Eten van Hollandse bodem.

Ga ik gehoor geven aan een oproep in blogland? Ga ik schrijven over Nederlandse groentes? Is dus niets voor mij, om te schrijven over datgene wat je op je bord hebt liggen. Eten, eet je. Daar schrijf je niet over. Ik niet in ieder geval, maar ik doe een poging. Ben per slot van rekening ook de beroerdste niet.

Terug van vakantie en er is sprake van een export verbod. Of eigenlijk heeft Rusland een import verbod voor groenten en fruit uit Nederland. En zo sta je, om onze tuinders een steuntje in de rug te geven, te koken met Hollandse groentes en Hollands fruit. (Behalve die nectarines, ik kon ze echt niet laten liggen)

Nog niet eens zo makkelijk. Het halen van de boodschappen nam iets meer tijd in beslag. Normaal pak je achteloos uien, komkommers, aardappelen, tomaten en alle andere gezonde vitamines die je nodig denkt te hebben in de week die komen gaat. Nu lees je alle verpakkingen op zoek naar herkomst. En kom je met twee dozen vol lekkernijen thuis.

En dan begint eigenlijk het moeilijkste. Hoe verwerk je alles in maaltijden voor het uit zichzelf begint te bewegen? En voordat je keuken bevolkt wordt door schermen fruitvliegjes?

We beginnen met een mieschotel. Mienestjes met kool, paprika's, champignons, ui, bosuitjes en knoflook. (Waarschijnlijk ook niet uit Nederland, maar ze hangen toch al in de keuken. Gekocht ver voor de boycot) Heerlijk. Als nagerecht hebben we verse zelfgemaakte appeltaart. Want ja, die 3 kilo appelen moeten wel op.

De dag erna eten we een gevulde maaltijdsalade. Sla, tomaten, tonijn en nog het een en ander aan groenvoer aangevuld met croutons. Omdat de kinderen die zo lekker vinden. Als nagerecht eten we wafels met aardbeien. 1 van de producten waarbij je ogen altijd groter zijn dan alle magen in je gezin. 3 enorme dozen hebben we en de kinderen zien rood van de aardbeien. Maar toch lekker, en we helpen de Nederlandse teler. En onze huishoud pot, want 3 enorme bakken voor maar 3 euro. Waar vind je dat tegenwoordig nog? Hoewel, tegenwoordig vind je dat dus op iedere straathoek.

En vanavond hadden we risotto. Met Hollandse courgettes en kastanjechampignons. Als toetje fruitsalade, omdat ik vandaag echt het eerste vliegje op heterdaad heb betrapt. De kinderen vinden het wel weer genoeg. Of we ook weer eens gewoon normaal eten. Zonder al die groene en rode accenten in hun maaltijden. Morgen eten we denk ik zelfgemaakte patatjes, gesneden uit Nederlandse Piepers met een sausje van gepelde en geperste tomaten. Zullen ze het doorhebben?

Een gedeelte van de oogst. Morgen weer nieuwe halen.

Voor meer bloggers die koken met Nederlandse groenten: kijk even bij Lynda

20-08: Update. hebben we vanavond aardappelen gegeten? Nee. Macaroni met prei, rode ui, knoflook, bosui, gele paprika, ham, mosterd salami en tomaten uit de tuin van de Geheim agent juf. Hmmm. Op smaak gemaakt met geitenkaas (honing smaak) en Basilicum uit onze eigen tuin. Van Nederlandse bodem dus. Niet dat ik last heb van het export verbod, ik bedoel maar: nog nooit een Rus aan de deur gehad die mijn groentes' mijn fruit of mijn kruiden wilde kopen. Gelukkig maar. We vinden het zelf veel te lekker.
En die geitenkaas komt natuurlijk ook niet uit onze tuin. Maar dat spreekt voor zich. Hoewel, u kunt het natuurlijk nooit weten met ons.

Geluksgevoel.

Waar ik blij van word: mijn kinderen. Die staan vooraan. Soms geniet ik enorm als ik ze achter het behang heb geplakt, maar meestal vooral van hun gekke opmerkingen, van hun gehuppel, van hun stralende aanwezigheid en soms als ze in hun bedden liggen te slapen. Kan ik ook enorm van genieten. Even rust na de storm van de dag.

Van de eerste bollen die uit de grond komen, de eerste knoppen aan de Akebia, de eerste groene punten aan de hortensia’s. Van die frisse groene blaadjes die voorzichtig uit een knop komen. Alsof ze eigenlijk nog niet geloven dat de temperatuur begint te stijgen.

Van de geur van vers gemaaid gras. Achter ons huis is een gemeente park. Op papier een veld vol bloeiende bloemen waar kinderen met een bal kunnen spelen, waar kinderen op een kleedje kunnen zitten en kroontjes knutselen van madeliefjes. In de praktijk is dat gewoon een honden uitlaatveld waar niemand met een zakje achter de billen van zijn hond aanloopt. De poort in onze schutting is dus hermetisch afgesloten en de sleutel is ooit in de grijze bak gegooid. Vooral geen uitgang voor de kinderen. Of ingang voor wildvreemde honden die van die geurende mestbalen in mijn borders deponeren. Niemand die dan met zo’n blauw zakje mijn tuin inloopt kan ik u verzekeren.

Van een wapperende was aan de lijn. En dan het liefste wapperend beddengoed. De zon en de wind die samenspannen om mijn was te drogen. Zodat er vanavond onder een fris dekbed geslapen kan worden. Uiteraard hebben we een kast vol schoon gestreken dekbedden, maar je droomt toch net iets mooier onder een door de wind gedroogd dekbed.

Vandaag was een zeldzame dag dat alle elementen in 1 keer samen kwamen. De was hing te wapperen, tijdens het koffie drinken in een beschut hoekje keek ik tegen lichtgroene knoppen aan. In mijn rechter ooghoek zag ik rode bloemen van de Akebia. En in de borders was een kleurexplosie van sneeuwklokjes, krokussen, narcissen en zelfs al een paar hyacinten. Intens gelukkig was ik. Tot ik een vreemd zoemend geluid hoorde. Eerst zachtjes vanuit de verte, maar al snel werd het donkere geluid harder en harder. Opeens wist ik het en maakte mijn hart een sprongetje. De gemeentelijke grasmaaier!!!! Het donkere geluid nam ik op de koop toe. Mijn neus ging steeds een beetje meer open en ik snoof als een verslaafde de echte lente geur op!

Vers gemaaid gras. Wapperende was, frisse kleuren in de tuin. Ik moest me bedwingen om niet op te staan en naar boven te rennen. Voor je het weet zit ik dan in bikini. Veel te koud natuurlijk. 1 ding ontbrak. Mijn kinderen. Die zaten op school. Tijdens de lunch probeerde ik het ultieme gevoel even terug te halen. Met (door Ben) zelfgebakken brood belegd met smeltende kruidenboter en verse kruiden uit de tuin. De kinderen spelen met water en zand, al heel snel spelen ze met water en modder. Alleen de geur van gras ontbreekt nu. Die is weggeëbd. En zo is het geluksplaatje wederom bijna ultiem, maar net niet helemaal. En dus hebben we hopelijk een lang voorjaar om heel vaak tegen dat ultieme moment aan te zitten. Unieke momenten. 

Tuinieren.

Overwoekerd na een winter niet tuinieren. Dit jaar maar iets voorzichtiger zijn met de munt.

Niels heeft al een aantal jaar een eigen groenten- en kruidentuin. Die spitten we ieder jaar om. De bovenlaag voeren we af en er komt weer een mooie nieuwe laag grond overheen. Verse planten erin en regels maken voor het zaai goed. Aardbeien uitdunnen en de jonge loten krijgen een nieuwe plek in zijn tuin. Dit jaar hebben we een paar jonge uitlopers aan de rand van zijn tuintje laten staan, dus ik vrees dat we op meerdere plekken aardbeien gaan krijgen. Niels heeft ook nog doperwten geplant. Een hoge soort en een lage. Bij de hoge staan 2 staanders en daar gaat hij nog gaas omspannen, zodat de peulen mooi omhoog kunnen groeien.

Zo kom je nog eens je spullen tegen. Een flipper! 

Niels is gek op paprika. Als ik paprika koop, koop ik er altijd 1 extra. Anders sta ik namelijk met lege handen op het moment dat de paprika door mijn gerecht moet. Heeft meneer de paprika gewoon rauw weggeknaagd.
Over de nieuwe aanplant strooien we een mooie laag cacao doppen. Eten de slakken niet meteen de jonge plantjes op en katten houden ook niet zo van die doppen in hun billen als ze hun behoefte doen. En wij hebben weinig zin in bemestte aardbeien.

Als wij in het tuincentrum zijn, is het net of we in een snoepwinkel rondlopen. We hebben voor een tuin van pak em beet 180 bij 220, dus veel te veel zaden gekocht. Naast de kruiden, en de aardbeien, staan er namelijk 2 verschillende paprika soorten, 2 verschillende doperwten, bietjes, bosuitjes en prei. (De herfst en de zomervariant) Ik heb nu nog spruitjes. en peulen in de aanbieding. En Aubergine. Ouwe Sien volgens de kinderen. En ze zijn niet erg blij met Ouwe Sien. Als je namelijk teveel Ouwe Sien eet ga je windjes laten en dat is niet handig als je naar school moet. Dan hebben we het nog niet over 3 verschillende stambonen. Die laatste ga ik waarschijnlijk afvoeren via de grijze bak. 1 is namelijk ZEER geschikt om te verwerken in salades. Bij de ander staat een duidelijke waarschuwing dat je de vruchten absoluut NIET rauw mag eten! En dan weten u en ik al hoe laat het is in ons gezin. Tijd voor een maagleegpomping op de eerste hulp. En laten we daar nu geen zin in hebben!

Gaat vervolgd worden.

Ondertussen veegt Niels alvast de paden.

Tante Sien begraven. 

Specht.

Ik blijf jullie vermoeien met jubel verhalen over de flora en fauna van mijn tuin. Vorig jaar hadden we een specht in onze tuin, maar hij was te slim om op de foto gezet te worden. (Of wij te dom) Gister hoorden we opeens weer het typische spechten geluid. En ja!!! Op de sliert dop pinda's hing hij prinsheerlijk ondersteboven te eten. Echtgenoot is tussen de hagen door gekropen en toen hij vlakbij was: Flits. Een foto! we hebben een Foto!

Hmmm, slecht te zien. Jullie moeten even een bril opzetten. Maar hij hangt onder de pinda's.

Egel.

De afgelopen jaren hebben wij telkens een egel in de tuin gehad. Heel gezellig. En een teken dat de habitat in mijn tuin gezond is. Een enorme waardering dus, een egel als gast. In januari of februari vonden wij echter een opgevreten egel. Alleen zijn stekels lagen er nog. Heel vies en heel jammer. Rot katten ook. Maar ja, ook dit is de natuur. Gister trok ik een picknick kleed uit mijn tuin die in de border was gewaaid. Plof. Plof? Nog een onkruid geplukt en ik stap gillend met reuzenstappen uit de tuin. Onderwijl roepend: een egel een egel! Weet de hele buurt meteen. Ben verbaasd, maar echt: in het kleed lag een egel opgerold.
Welkom egel!

De tuin is gaan lopen.

En dan kom je na twee weken thuis en dan herken je je eigen tuin bijna niet meer. Een enorme kleurenpracht kwam me tegemoet. Bijna jammer dat ik maar met 1 oog kan zien. Ik heb een paar foto's gemaakt zodat ik later nog eens kan nagenieten.

Mijn pioen is een lekkernij voor de mieren.

 Tussen de tegels groeien opeens mini viooltjes.

Aliums en akelei zorgen voor een paarse gloed.

Sering.

Alium bol.

Dit was dus heel prettig thusikomen! Het was wel duidelijk te zien dat het heel warm was geweest. (Lees droog) want normaal zijn mijn alium bollen extreem hoog, mar nu iets kleiner. Ondanks dat zijn ze weer geweldig.

Viburnum.

Vandaag heb ik een Viburnum uit mijn tuin getrokken. Hij stond in mijn voortuin, maar was door de vorige bewoners zo ongeveer in de buxushaag geplant. Niet handig, want de buxus groeit, en zo ook de Viburnum struik. Was inmiddels bijna een boom trouwens. Ik had ze ook in de achtertuin. Daar stonden ze heel mooi in een verloren hoek en gaven bijna licht zoveel bloemen zaten erin. Maar die overleefden vorig jaar de winter niet en had ik dus al verwijderd. Ik had uiteraard liever gehad dat de boom/struik in mijn voortuin het loodje had gelegd, maar helaas, de natuur kun je niet sturen. Vorig jaar had ik hem al gekortwiekt in de hoop dat hij alsnog de strijd met de Buxus zou verliezen, maar niets hoor. Hij groeide gewoon weer verder. Vormeloos, maar wel weer met prachtige bloemetjes. Vandaag had mijn man het opeens op zijn heupen. Manlief komt misschien 2 keer per jaar buiten in mijn tuin. Meestal om de barbeque aan te steken, maar verder heeft manlief een hekel aan de tuin, aan tuinieren, en aan lekker buiten in het zonnetje op het terras zitten. Man zit liever binnen. Achter 1 van de computers. Man heeft Asperger en heeft geen affiniteit met groen. Heeft niets met het leven, en ook niet met natuur. Want natuur is synoniem aan groen. Hij lust ook geen groentes. Man houdt van cijfertjes en computertaal. Binair stelsel of hexi-decimaal. Dan ben ik al de weg kwijt, maar daar begint man van te stralen. Grapje van manlief: Er zijn 10 soorten mensen: Zij die binair begrijpen en zij die het niet begrijpen. Ik hoor bij die laatste groep. Man bij die 9 andere groepen. Volgens man hoort hij bij die ene andere groep?!?!?@?!?! Geen idee waar hij het over heeft. Ons huwelijk is te vergelijken met een rangeerstation. Hij staat met zijn trein op het ene spoor, de kinderen en ik staan met onze trein op een ander. Maar af en toe kruizen onze sporen elkaar en dan zwaaien we even. De restauratiewagon delen we. Wel zo gezellig. En nu stapte hij zo met zijn zondagse kleren, die hij overigens de hele week draagt hoor, mijn voortuin in. En hij ging als een bezetene aan mijn boom/struik trekken. "Dat ding moet er maar eens uit. Irriteer ik me mateloos aan." En stapt zo met zijn maat 48 mijn tulpen plat. En daar irriteer ik me dan weer aan. Nou, nee, ik word dan gewoon heel boos. En stuur man weer naar binnen. Maar gelijk heeft hij natuurlijk wel. Struik moet eruit. En zo heb ik nu een kale plek in mijn voortuin, maar een gelukkige man en een vaas vol mooie Viburnum bloemen.

De tuin loopt uit.

En dan is het 21 maart en eindelijk Lente! En ja, we hebben de zon al gezien de afgelopen paar dagen. Heerlijk lekker in de luwte in je tuin werken, blad wegharken, paden vegen, paardenstronken uit het grasveld steken, de knoppen van de pioenrozen beschermen tegen voetballende kinderen. En dan: lekker op je terras de krant lezen. Met jas, maar dat mag de pret niet drukken.

Knoppen vd klimhortensia.

Deze klimhortensia heb ik dit jaar ook rigoreus gesnoeid. Hij staat aan de achterkant van mijn huis, links van de schuifdeuren en ongeveer de hele dag in de volle zon. Schermen van hortensiabloemen sieren mijn terras op en er komen heel veel insecten op af. Dat is dan iets minder als je 's avonds buiten wilt eten, maar ach, het is maar zo kort zomer in Nederland. Dan nemen we een paar vliegbeesten op ons bord wel voor lief.

Kunstwerk van Sophie.

 Sophie vond een paar zakken met bollen, en begon ze in 2 bakken te planten. Verschillende bollen van verschillende planten, en de crocusjes komen al mooi boven de grond uit. Er komen ook al een paar punten van tulpenbollen boven de aarde uit piepen en nog wat verrassingsgroen, waarvan ik op dit moment nog niet weet wat het gaat worden.

Mini narcis in bed van Geranium.

Vorig jaar hadden we een paar mini narcisjes in een paaspotje en die vonden we zo lief, dat we ze na de bloei in de tuin hadden geplant.

Pioenroos knoppen.

Ik heb hele stugge en zware kleigrond en eigenlijk is dat niet zo goed voor pioenen, maar toch heb ik ieder jaar weer een paar bossen met pioenen staan. En vazen vol op tafel, maar die koop ik dan netjes bij een kweker langs de kant van de weg. Want ik vind het zonde om de bloemen van mijn tuinpioen te koppen.

Tulpen, tulpen, tulpen.

Grote pollen met tulpen staan her en der in mijn tuin. Hier staan ze in de volle zon, en zijn ze al aardig gegroeid. In mijn voortuin staan ze in de schaduw en daar zijn ze nog een stuk kleiner.

Akebia knoppen.

De Akebia is een hele sterke groeier. Althans ik heb hem op 2 plaatsen in de tuin. Bovenstaande foto is naast de achterdeur op een warme zuidmuur. Ik moet op deze plaats gedurende de hele zomer forse stukken uit de plant snoeien, want hij groeit bijna sneller als het mos in mijn gras. Op de andere plaats in de tuin staat hij achter het speelhuisje van de kinderen en daar staat hij grotendeels in de schaduw. Daar heeft hij iets meer moeite met groeien, maar daar zitten wel ieder jaar vruchten aan de plant. Verder heeft hij prachtig frisgroen blad en prachtige paarse bloemetjes.

De lente komt, de lente komt.

Vandaag genoten van een heerlijke tuindag. 's Morgens eerst maar eens de buddleja gesnoeid. Dat kan altijd heel rigoureus. Kort boven de stronk, en je hoeft niet eens op te letten of je boven een eerste, tweede of derde oog knipt. Gewoon je snoeischaar of je takkenzaag in de takken die eraf moeten en knip! Nu is onze vlinderstruik in de voortuin al 15 jaar oud en heeft dus hele dikke takken. Een heleboel takken ook, dus toen ik klaar was, en weer rechtop stond, keek ik zo bij de overburen naar binnen. Hmm. Dat is het nadeel van rigoureus de schaar in je tuin zetten. Zal vast wel weer snel dichtgroeien. De beukenhaag zal eerdaags ook al weer de eerste groene blaadjes laten zien, en dan kan niemand meer bij me naar binnen kijken. Tot die tijd schuif ik mijn gordijn gewoon iets minder ver open. Ik hou er niet zo van als mensen bij mij naar binnen kijken. Niet dat ik iets te verbergen heb, maar iedereen wil altijd alles van je weten in Nederland. Iedereen denkt ook altijd alles van iedereen te weten en niets is meer privé. En ik ben erg gehecht aan mijn rust en mijn privé. Aangezien het begon te regenen, ben ik eerst maar eens koffie gaan drinken. Had ik al vermeld dat ik weer een nieuwe volautomatische koffiezetmachine heb? Uiteindelijk hebben we maar 2 weken zonder gezeten, maar wat een feest toen ik donderdag uit mijn werk kwam en de geur van versgemalen koffiebonen rook.
De rozenstruiken heb ik ook gekortwiekt. En die doe ik altijd op gevoel. Ook heel kort. Staan eigenlijk zoveel ogen voor, maar ik heb echt geen tijd om bij iedere zijscheut te gaan tellen hoeveel ogen ik zie. Kort. Snoeien doet bloeien. En dat doen ze ook jaar in jaar uit, dus mijn snoeigevoel zal wel goed zijn. Wat het iets minder goed doet in de tuin is het gras. Ik heb: mos, mos, madeliefjes, sneeuwklokjes, krokus, mos en mos in mijn grasmat. Nu maak ik me daar ook eigenlijk niet zo heel erg druk om, want ik heb ook 3 kinderen. En op de grasmat staan: een schommel, een rekstok, een houten speelhuisje, een klim- cq uitkijktoren en een glijbaan. Er worden wekelijks voetbaltoernooien georganiseerd en 1 keer per maand een picknick. En alsof dat allemaal nog niet voldoende is staat er als het weer het toelaat een tent buiten. Zodat mamma en de kinderen in de tuin kunnen kamperen. Overdag in de schoolbanken en 's nachts slapen in de tuin. Je kunt het slechter treffen als kind. Wel als mamma, want dat slapen op de grond op een heel dun matje in een tent met 3 kinderkacheltjes om je heen, dat staat niet bepaald garant voor een goede nachtrust. Maar ja, je moet er iets voor over hebben. Goede jeugdherinneringen bij je kinderen kweken.
Ik dwaal af. Mijn grasmat. Mijn multifunctionele grasmat zag er niet zo goed uit. Nu heb ik vorig jaar een verticuteermachine gekocht. In de aanbieding voor een tientje. Handbediening stond erop. Zat er een stok bij die helaas niet helemaal toereikend was voor mijn lichaamslengte, (1.86) en ik zit nu dus een beetje krom achter de laptop. Maar hij deed wel wat er van hem verwacht werd. Wat ik van hem verwachtte: hij haalde een hele laag dood gras en een enorme hoeveelheid mos uit mijn zoden vandaan. Dat ik nu kale plekken heb, geeft niets, want dat zaai ik gewoon weer in, maar er zijn 2 vuilnisbakken gevuld met grasafval. 2 volle vuilnisbakken!! Wat zal mijn gras een opleving krijgen deze lente. Zoveel zuurstof en licht is er in geen jaren bij de wortels gekomen. Als beloning voor het harde tuinwerk ging de zon ook nog schijnen. Kinderen kwamen zelfs helpen. Ik ging tevreden aan de tafel zitten bij de tuindeuren en keek naar mijn zonnige tuin vol kinderactiviteit. Beetje bij beetje zijn mijn tuin en mijn kinderen klaar voor de lente. En ik ben toe aan de lente, maar dat is weer een ander verhaal.

  Finn in de tulpenpluktuin.

 Nederland op zijn mooist.

Nep of kunst.

Mijn 3 kinderen zitten vanmorgen allemaal op school en ik doe even niets anders als koffie drinken, huizen kijken en blogs lezen. En op 1 van die blogs was een mevrouw die een hele mooie combinatie had gemaakt van nepbloemen. Maar noemen we dat nog wel zo? Nepbloemen. Dat klinkt ook echt zo... nep. Eigenlijk zouden we ze tegenwoordig consequent kunstbloemen moeten noemen. Want ze zijn zo ontzettend mooi gemaakt, dat ze bijna niet meer van echt zijn te onderscheiden. De prijzen zijn dan ook schrikbarend hoog geworden. Voor een mooie pioenroos betaal je zo 5 euro. Let wel: voor 1 tak. Voor 1 kunstpioenroos tak. Maar aan het einde van de rit, lees 3 maanden winter, heb je dat geld er wel weer uit. Je zou anders iedere keer echte bloemen hebben gekocht en die zijn ook al zo aan de prijs. Komt onder andere door de extreem hoge energierekeningen die de agrariers moeten ophoesten. Vandaag was ik in de supermarkt en daar kwamen karren aangereden van de veiling af. Met hele mooie boeketten. kan niet anders zeggen. Klein boeketje. Leuk dacht ik, geef ik mezelf cadeau. Of mijn moeder, want het waren mijn moeders kleuren. Roze en paars. maar ruim 10 euro! Voor een paar blaadjes groen en een roze bloem en 2 paarse. Ja, dag, dan loop ik straks wel even mijn tuin in met een snoeischaar. Groen genoeg in mijn tuin. En dan een paar bossen tulpen langs de kant van de weg. 20 tulpen voor 2.50. Maak ik zelf wel een mooi boeket. Ik hou van bloemen, maar het kan te gek ook.

Bosje voor mijn moeder. Beetje rommelig, ik ben geen bloemiste, maar het komt uit een goed hart hoor mam.

Ontluikende mogelijkheden.

Heb ik het gister gehad over de geur van hyacinten die me doen denken aan het ontluiken van de natuur en alle mogelijkheden die daar bij horen, vandaag ga ik op dezelfde voet verder. Gistermiddag sleepte ik me mijn huis uit, nog steeds behoorlijk brak en zwak voelde ik me, maar het zonnetje straalde net zo lang op mijn gezicht achter het raam tot ik me gewonnen gaf. Ik ging naar buiten. De tuin in. Ik nam me voor om 1 van mijn borders op te schonen. Ik weet dat in een andere border een egel overwintert, dus daar blijf ik nog even vandaan, maar deze border ligt het dichtst bij mijn huis, groeit als eerste vol en was vandaag aan de beurt voor de ultieme lente metamorfose. Al snoeiend en harkend werkte ik me door dit stukje tuin heen. Mijn dochter denkt dat het haar tuin is omdat er bijna het gehele jaar prachtige bloemen en struiken in paars en roze tinten bloeien. Echte meisjes kleuren, dus is het een meisjes stukje tuin. Dochter was in eerste instantie dan ook niet blij met haar mamma die een hele groene bak vol snoeiafval uit haar stukje tuin haalde. Maar toen ik haar uitlegde dat dit de tuin ten goede zou komen, dat de bloemetjes de ruimte zouden krijgen en volledig van de zon konden genieten zei ze tussen neus en lippen door: Let u dan wel goed op op die witte bloemetjes? Witte bloemetjes? En warempel. Onder alle afgestorven planten van het afgelopen jaar groeiden sneeuwklokjes en krokusjes. Voorzichtig piepten hun witte kopjes door het bruine loof. Voorzichtig trok ik de dode bladeren van ze af. En in 1 keer hadden mijn dochter en ik een stukje lentetuin. En wist ik meteen weer dat we soms gewoon iets beter moeten kijken om de mogelijkheden te zien die overal om ons heen liggen. Soms verstopt net als de sneeuwklokjes, maar uiteindelijk vinden we ze wel!

Pril geluk in een wintertuin.

Goed verstopt: krokus.

Winter weer.

Ik zit aan de hoge tafel met de gordijnen open, en terwijl binnen de verwarming aanstaat is het buiten prachtig weer. Het vriest, maar tegelijkertijd schijnt de zon. Dat zijn de plus momenten van de winter. Als je het grauwe weer bijna zat bent, gooit de natuur er een echte winterdag tegenaan. Met zon. Dan glinsteren de spinnenwebben, schitterd het gras, ziet de witte tuintafel er ook opeens weer vrolijk uit en krijg je weer zin om lekker naar buiten te gaan, om in de tuin te werken. Maar dat kan nog niet, en dus blijf ik verwonderd naar buiten kijken door de tuindeuren heen en in mijn hoofd groeien de plannen voor het voorjaar. Net zoals mooie bloembollen groeien in de betonnen potten die ik buiten heb gezet. En als dan straks de eerste puntjes boven de grond komen, kunnen we naar buiten, de tuin weer voorjaarsklaar maken. Voorlopig genieten we van afstand. Met de verwarming behaaglijk aan.