopen uitzie, maar ik geef de schuld aan mijn grijze slapen. We gaan ons haar dus kleuren. Alweer ja. En nee, ik sta niet met nog iemand in de douche, we is ik en mij. Maar met we is het net of we ergens bij horen. Ik en mij dus.

Dit keer zit er helemaal een Nederlandse tekst in het pakket, maar inmiddels ben ik door de wol geverfd en weet ik precies wat ik moet doen. Spaarzame vrije ochtend en ik ga aan de slag. Gaat allemaal helemaal goed. Uitgroei bijwerken; in laten trekken; de rest van de massa over het haar verdelen en opnieuw in laten trekken. Ik loop in een badjas door mijn huis, handdoek op mijn hoofd. Als een sultan. Ik schrei door mijn huis en ga voorzichtig op de bank zitten. Normaal plof ik altijd in 1 vloeiende beweging op een zitplaats. PLOF! Maar dit keer ga ik voorzichtig en met beleid zitten. Anders schuift de handdoek namelijk van mijn hoofd en dan smeer ik de vieze rood-bruine schuimende troep op mijn dure Leolux bank. Toch zonde. Heb ik een zwarte bank met highlights. En ik wil geen zwarte bank met highlights. Alles gaat soepel en gesmeerd. Tot ik op de klok kijk.

11.32.  11.32?!?!?!?!? Paniek. Om 11.45 staan mijn kinderen namelijk buiten op het schoolplein. Ik heb nog 13 minuten om mijn haar uit te spoelen; me aan te kleden; op de fiets te stappen en naar school te fietsen. 10 minuten fietsen. 3 minuten om me aan te kleden. Geen tijd meer om mijn haar uit te spoelen. Muts op mijn hoofd en op naar school. Zeldzaam mooie herfstdag. Zon schijnt en de klaarovers bewonderen elkaars zonnebrillen. Ik sjees voorbij met ijsmuts op hoofd. Fluoriserende ijsmuts op hoofd. Op hoofd met schuimende massa onder muts. Straaltjes schuimende massa lopen over voorhoofd. Ik neem 2 kinderen mee op de fiets en snel weer terug naar huis. Lunch klaarmaken en dan kan ik eindelijk de douche in. Waar blijft kind nummer 3 toch? Tegelijkertijd gaat de telefoon. School. Of het klopt dat er nog een zoon van mij op het schoolplein staat. Ehhhh, nee dus. Ik kom er aan hoor ik mezelf zeggen. Muts weer op hoofd, op de fiets. Terug naar school. Oudste kind staat vrolijk op schoolplein te wachten, gaat melden dat mamma er toch eindelijk is en windsurft met zijn skateboard achter mamma's fiets naar huis.

Het bewijs dat ik ze alledrie nog heb.

Half 1 eindelijk allemaal thuis. Haar uitspoelen dan maar? Voorzichtig het ergste schuim uit gespoeld en hup hup, 10 over half 1 opnieuw naar school. In de schooltuintjes van 1 tot 3. Half 4 wederom thuis. Douchen. Eindelijk douchen en heel benieuwd naar het eindresultaat. En wat denkt u???? (Ik laat u even extra in spanning zitten op het puntje van uw stoel)

Mijn haar is gewoon bruin. Kastanjebruin met een lichtrode glans. Mijn haar is gewoon!! Dus: als u uw haar gaat kleuren, vergeet gewoon de tijd, vergeet gewoon een kind op het schoolplein, ga rustig nog een paar uur iets anders doen alvorens u uw haar uitspoelt. Dan heeft u het allerbeste resultaat te pakken van alle haarkleursessies. We zijn tevreden. Ik en mij. Alleen zorgen dat ik uit het Zweedse bos blijf, want ik ben nu in schutkleuren getooid en het is Elanden jacht seizoen. En als u een Klazien uit Zalk tip heeft over hoe ik die bruine vlekken van mijn voorhoofd af kan krijgen, dan hoor ik het graag van u. We hebben nu namelijk vlinders in onze buik, en rare vlekken in het gezicht.

Even niet in het bos wandelen.

De klapper van de dag, dag, dag, dag.

Vanmorgen naar de kapper. Moed verzameld en hup in 1 keer op de fiets er naar toe. Helaas stonden er geen andere fietsen en zaten er geen andere mensen te wachten, anders had ik een mooi excuus gehad om terug te keren.

"Ik zal het even wassen." "Nou, eigenlijk kom ik net koud uit de douche vandaan. Dus dat hoeft denk ik niet." "Geiser stuk?" "Nou nee, maar.." "Ik moet het even natmaken en foamen, anders is er met uw haar geen land te bezeilen." "O." Ik ga zitten in die ongemakkelijke stoel met waterspoelbak. Kent u ze? Krijg je een handdoek om je schouders, leg je voorzichtig je hoofd in een richel waar je na een halve minuut al een stijve nek van krijgt en dan moet je hopen op een straal water met een lekkere temperatuur. "Je haar is heel droog! Klinkt het achter me." Heb even gemist dat ik ooit met haar geknikkerd heb. Meisje van 16.

"Ga daar maar zitten." Ik kijk naar mezelf in de spiegel. Ongemakkelijk met een handdoek om mijn schouders en een tulband op mijn hoofd. Lijk wel de emir van verwegistan. Waar ben ik aan begonnen? Kijk om me heen. Kapsalon is leeg. Heel leeg. Zal wel niet voor niets zijn. Tulband wordt weggedaan. "Zo! Jij bent al wel heel erg lang niet naar de kapper geweest he?" Klinkt het dreigend achter me. "Is duidelijk te zien. Alles is gebroken en dood. Zonde. Echt zonde. En u heeft al van dat dunne haar." Ik kijk nog eens in de spiegel. Heb namelijk nog niet eerder gehoord dat ik dun haar had. Ik ben het echt. De echte ik zit op die stoel te bibberen met blonde bakvis achter me. Bakvis stuitert door. "Ik wil een bob" zeg ik dapper. "EEN BOB????? Gelaagd doen we het." "Nee, geen laagjes. Ik wil het op mijn kaaklijn hebben." "Dat kan niet hoor! Je hebt een heel rond gezicht. En dan is een bob echt geen vertoning!" Kijk nog een keer naar mezelf. Ik ben het nog steeds.

"Ik wil het op mijn kaaklijn hebben en van voor, in mijn gezicht mag het best een beetje korter." "Ja, dat zeg ik dus. We gaan het gelaagd knippen. Schuin van achter naar voor. Of van voor naar achter. Grappig he?" Kwettert ze verder. Ik mis de grap.

Meisje gaat knippen en vertelt hoe ze het later gaat doen als ze kinderen heeft. Dat kinderen niet naar de naschoolse opvang moeten en naar de tussenschoolse en naar de voorschoolse. Dat ze wel eens vaker niet op vakantie kan omdat ze geen geld heeft. Ondertussen zwaait ze met een scheermes. Alles doet ze met een scheermes. Mijn nek kriebelt. Na een kaalslag vraagt ze opeens hoe ik mijn scheiding eigenlijk heb. Komt dit nog goed? Maar meisje snijdt vrolijk verder. Zet klemmen in mijn haar, loopt van links naar rechts, en zucht dat ik minder moet zwemmen.??????? Minder zwemmen? Ik heb al 10 jaar niet gezwommen. "En die zon he? Die zon is echt funest geweest voor je haar. Waar ben je geweest op vakantie?" "Zweden" stamel ik "en daar was het eigenlijk best…" "O, dan kan het de zon niet geweest zijn. In Zweden is het altijd slecht weer.” “Dat valt eigenlijk best mee” mompel ik. Na een tijdje is ze klaar. Vind ze zelf. Ze ruikt haar lunch. "Ik wilde het dus eigenlijk op mijn kaaklijn. Korter van achter. Er kan nog wel iets af vind ik.” ”Nou, daar ben ik het dus niet mee eens. Heb je echt een te bolle toet voor. Is echt geen gezicht dan. Dan moet ik het namelijk allemaal iets korter knippen.”

Ik besluit maar gewoon te knikken en te maken dat ik weg kom bij meisje met mes in handen. Nog nooit zo ongelukkig geweest na een bezoek aan de kapper. Zelfs niet die ene keer dat ze waterstofperoxide in mijn nek hadden gelekt en ik dus een mega brandwond had en een week hoge koorts. Bijna huilend kom ik thuis.

“Ben je naar de kapper geweest schat?”Kwaakt Ben met een grijns. Hij heeft nog nooit opgemerkt dat ik naar de kapper geweest was, maar dit keer had ik geld van hem gekregen. (Zou hij mijn haar ook gewoon waardeloos hebben gevonden?) Niels vond mijn haar goed en dochter merkte op dat mijn haar in ieder geval lekker rook. Finn zag geen andere mamma.

’s Avonds naar een verjaardag van een neefje die 17 werd. Eerst douchen, al die korte haartjes wegspoelen. Kijkend in de spiegel ontdekte ik een snor. En die moest weg. In Duitsland had ik hars gekocht. Voor je lichaam stond er dacht ik op de verpakking. Achteraf waarschijnlijk voor een mannenrug, of mannenbenen, of… ik wil er eigenlijk niet aan denken. 

Verwarm de strips tussen mijn handen en duw het warme hars op mijn bovenlip. Eerst links. En het werkte in 1 keer! Vuurrood gedeelte tussen lip en neus, maar geen haartje te zien. Topper! En enthousiast volgde rechts. Wat een superspul! Blij stapte ik de douche in. Om me vervolgens af te vragen wat er toch voor plakkerigs op mijn gezicht zat. Liep in een straaltje langs mijn neus naar mijn kin. Acute verkoudheid?

Hars. Vloeibare en vervolgens gestolde hars. Boven mijn lip, onder mijn neus, in een straaltje naar mijn kin. Waar 2 straaltjes samengekomen waren in een bergje. Een bergje hars op mijn kin. En straks een verjaardag!! Een verjaardag bij mijn schoonfamilie. Kijk, als het dan nog gewoon bij 1 van mijn familieleden zou zijn; die kijken nergens meer van op bij mij. Bergjes hars, paars haar, groene broek met roze shirt en paarse jas. Kijken echt nergens meer van op bij mij. Maar ja, je schoonfamilie…..

Ik ga in de weer met bodylotion. Dikke laag op hars. Begin te wrijven. Fout!! Hars wordt bruin en klontert. Pak een potje vaseline die opeens dampoo blijkt te zijn. Pak een ander potje met vet spul; Blistex lip conditioner. Loop rond met witte strepen zalf over mijn gezicht. Ik besluit 2 dingen:

1

)    Ik ga nooit, maar dan werkelijk nooit maar naar een bakviskapster met scheermes en te veel praatjes. Laat mijn haar tot mijn enkels groeien. 

2)    Ik laat mijn snor groeien tot ik er vlechtjes in kan doen.

Helpt u me allemaal herinneren? En het allerergste komt nog:

De Klapperrrrrrrr van de dag: ik moet mijn haar nog kleuren!!!!!!

16+

Ik ben niet zo van de technische snufjes. Telefoons die internetten, i-pods die gratis kunnen praten met vriendjes van school. Je kunt gewapt worden en gesmst. Het zal allemaal wel. Ik interesseer me er niet voor en het maakt me allemaal niet uit. U heeft daar allemaal al over kunnen lezen. Onze televisie had geen ontvangst meer. En als er ontvangst was, stond het beeld regelmatig stil, liepen de ondertitelingen niet synchroon, had ik wel beeld maar geen geluid. En andersom. Kortom ik keek steeds minder televisie. Steeds minder als al helemaal niets. Gaf niet, want ik hou van lezen. De televisie beneden deed het nog redelijk, dus de kinderen hoorde je niet klagen. Mamma ook niet. MAAR!! Er komt een prachtige sportzomer aan. Giro-Tour de France-EK's in verschillende sportdisciplines (ja ook de voetbal) en als klap op de vuurpijl: De Olympische Zomerspelen! Kijk, en dan word ik niet vrolijk. Sacherijnig zeg maar, want ik kon niet kijken.

Er kwam dus een nieuwe televisie provider bij ons in huis. Televisie van K.PN. Prima! Eega had alles geïnstalleerd, zette de televisie aan, ik pakte de telefoon en ging er eens voor zitten. Met de hoorn van de telefoon tegen mijn oor. "Wat doe jij nu weer?" Simpel. Ik wil niet altijd de domste in mijn gezin zijn en ik had 1 en 1 bij elkaar opgeteld. Televisie van K.pn. Dan zou de tekst vast via je telefoon je oor binnen komen. Ik snap die technische vernieuwingen echt wel. Met rechte schouders zat ik op de bank. Oudste zoon schudde nog eens zijn hoofd, pakte afstandsbediening nummer 7, drukte op een paar knopjes en ik had geluid via de televisie. Hoezo vernieuwend? Hoezo hip? Hoezo digitaal? Ik loop mijlenver voor met mijn telefoon.

Regelmatig zit ik zonder beeld als de kinderen op school zitten, want ik heb geen idee welke afstandsbediening bij welk kastje hoort en waar die voor dient. Ik heb namelijk voor Sinterklaas ook nog een apparaat gekregen waar ik via de televisie Youtube muziek op kan kijken en beluisteren, (we hebben geen radio in huis) en ik schijn mijn studies op de laptop te kunnen laden en dan via dat apparaat door de kamer te kunnen laten schallen. Is handig, want dan kan ik gewoon ondertussen het huishouden doen. U weet meteen wie dit ding bedacht heeft. Ik geef een hint. Het is GEEN vrouw. Allemaal leuk en aardig maar ik krijg dus helemaal geen beeld op al die kastjes en dus ook niet op mijn televisie. Wel schalt af en toe een cantate van Bach door mijn kamer. Of dat leuke nummer van Train: Drive By. Ja inderdaad iedereen drived by en ze zijn vergeten dat ik ook een kaartje heb. Loop met de handen in mijn haar ijsberend door mijn kamer drukkend op knopjes.

Gister lag ik op tijd in bed. Een paar rotdagen achter elkaar gehad en ik was zeg maar moe. Ernstig moe. Ik lag boven te kijken naar een crimi. Leuk even ontspannen. Normaal lig ik te lezen in bed, maar ik kon me niet concentreren. Simpel televisie kijken via de digitale snelweg. Of iets dergelijks. Toen de crimi af was kreeg ik opeens in beeld: het volgende programma is geschikt voor kijkers van 16 jaar en ouder. Ik keek op de klok: half 10. Logisch toch? Moeten die kinderen niet al naar bed? Geen probleem verder, ik ben al een tijdje 16+. Al een hele tijd zelfs. Maar tot mijn stomme verbazing plofte mijn televisie gewoon BAF op zwart beeld. Mijn televisie werd uitgezet door iemand bij de K.PN. Hoe durven ze! Ik bepaal altijd graag zelf wat ik doe, heb ik niemand bij nodig. Een beetje voor mij bepalen dat ik bepaalde programma's niet mag zien!!

Boosheid duurde een minuutje. Toen begon ik te stralen. Die meneer van de televisie had natuurlijk vast digitaal gezien dat ik er wel erg jong uitzag. Ik kon vast geen 16+ zijn. Ik zwaaide vrolijk naar die meneer die in mijn televisiekast zat verstopt, draaide me om en droomde fijne dromen. Leve de digitale wereld en leve de digibeten!

Mamma, er hangt een camera achter. We worden gewoon opgenomen. Ja Finn, the world is watching you!

Elektrische fiets.

Al een aantal jaren pendel ik heen en weer van huis naar school en weer terug naar huis. De kinderen op school achterlatend of juist niet. En ik kan in een redelijk tempo fietsen. Ik ben zeker niet de snelste mamma op de fiets, maar zeer zeker ook niet de langzaamste.
Een tijdje geleden kwam er een nieuw meisje op school. En dat meisje had ook een mamma. En die mamma bracht haar dochter ook met de fiets naar school. Maar er was iets vreemds aan die mamma. Die mamma zag je in de verte aankomen, en voor je het wist belde ze en haalde ze in. Haalde ze mij in! Ogenschijnlijk zonder probleem haalde ze mij in, snelde naar 2 pappa's die voor mij fietsten en haalde ook die pappa's in. Ik besloot even aan te zetten. Maar hoe hard ik ook ronddraaide met mijn benen, hoe ik mijn bovenbeenspieren ook vol voelde lopen van het krachtig afzetten op de pedalen, ik kwam niet dichterbij. Sterker nog, ik zag die mamma uit mijn gezichtsveld verdwijnen. Tot er niets meer van die mamma te zien was.

Ik haalde nog wel met rood aangelopen hoofd die pappa's in. Zullen wel gedacht hebben: Wat fietsen die vrouwen toch snel vandaag. Op school liep ik met rood hoofd van de fietsenstalling naar mijn wacht plekje. Het zweet parelde op mijn voorhoofd. De snelheidsduivel mamma stond uiterlijk onbewogen en ongeschonden te praten met een paar andere mamma's. Ik moet iets aan mijn conditie gaan doen besloot ik.

2 dagen later zoefde de mamma mij weer voorbij. Het viel me op, dat ze kaarsrecht op haar fiets zat en heel weinig omwentelingen maakte met haar benen. Ik schakelde op. Stand 6. Ik draaide in een lager tempo rond, maar mijn bovenbenen stonden op knappen. Of eigenlijk stond mijn spijkerbroek op knappen. En weer kwam ik niet dichterbij. Ik begon de moed op te geven. Nu al. Na 2 dagen van vernedering. Ik had mijn meerdere gevonden. Mijn Waterloo lag hier. Op de route van huis naar school. Ze is vast Olympisch kampioene op de weg. Een andere reden kon ik niet bedenken.

Mijn nieuwe schoolfiets.

De afgelopen week bracht ik de kinderen met de auto naar school en haalde ze dus ook weer met de auto op. De kinderen vroegen iedere morgen of we weer met de fiets gingen. Ze kwamen dan echt wel een keer op tijd.  Dat beloofden ze! Ik mompelde iets van boodschappen doen; naar een tuincentrum; slecht weer; schoolreisje; zere knie; kapotte ketting en klikte de autogordels vast. Ik ging ze natuurlijk niet vertellen dat mamma er uit word gefietst. En niet een klein beetje, nee gewoon waanzinnig. Ik was de bezem auto van het school peloton. Mijn ego had een enorme deuk opgelopen. Het allerergste was namelijk nog dat het een keurige mamma was. Een mamma met mooi haar in model, een prachtige lange jas en, .. nou ja, gewoon een verzorgde mamma. Geen mamma op sportschoenen, nee een mamma met leren laarzen.

Vanmiddag kwam er een vriendje van Finn spelen en we kregen het over het schoolreisje en wie de andere begeleiders zouden zijn. De racefietsende mamma ging ook mee. "De mamma die zo waanzinnig hard kan fietsen. Ja, die ken ik wel. Die fietst me er iedere morgen uit. Die gaat zo waanzinnig snel. Kan ik met geen mogelijkheid bijhouden." Mamma van Finn's vriendje schoot in de lach. "Ze rijdt op een elektrische fiets!" Een elektrische fiets. Morgen gaan we weer op de fiets. Gewoon de versnelling in stand 4 en als ze langs zoeft zal ik vriendelijk goedemorgen zeggen. Dat kan dan namelijk weer. Ik kan gewoon ademhalen als we in de vierde versnelling fietsen.

Scharlaken.

Dat ik redelijk begin te zweten als mensen het over Ral kleuren hebben, of woorden gebruiken als taupe en mauve is inmiddels bekend. Dat kleurenblind zijn ook tot rare situaties kan leiden is inmiddels tot groot plezier van mijn kinderen ook bekend.

De kinderen kijken naar de nieuwe Kijfje film. Kapitein Haddock begint over Scharlaken. De logische vraag is dan ook: 'wat is scharlaken?' Dat weet mamma wel. 'Scharlaken is een mooie fluwelen jas van een edelman.' "Hoe kom je daar nu weer bij?" Reageert Ben verbaasd. 'Nou, dat is gewoon zo. Dat is algemene kennis.' "Welnee! Scharlaken is rood. Gewoon een kleurintensie. Rood!" Ik voel me kleiner worden gelijk aan de lachsalvo's van de kinderen. Met mamma maak je nog eens iets mee. Mamma fantaseert altijd prachtige verhalen, maar nu is mamma ergens bij de Middeleeuwen de weg kwijt geraakt.

Ik heb dus werkelijk altijd gedacht dat Scharlaken net zo iets was als een damasten tafellaken. En als je het goed bekijkt is dat echt niet zo raar bedacht. (Ik praat mijn blunder even recht in deze alinea) Bij ons in Nederland lopen de meisjes in een jurk, bij onze Zuiderburen lopen ze in een kleedje. Is hetzelfde jurkje van de H.ema, alleen heeft het een andere naam. En of kleine meisjes nu in een kleedje rondlopen of Edelmannen in een tafellaken,... Wie let er op het verschil? Juist! Een kniesoor. Pappa dus.

Mauve; taupe; mahonie; azuur; oker; scharlaken. Wat kunnen mensen het zichzelf toch onnodig moeilijk maken. Kapitein Haddock voorop. Scharlaken. Beetje duur doen. Gewoon rood. Er was iets in de film gewoon rood.

Ronald Mc Donald? Ja! Ik heb even geen foto van een edelman in mijn bestanden staan. En deze heeft ook iets roods. De rechter clown. De linker is Niels.

Huishoudschort.

Onderstaand verhaal kreeg ik als doorstuurmail van 1 van mijn tantes. Dit verhaal circuleert over het wereldwijde web en de oorspronkelijke auteur is niet meer te achterhalen. Let op: Ik heb het eerste stuk dus niet geschreven!!

Ik geloof niet dat onze kinderen weten wat een schort is. Het voornaamste gebruik  van Oma's schort was,om haar jurk te beschermen,omdat ze er maar een paar had. Maar ook omdat het makkelijker was, om een schort te wassen in plaats van een jurk. Ze gebruikte de schort ook als pannenlap,om de pannen van de kachel of uit de oven te halen. het diende ook om de tranen en vuile neus van de kinderen af te vegen.

En als ze de eieren uit het kippenhok ging halen,was de schort ook heel handig,om de eieren te dragen. Als er visite kwam konden haar verlegen kinderen onder haar schort schuilen. En als het koud was kon ze haar armen er in draaien en op warmen. Het was ook heel geschikt om de menige zweetdruppeltjes af te vegen,als ze gebukt stond over de kachel,met koken. Hout voor de kachel werd ook in de schort binnen gebracht. Uit de tuin droeg ze van allerhande soorten groente naar binnen, en als de erwten gedopt waren gingen de schillen in de schort.

In de herfst werd de schort gebruikt om de appels op te rapen, die onder de bomen lagen. Als Oma onverwacht visite aan zag komen,je stond er van te kijken,hoeveel meubeltjes dat ouwe schortje nog kon stoffen, in een paar seconden. Als het eten klaar was,ging ze naar buiten en zwaaide met haar schort, dan wist iedereen dat het tijd was om binnen te komen.

Het zal nog lang duren,voordat iemand uitgevonden heeft,wat voor zoveel doelen gebruikt kan worden,zoals het schortje! In deze tijd, zouden wij er gek van worden,te weten hoeveel bacteriën er in dat schortje  zaten .

Toch heb ik er nooit wat aan overgehouden………….of toch ?
                                                      liefde

En daar moet ik dan iets mee doen. Onderstaande is mijn versie van bovenstaand verhaal.

Ik kreeg van mijn tante Betty een handige tip. Koop een schort. Gedaan. Heel verhaal had ze erbij. Iets over bloedende neuzen die afgeveegd konden worden alvorens de tafels ermee af te stoffen als ik visite aan zag komen. Ook kon ik het eten na het afgieten in dat schort naar de tafel brengen waar mijn kinderen zaten te wachten op het eten. En alle blaadjes in de tuin die ik had aangeveegd kon ik in dat schort vervoeren richting houtkachel. Vandaag gaan mijn kinderen naar school. Zonder bloedneus, maar met zwarte kolenstrepen op hun gezichtjes met her en der een sliert spaghetti. Achter de oortjes en in de haren plakken op de tomatensaus de blaadjes van de bomen. Is inderdaad opgeruimd in huis dankzij dat schort, maar mijn kinderen gaan incognito als combats naar school. Op het schoolplein zwaaide ik met mijn schort als afscheid naar mijn kinderen. Slierten gras en de verdwenen gehaktballetjes dwarrelden als sneeuwvlokken over het schoolplein. Erg blij keken mijn kinderen niet. Tante B: bedankt voor deze geweldige huishoudtip!

Een ezel stoot zich nooit 2 keer......

Ik ben niet zo van het uiterlijk gefreubel. Dat hebben jullie inmiddels meerdere keren kunnen lezen. En aangezien de aard van mijn verhalen de afgelopen dagen niet zo zonnig was, en ik dat evengoed wel gewoon ben, ga ik blunder nummer zoveel met jullie delen. Er wordt namelijk wat afgelachen rond mij. Of met mij. Of eigenlijk altijd om mij. Snap ik niets van. Of toch wel. Door stress en oververmoeidheid, gaan we weer, door de wisselende weersinvloeden zag mijn haar er droog, dof en doods uit. Vandaag heb ik tot 3 uur gewerkt, zodat er opeens zeeßn van tijd overbleven voor andere dingen. Haar kleuren bijvoorbeeld. Ik had nog 1 pakje staan. Robijnrood stond er op. Daar raak ik helemaal van in de war, want robijnrood zegt mij net zoveel als okergeel, azuurblauw, smaragdgroen of indigoblauw. Ik ben kleurenblind, dus al die gradaties in kleuren doen mij behoorlijk duizelen. Ral kleur is ook al zo iets raars. Wat voor kleur is Ral dan? Waar lijkt dat op? Is een kleurstaal zegt Eega dan altijd. Ja duh! Een kleurstaal van wat???? Helemaal in de stress schiet ik daar van. Maar goed, we dwalen af. Azuurblauw haar dat lijkt zelfs mij een beetje vreemd, dus die had ik niet in mijn badkamerkast staan. Robijnrood wel. Ik nam nog een poging om zelf mijn haar te kleuren. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Vorige keer ging ik eerst in de stoomcabine staan en ging ik al stomend en douchend mijn haar kleuren. Met wisselend succes. Voor het complete verhaal kijkt u rechts even bij de verhalen onder het kopje blunders. Kunt u ook eens lachen. Om mij. Of met mij, want zelfspot is me niet vreemd. Dit keer deed ik keurig wat de verpakking voorschreef, en bleef ik gewoon buiten de douche. Met een handdoek om mijn schouders. Nederlandse tekst ook dit keer. Handschoenen aan. Niet gedaan. Fout 1, ik heb nu voorlopig een paarse hand. Is niet besmettelijk. (Hoop ik) Spul over het haar verdelen en 30 minuten in laten trekken. Spul in opspuitflesje zag er oranje uit, volgens zoon die blij uitriep dat het Nederlandse voetbal elftal morgen een interland moet spelen. Hmmmm, oranje. Dat klinkt niet hetzelfde als robijnrood. Ik nam het zekere voor het onzekere en reduceerde het halfuur naar een kwartier. Mans zat. Na een kwartier uitspoelen onder de kraan. Het water bleef bruin of rood of oranje uit mijn haar stromen. Dochter was verrukt. Mamma heeft opeens mooi rood haar. Zoon vond het niet mooi. Moet kunnen. Man vond het vooral rood. Zoon eigenlijk ook. Op mijn herhaalde vraag hoe hij mamma’s haar nou eigenlijk vond, was het uiteindelijke antwoord: Rood! Ik ben heel blij, dat zult u begrijpen, dat ik de inwerktijd met de helft heb verkort. Ik ga voorlopig door het leven als een rooie. Wilde ik vroeger altijd zelf rood haar hebben, of op zijn minst mooie rode kindjes, nu ik er 1 ben moet ik zeggen……… dat is wennen. Erg wennen. Ik zit nu aan de koffie achter de pc, met een plastic maskertje op mijn gezicht en dan ben ik voorlopig weer klaar met het gefreubel en getut aan mijn lijf. En de volgende keer als mijn haar er weer droog, dof en doods uitziet, ga ik netjes naar de kapper, want zelfs een blind paard ziet dat rood haar niet bij mij past. En ik mag hopen dat het morgen niet regent als ik de kinderen naar school breng, want ik vrees dat er dan een mooi rood verfspoor mijn stappen verraad. Een ezel stoot zich nooit 2 keer aan dezelfde steen. NOU, MAAR IK WEL!!

Culinaire hoogstandjes.

De oogst uit eigen tuin begint grote hoogtes te bereiken. Uien, uien, nog veel meer uien staan buiten in kisten te drogen. Geen doorkomen aan. We eten veel uien, maar ik vrees dat we deze winter nog lang uien uit eigen oogst eten. Uiensoep stond er gister op het programma. Via AH.nl had ik een recept uitgeprint en ik ging aan de slag. Schil de uien. Ja, duh! Ja niets duh! Huilend stond ik achter het aanrecht. Ik zal nog eens mijn echtelijke best doen. Uiensoep, daar moeten heel veel uien in. Veel meer als de 2 of 3 uien die we normaal door het eten doen. De hele avond heb ik met roodomrande ogen voor me uit gekeken.Tijm uit eigen tuin. Alleen was er geen tijm meer, dus dan maar oregano en basilicum geplukt en erdoorheen geroerd. Zeef ik ze na afloop wel weer uit de soep. Verder ging het super. Uiensoep stond lekker te pruttelen en ik schoof de saucijzenbroodjes en kaas broodjes de oven in. Volgens het recept moest er stokbrood bij, maar dit was nog veel feestelijker. Toen Ben thuis kwam, schepte ik 2 kommen met soep in, strooide er rijkelijk kaas overheen en schotelde het hem voor. Erg lekker was zijn commentaar alleen wat waren die groene blaadjes? En de gesmolten kaas op de bodem was ook apart. HOEZO APART??? Dat stond op het recept! (Ja, nog een keer gelezen, daar was dat stokbrood dus voor bedoeld) Afijn, Ben had lekker gegeten en vond de saucijzenbroodjes ook lekker. Een mens moet fouten kunnen maken tijdens het koken toch?
Vandaag hadden we kilo's goudrenetten uit de boom. En wat maken we dan? Juist! Appeltaart. Rozijnen wellen in een  beker in de vensterbank, appelen schillen, deeg kneden, vorm bekleden, suiker bij de appelen doen. En dat suiker bij de appelen doen, dat vind ik zo gewoon, dus ik doe 2 zakjes vanillesuiker over de appelen met kaneel, daarna zelfgemaakte bramenjam erdoorscheppen en dan nog een scheut vlierbessensiroop erover heen. Zoet zal de appeltaart zeker zijn, maar dit is wel veel leuker. De appeltjes kleuren ook mooi rood van de jam. Speculaaskruiden over de bodem, appelmix erover, rolletjes rollen en de appeltaart kan de oven in. Ergens heb ik het gevoel dat ik iets vergeet. Kan er niet opkomen. Na een kop koffie ga ik de keuken opruimen. En in de vensterbank tref ik een bekertje met rozijnen tegen. Damn! De rozijnen staan nog te wellen. Oven weer open, rozijnen erover heen en de deur weer dicht. We wachten af. 1 Ding is zeker. Ben krijgt vanavond geen stukje, want dan begint hij vast over de rozijnen die onder de rolletjes hadden gemoeten. geeft allemaal niets, dan hebben de kinderen en ik gewoon een groter stuk. Moraal van dit verhaal? Neem de situatie zoals die komt en als het anders loopt, pas je je gewoon aan. Net als het menu wat bij ons op tafel staat.

Vlekken. Of blauwe plekken?

Vanmorgen na het wakker worden broek zoeken in de badkamer. Oog half open, blik werpen op zotte kop in spiegel, Schrik!! Wie is dat? Of eigenlijk, wat zijn dat? Ik heb opeens allemaal blauwe plekken in mijn gezicht. Vreemde blauwe plekken, want volgens mij ben ik al 12 jaar niet meer in een vechtpartij terecht gekomen. Blauwe jukbeenderen. Nu heeft Finn vannacht naast me geslapen, en Finn slaapt scheef, ondersteboven, krom, boven de lakens, naast het bed, bij het voeteneinde, en weet ik veel hoe nog meer. In ieder geval ligt Finn niet stil naast je in bed. Zal hij me vannacht een schop gegeven hebben? Lijkt er wel op. Maar dan lag ik wel diep te slapen want ik heb niets gevoeld. Hele goede oplossing bedacht. Ik kijk gewoon niet meer in de spiegel. Kan ook makkelijk, want ik heb maar 1 spiegel en die hangt dus in de badkamer en daar hoef ik niet meer te zijn. In de loop van de ochtend ga ik buiten schilderen. Helemaal onder de witte verf, het waait namelijk eigenlijk iets te hard, kom ik weer binnen. Maar even douchen bedenk ik als ik witte vingers, witte haren en witte broek zie. Na het douchen word ik weer geconfronteerd met spiegelbeeld. En de blauwe plekken zijn als sneeuw voor de zon verdwenen. Schiet mij maar lek, hoe kan dat nou weer. Zo snel zijn de bloeduitstortingen nog nooit uit mijn gezicht verdwenen. Denk ik als ik een fles bodylotion pak. Gekregen van een vriendin. “Hier, kun je wel gebruiken.”Lief hé? Vind gewoon dat ik er gerimpeld uit begin te zien, maar durft dat toch niet te zeggen. Mocht ook hoor. Ik kan wel iets hebben. Maar goed, ik heb dus een fles bodylotion gekregen. En daar begin ik me, net als gisteravond, mee in te smeren. Beetje gelig spul zit er in. Smeer bij de kinderen altijd gewoon witte lotion op. Toch maar eens kijken hoe het eigenlijk heet: Zomer body lotion voor de donkere huid met bruinend effect. Help! Ik zit me dus gewoon in te smeren met een substantie die mijn huid bruiner maakt. En ook nog een verstevigend effect heeft. Niets van gemerkt trouwens. Welk verstevigend effect? De fles belooft een geleidelijke bruine tint. Geleidelijke bruine tint. Ook al niets van gemerkt. Rare vlekken op mijn jukbeenderen krijg ik ervan. Ook niet geleidelijk, gewoon na 1 nacht. Baf! In 1 keer 2 blauwe plekken. Ik zou vanmorgen maar een sollicitatie hebben gehad. Sta je er gekleurd op. Want dat dan weer wel, je kleurt er wel van. Maar de fles is bij mij in de grijze bak beland. Sorry vriendin. Maar ik beloof dat als de zon van de week weer schijnt ik wel een keer buiten ga zitten. Kleur ik ook wel bij. Heb ik helemaal geen Zomerse bodylotion voor de donkere huid met blauwe plekken voor nodig.