Pubers.

Ik ben moeder van 3. Twee pubers. Communicatie gaat hier als volgt. Maandagmorgen: ‘MAM! Waar is mijn zwarte trui?’ ‘Naast je bed?’ ‘MAM! Kom op zeg! Ik heb die trui vorige week in de was gegooid!’ ‘Nee, je hebt die trui vorige week uitgedaan en bovenop de stapel reeds gedragen kleding naast je bed gekieperd. Hij ligt nu waarschijnlijk onder 4 onderbroeken, 2 broeken 4 paar sokken, 4 T-shirts en nog een andere trui.’ Dat van die onderbroeken en sokken hoop ik dan, want puberzoon is niet van die moderne fratsen om iedere ochtend schone sokken en dito onderbroek aan te trekken.

Kijk en volgens mij ben ik best easy going. Mijn huishouden (lees 4 stuks naast mij) mag de was bij de achterdeur deponeren, in de badkamer op de vloer (meestal staat er geen mand) en gewoon waar het eigenlijk hoort: in de wasmand bij de wasmachine. Ik draai minimaal 2 wassen op een dag, dus als er een trui ingaat, is die de volgende dag schoon gewassen. Ik weiger echter al een paar jaar om ’s morgens een wandeling door eigen huis te ondernemen om was te verzamelen.

Pubers hebben een kamer. En daar wonen ze. Soms komen ze naar beneden om te eten. Vaak alleen de avondmaaltijd. Verder bivakkeren ze boven. Waarvandaan ze dan schreeuwen naar mij. Ik luister niet naar geschreeuw. NOOIT! Sta ik in de gang om boodschappen te doen, roepen er 2 pubers door dichte deuren boodschappenlijsten door. Ik weiger te luisteren. Vandaag verzon puber dochter iets nieuws. Als mamma niet luistert naar door dichte deur geschreeuw, dan sturen we na niet gehoord geschreeuw gewoon appjes. Via de mobiele telefoon! Met wensen lijst. Pinda’s stonden er vanmorgen bijvoorbeeld op. Wilt u pinda’s meenemen?

Ik heb net voor de zekerheid gekeken, maar wij hebben gewoon een trap in huis! Een trap waarmee je naar beneden kunt lopen en naar boven. Best handig zo’n trap. Dochter vindt telefoon ook best handig. Hoef je niet te schreeuwen en de trap niet af en op.

Door de week: kinderen worden om 7.00 gewekt. Door mij. Iedere dag opnieuw. Komt geen alarm aan te pas. Ik open dichte deuren, zeg goedemorgen en zeg: kom je er uit? Bij zoon praat ik iets harder vanwege berg kleding dat als een dempend tapijt werkt. Om 7.10 maak ik ze nog een keer wakker, dit herhaalt zich vervolgens iedere 10 minuten: 7.20, 7.30, 7.40, 7.50 om 8.00 meld ik dat ik jongste zoon naar school breng. 'MAM! Had u ons niet ook even wakker kunnen maken? Nu komen we te laat, dat is uw schuld! Staat mijn fiets buiten? Waarom staat mijn fiets niet buiten?’ Geen tijd om te ontbijten, geen tijd om lunch klaar te maken. ‘We gaan in de pauze wel even naar de winkel.’

Goed, iedere morgen opnieuw beraam ik een plan om 2 ouderwetse wekkers te kopen en die dan te verstoppen in de slaapkamers van pubers. Ik doe het niet. Zou echt gemeen zijn.

Gymkleding. Kinderen gymmen 1 keer in de week gedurende huidig schoolrooster. Bij thuiskomst, verdwijnen 2 gymtassen in een hoek onder de kapstok. Soms ook onder de kast onder de kapstok. Daar blijven ze dan liggen. De hele week. Soms verschuiven tassen iets, want huisgenoten struikelen over tassen en schoppen ze net iets verder onder kast. Kast onder kapstok. Iedere volgende week: ‘MAM! Waar is mijn gymtas?’ ‘Op dezelfde plek als waar je hem vorige week hebt neergesmeten!’ ‘NIET! Hij ligt verdorie onder de kast! Wie doet nu zoiets stoms?’

Schooljaar heeft er 3 weken opzitten en ik heb nog geen gymkleding in de wasmachine gehad. Ook niet bij de achterdeur, niet in de badkamer en niet in de wasmand. Wel in twee stinkende gymtassen onder de kast onder de kapstok.

‘MAM! Mag ik gezellig koekjes bakken?’ Dat mag. Altijd, want ik ben gek op de lucht die vrijkomt bij het bakken van koekjes. Ingrediënten gaan per ingrediënt in een schaaltje of kommetje. 1 schaaltje voor de boter, 1 voor de suiker, 1 voor het bloem, 1 voor sodium bicarbonaat, 1 voor noten, 1 voor chocolade etc etc. Ik kieper alles altijd gewoon in 1 kom en mix dat dan door elkaar. Kinderen niet. De eieren gaan wel bij elkaar in 1 kommetje, dus wat zeur ik nu toch weer? Schaaltjes verdwijnen in de wasbak, gevolgd door een mes, een vork, de kloppers, een zeef, een pan en weet ik veel wat nog meer. Zelfs de eierschalen verdwijnen in de wasbak. Dan gaan de koekjes in de oven en als ze daar warm dampend en heerlijk geurend weer uitkomen, worden ze verstopt in trommel en trommel verdwijnt naar slaapkamer met dichte deur.

Misschien mag je er 1 en soms zelfs 2. Maar koekjes worden vooral voor zichzelf gebakken. Mamma blijft achter met een ontploft bouwterrein als keuken. Koekjes bakken.

Onze koelkast heeft een achterdeur. Of ergens een sink hole. Een paar keer per week vul ik mijn koelkast. Propvol. En als je dan ’s morgens op de bank zit denk je aan die oude kaas met zoutkristallen of aan die rosbief die zo lekker past op een broodje met een beetje peper en zout. Je denkt aan het restant risotto of aan dat laatste stuk gebak. Dan open je de koelkast en staart een grote open leegte je aan. De koelkast is LEEG, op een paar potten na die er al jaren als meubilair staan. LEEG! Net gevuld en nu al LEEG. Ontbijten doen ze niet omdat ik ze nooit wakker maak en ze dus geen tijd hebben, lunchen doen ze ook niet, dus de pubers in huis kunnen niet schuldig zijn aan deze grote lege leegte. Ik heb al eens geprobeerd om een achterdeur te vinden of ergens een muizenhol in de bodemplaat. Niets. Mijn voedsel verdwijnt als sneeuw voor de zon. Uit zichzelf.

Misschien maar beter ook, want wie eet er nu een rest risotto ’s morgens om 10.00? ‘Dat is echt heel weird mam!’

Pubers. Ik ben moeder van 3. Twee pubers.

Ik ben verliefd tot over mijn oren. Achterstevoren.

 Ik ben verliefd tot over mijn oren, achterstevoren, Mmm, niet helemaal zeker of dat laatste woord er wel bij hoort, maar ik ben verliefd op een andere man. Hij is leuk en grappig en intelligent, kan heldere gesprekken voeren en houdt in tegenstelling tot mijn eerste exemplaar wel van lichamelijk contact. Knus samen op de bank zitten, waarbij hij dan zijn hoofd in mijn schoot legt, mij kusjes geeft en heerlijk ligt te knorren. Ja, ik heb het dus over een kat. Dacht u nu serieus dat ik zomaar achterstevoren verliefd zou worden op de eerste de beste andere man die bij mij op schoot komt zitten?

Deze nieuwe man in het gezin was lichtelijk ontdeugend de eerste dagen dat hij bij ons was. Ging over de tafel rennen, krabde aan de stoel en beet in iedere kabel die hij tegenkwam. Dat bijten in kabels verbeterde toen we door hadden dat we hem af en toe eten moeten geven. Dat krabben was in 1 keer over toen we de tip kregen hem bij iedere ondeugende actie nat te spuiten met een waterpistool.  Dat kon geregeld worden. Anna Marie stapt op de fiets en koopt in de dichtstbijzijnde speelgoedwinkel een waterpistool. En omdat wij niet van halve maatregelen houden, kocht ik de grootste die er te vinden was. Een supersoaker. O, u kent deze? Niet voor katten? Hij werkte anders prima! Geen krabspoor meer in mijn alcantara stoelen van Leolux. Ik bedoel: Leolux. Ook niet 1 of ander goedkoop stoeltje van de I. kea.

De eerste dagen na het waterpistool incident had ik totaal geen last van hem. Ieder keer als ik in de buurt kwam, schoot hij onder een bank of kast. Echt een ideale man. Hij is er wel, maar zit je niet in de weg. Enige nadeel: deze man is nogal uithuizig. En omdat meneer de weg terug nog niet weet, moeten ramen en deuren gesloten blijven. Hittegolf na hittegolf en wij zitten in een sauna! Alles leuk en aardig, maar voor deze weglopende, ik ken de weg naar huis nog niet, mannen bestaan er halsbanden en lijnen. Meneer zit dus aan de lijn. En dat gaat prima. Komt zelf naar je toe als hij naar buiten wil, vaak sleept hij de halsband dan al in zijn bek mee. Omdoen, en hij spurt naar de achterdeur. Daar wacht hij tot jij een keer bent aangekomen en dan vliegt hij naar buiten. Eerst heerlijk rollen over de warme tegels, dit is nieuw voor mij. Mijn eerste mannenexemplaar heb ik dat nog nooit zien doen. Dan kunnen we de lijn aan de halsband doen en meneer is tevreden. Ontdekkingstocht door de tuin.

Kent u dat gevoel dat als je bijna thuis bent, je hart een sprongetje maakt omdat je hem (of haar) weer bijna ziet? Dat gevoel maakt zich de afgelopen weken van ons meester. Wandelingen worden ingekort, boodschappen snel afgeraffeld, afspraken met vrienden en vriendinnen vinden bij ons thuis plaats, want je kunt hem niet zo missen. Dat je thuiskomt en vrolijk begroet wordt met een knuffel en een poot. Heel voorzichtig slaat hij zijn pootjes tegen je aan. Ik ben hier, krijg ik al iets lekkers? Uiteraard! Hij houdt van kip en kaas en worst, weet hoe de koelkastdeur piept bij het opengaan en als je niet uitkijkt zit hij in de vaatwasser. Hij brengt leven in de brouwerij. De avonden zijn het mooiste. Heerlijk op de bank en dan komt er een hoopje kat bij je zitten, slaat met zijn pootjes op je onderarm, brengt zijn kop naar je gezicht, en valt dan knorrend in slaap op je schoot. Heeft mijn eerste exemplaar ook nog nooit gedaan. (Eerste exemplaar is overigens niet blij met dit verhaal, staat er weer gekleurd op vindt hij)  

En wat het allermooiste is: nieuwe man in mijn leven zorgt voor de nodige sensatie. Zo troffen jongste zoon en ik hem vanmorgen aan in 1 van de bomen in onze tuin. Hevig verongelijkt zat hij daar voor zich uit te mauwen en meneer kon er duidelijk niet uitkomen. We hebben een stoel bij de boom geplaatst, daar ben ik opgeklommen onder luide aanmoedigen van jongste zoon en zo heb ik kat gered. Uit de top van de boom. Triomfantelijk keek ik om me heen, maar er was niemand aanwezig op dit onzalig vroege tijdstip. Gelukkig maar, want ik stond in mijn pyjamabroek en doorkijkhemd.

Dankzij de kat weet ik dus ook wat ik wil worden na mijn spoor 2 traject. Brandweervrouw. Ga ik katten uit bomen redden. Mogen niet te hoog hangen, want met maar 1 werkende arm mag je geen trappen beklimmen. Volgens F.acebook volgers kan dat dus niet, want je kunt geen katten redden in pyjamabroek. Hebben het over zware pakken en zwarte helmen. Zijn knettergek die F.acebook volgers. Volgens diezelfde maar dan andere F.acebook volgers hoef je katten helemaal niet uit bomen te redden, springen ze er na verloop van tijd zelf wel uit. Wat een rare mensen heb je toch! Geloven in sprookjes. Hoe groot is die kans? Vertelt u het mij maar. Hoe groot is de kans dat een kat zelf uit een boom springt? Ik weet dat allemaal nog niet, want mijn eerste mannen exemplaar klimt nooit in bomen. Wel in kerktorens om daar inderdaad helemaal uit zichzelf uit te vallen. Had overigens hele nare gevolgen voor zijn botstructuur. Jongste zoon en ik blijven kat dus gewoon netjes redden. Mits hij niet te hoog klimt. Dan spuiten we hem naar beneden met de supersoaker.

Ik ben verliefd tot over mijn oren. Achterstevoren.

Ps. Voor de mensen die nu op hun achterste benen staan omdat ze mij nog niet zo goed kennen, we hebben uiteraard geen supersoaker. Hebben dus ook nog nooit een kat gesupersoakt. We hadden keurig een ieniemienie waterpistooltje. Een gele. En na 2 keer een natte kop te hebben opgelopen was het krabben over. Slimme kat. Past precies bij ons.

Gezinsuitbreiding.

Het moment dat je een foto ziet van een bandiet en op slag verliefd bent. Verliefd op een bandiet die het grappig vindt om met uitgestoken tong op de foto te gaan. Gezin gezocht die hem een liefdevol thuis kan geven. Ik laat foto aan kinderen zien en die zijn direct net zo enthousiast, voelen direct een band. Band met bandiet. Echtgenoot zwicht ook. Maar dan blijkt dat er nog iemand verliefd is geworden op tonguitstekende bandiet en wij worden een nacht in de wacht gezet. Een nacht en een dag.

Oudste zoon is aan het werk, maar appt ieder kwartier. Is er al nieuws? Oudste zoon! Oudste zoon die erg aan zijn domein gehecht is. Ja, maar hij is wel heel lief. Als hij maar niet denkt dat hij in mijn kamer mag. Daar loopt de jongste ook regelmatig tegenaan. Wil chillen in de slaapkamer van grote broer. Liggend op zijn bed spelen met de playstation, wordt af en toe gedoogd. Maar nieuw gezinslid moet vooral niet denken dat hij 1 stap in zijn kamer mag zetten. Weer een berichtje. Heeft u al iets gehoord?

Als we  aan het einde van de dag wachten op telefoon van mentrix van dochter, gaat de telefoon. Amicale mentrix die me joviaal bij mijn voornaam noemt. Het duurt even voor ik door heb wie ik aan de lijn heb. Niet de mentrix. Nichtje, die nestje kittens had. Ander gezin heeft afgehaakt. Wij mogen komen kennismaken! Oudste baalt als een stekker, heeft een feestje van zijn klas. Besluit niet mee te gaan. Jongste twee wel.

Op slag verliefd. Wederom op slag verliefd. Kan dat eigenlijk? Twee keer op slag verliefd zijn? Kleine wil helemaal niet zo veel van mij weten, maar dat trekt vast bij. We hebben nog een nacht bedenktijd, want het is natuurlijk niet niets, een nieuw gezinslid. Net als het in huize Bamestra soepel loopt kiezen wij voor een nieuwe kleine hummel. Een die we moeten opvoeden, die naar een dokter moet en inentingen krijgt. 1 die voorlopig in ieder geval niet mee kan op vakantie, 1 die ook zijn eigen plekje in huis wil.

We rijden niet direct naar huis, maar gaan eerst shoppen. Babyshoppen. Wat is er leuker vraag ik u? Zachte kleedjes en reismandjes, een vrolijke roze zet ik in de kar. Het is een jongen!! Roepen jongste twee in koor. Ja, maar misschien is hij wel stiekem homoseksueel. Dat kan toch? Nee, dat kan niet. Ik app het gezin waar hij zijn laatste nachtje woont. Is er een kans dat hij homoseksueel is? De oudste twee ruilen roze in voor blauw. Just in case mamma niet bij zinnen komt. He, misschien is hij net als mij wel kleurenblind. Is roze toch best hip? Roze vloekt bij onze stoelen zegt jongste en daarmee is die kous afgedaan.

We zien van alles, kar raakt voller en voller. Pappa is afgehaakt. Heeft een lange werkdag achter de rug in de volle zon en heeft het belangrijkste in de kar gelegd. Eten. Niet voor hem, maar voor nieuwste telg van het gezin. Pappa zit in een etalage te wachten tot wij klaar zijn. Wij rennen door groothandel tot vrouwenstem door de speaker galmt dat ze gaan sluiten. Bij de kassa reken ik een maandsalaris aan nieuwe spullen af. Jongste is inmiddels het overzicht kwijt en huilt tranen met tuiten. Er was nog zo veel meer te zien en alles was even mooi of nog mooier als het andere.

We spreken duidelijke regels af met kinderen: er wordt niet op de bank gelopen, niet op de tafel gezeten. Het aanrecht is verboden gebied en je tong uitsteken wordt in ons huis niet geaccepteerd. We gaan niet achter elkaar aan jagen en nee is nee, stop is stop. Je eigen slaapkamer is je eigen slaapkamer en van schoenen blijven we af.

Terwijl we thuis de spullen uitladen en ons huis nog een beetje meer zien dichtslibben bedenken we dat we het belangrijkste zijn vergeten. Een kattenbak! Voorlopig zal onze bandiet dus in een doos zijn behoefte moeten doen. We kunnen niet wachten. We krijgen gezinsuitbreiding!

Luxe lunch

Het is vrijdag en vrijdag is tegenwoordig mijn vrije dag. Dat ga ik natuurlijk aan niemand melden, want het is per slot van rekening MIJN vrije dag. En op mijn vrije dag heb ik alle tijd om ’s morgens door de supermarkt te slenteren. Lekkere broodjes kopen voor de kinderen voor de lunch. Italiaanse broodjes en verse croissant, gegrilde worst en vers geperst sap. Sap ziet groen met ronddrijvende zwarte stippeltjes, maar schijnen kiwi’s te zijn. Gezonde groene geperste kiwi’s in een fles voor moeders die het te druk hebben om zelf te persen. Moeders zoals ik er dus ook 1 ben. Ik kijk met groene vitaminebom vrolijk om me heen op zoek naar andere hardwerkende drukke moeders, maar de supermarkt is angstvallig leeg op vakkenvullende jongen bij de appelen na. Jongen kijkt terug. Verbaasd om zoveel vrolijkheid in de winkel. Naast de gegrilde worst koop ik ook hotdogs, want die zijn dan zo lekker op die harde pistoletjes. Eigengemaakte hotdogs in een krokant jasje.

Mijn wagentje wordt voller en voller en als ik bij de vriezer sta constateer ik dat er zuiver en alleen lekkere dingen in de kar liggen. Geen verantwoorde bloemkool, geen macrobiotische melk, geen sperziebonen en ook geen aardappelen. Moet ik die nog maar even pakken? Zuiver voor de vorm, want ik eet geen sperziebonen tijdens de lunch. Geen bloemkool ook. Ik besluit het niet te doen, niemand die het immers ziet in de tamelijk lege supermarkt.

Dan betaal ik een behoorlijke hand geld aan de kassa, want al die lekkernijen kosten opgeteld heel wat. Geeft allemaal niets, want we gaan luxe lunchen. Kinderen en ik. Even later  fiets ik hardop lachend terug naar huis met overal boodschappen op en aan mijn fiets. Mijn fiets is op de 1 of andere manier altijd te klein voor de hoeveelheid boodschappen die ik meeneem en zo kon het dat de zak chips die ik voor vanavond meenam, niet bestand bleek te zijn tegen de kracht van de snelbinders. Met een behoorlijke knal waaiert een wolk paprika chips uit over de grond.  Dat scheelt weer een kilo op mijn heupen denken we dan maar.

Ik dek de tafel, het lijkt wel een generale test voor de Kerstdagen. Om kwart voor 12 wacht ik tot de kinderen uit school komen.  En ze komen; zwaaien de deur open, smijten de gymtassen op de grond, schoppen hun schoenen er achteraan, mopperen op de winterjassen die kriebelen en lopen de woonkamer in. De deur laten ze openstaan. Blijven heel even kijken bij de feestelijk gedekte tafel met alle lekkere broodjes, groen gezond geperst kiwi sap met zwarte stippeltjes en lopen dan naar de bank. Ploffen er synchroon op, pakken in 1 vloeiende beweging de ipads van de lader en vragen of er ook een normale boterham met chocopasta is. 

Museum

Je gaat met je eigen, geen huis tuin en keuken gezin,  naar het museum. Een luxe. Een met van Goghs en een echte Gauguin.  Met beelden die los in de ruimte staan en ook nog dusdanig dat je er heel mooi verstoppertje kunt spelen. Wat je uiteraard niet doet, en je kinderen ook niet, ze zijn ergens wel goed opgevoed, maar het kan wel. Het zou zelfs echt heel goed kunnen. Maar je doet het dus niet, want tikkertje is echt veel leuker. Nee, alle gekheid op een stokje, ook dat deden ze niet. Mijn jongste liep rondjes door de zalen en vond alles saai en stom en lelijk. Niets was meer goed, hij wilde naar buiten. Naar de echte kunstwerken. Had zijn favoriet al gekozen en ook al een wandelroute uitgestippeld. Maar pappa en mamma gingen eerst naar binnen. Omdat dat sociaal wenselijk gedrag was. Iedereen met een kaartje ging eerst naar binnen.

“Geeft u uw jas maar af in de garderobe.” “Nee, want we willen niet naar binnen, we willen door de voordeur naar binnen en dan door de achterdeur direct weer naar buiten.” Er werd gekeken alsof we een explosief in onze tas hadden in plaats van een boterham met kaas. Een platte boterham met kaas, want in de stoelendans voor een plaatsje in het restaurant plofte mamma op de tas. Niet er naast. “U kunt uw jas dus afgeven in de garderobe.” “Maar beste man, we willen niet naar binnen, we willen naar… Laat maar. We lopen binnen ook wel een rondje.”

Dochter huppelt voor ons uit na de kaartcontrole en besluit in die mooi maagdelijke lege gangen een radslag te doen. En nog 1. Mamma roept “NEE!” en we worden direct vergezeld door 3 bavianen met draadjes in hun oor. Zit een microfoon in. Wij werden live begeleid door het museum. Een luxe museum. Op de Veluwe. Weet u allemaal welke ik bedoel. Geeft niets hoor, die live begeleiding. Ik kon rustig naar kunst kijken en bavianen waakten voor zakkenrollers. Ik kon rustig teksten naast kunstwerken lezen en bavianen zorgden voor mijn kinderen. Ik vond ze terug op een bankje. Naast elkaar. Keurig gedaan mannen! Waar kan ik die draadjes voor in mijn oren kopen?

Jongste loopt even later een zaal binnen waar op dat moment net een toeristische groep rondliep. Een Toeristische groep uit Japan. Met camera’s en lenzen en koptelefoons.  Jongste loopt zich dus nergens van bewust te zijn naar binnen en zet het dan op een ijselijk gillen. Het klonk zoiets als: “IEEEEEEEEEEEEE! Een blote vrouw!!!” Mannen draaiden zich om, vrouwen trouwens ook, bavianen haalden draadjes uit hun oor en wreven over pijnlijk gehoororgaan en Toeristische Japanners haalden de koptelefoons van hun hoofd en keken vol verbazing naar de ontstane consternatie. Even was er volledige stilte. Even. Daarna klikten de talloze camera’s van de toeristische Japanners.

Tsja, wie hangt er dan ook een Venus met Amor als honingdief in het museum? En als zoon langzaam zijn handjes voor zijn ogen laat zakken staat hij ook nog eens oog  in oog met een andere Venus en Amor. Voor jongste zoon was dat de druppel. Hij wilde maar 1 ding. Weg uit dit verderfelijke museum vol blote mensen.  Hij bekeek de fotograferende Toeristen opeens met een andere blik. Geef hem eens ongelijk.

Nieuwe kijk op ons leven.

“Dit is zijn leven. Hij weet niet beter.”

1 zin. Zo simpel kan het dus zijn. Heb ik me de afgelopen 5 jaar in allerhande bochten gewrongen waar ik met mijn 1.86 helemaal niet in kon, om alle ballen in het gezin maar hoog te houden, voor de kinderen had ik dat niet hoeven te doen.

De afgelopen weken zat ik zelf in een vrije val naar beneden. Totaal geen idee meer hoe ik de kinderen kon motiveren om naar school te gaan, totale paniek als ik naar de winkel moest om boodschappen te doen, of nog erger; met 1 van de kinderen de deur uit moest om nieuwe schoenen of een nieuwe broek te kopen. Met argusogen keek ik iedere dag naar de krimpende broekspijpen. Of naar de groeiende kinderbenen. Slapen wilde ik. Eigenlijk alleen maar slapen.  Dat kon natuurlijk niet. 3 kinderen hebben geen barst aan een slapende moeder. Het leven is geen sprookje.

Als 1 van de ouders in een gezin voor kortere of langere tijd uitgeschakeld wordt, gebeurt er van alles in een gezin. De relatie tussen de ouders verandert, en de relatie met en tot de kinderen verandert mee. Kinderen zullen vroeger zelfstandig moeten zijn, huishoudelijke taken op hun schouders nemen, moeten op elkaar passen, als de “gezonde”ouder moet werken, of naar een tien minuten gesprek moet. Zijn zich eerder bewust van hoe de grote mensen wereld in elkaar steekt. Zijn zich opeens bewust van de waarde van geld. Simpel omdat er geen zwemdiploma behaald kan worden, verjaardagen worden overgeslagen, want die zieke ouder had ooit een riant inkomen, maar staat nu op nul. Nul komma helemaal niets. Omdat die zieke ouder eigen ondernemer was en dus geen recht had op een uitkering. Kinderen weten ook opeens hoe een wachtkamer er van binnen uit ziet en wat vervolgafspraken zijn.

Dan ga je als moeder opeens moeder zijn en vader. Sta je op een regenachtige zondagavond fietsverlichting te repareren, omdat er morgen wel met licht naar school gefietst moet worden. Ga je met je versleten knie op een modderig voetbalveld een balletje trappen met de kinderen, omdat pappa dat niet kan, neem je ze gewoon mee op vakantie; naar het bos; naar het museum; kook je gezonde maaltijden, behalve op de dagen dat je ’s morgens om 10 uur eigenlijk al niet meer kan. Dan kunnen de kinderen heel goed zelf koken. Want dan leren ze snel. 1 avond pannenkoeken eten is leuk, twee misschien ook nog, maar dan koken ze rijst en braden ze kip. En dan lig je daar op de bank onder een slaapzak omdat het in de huiskamer net iets gezelliger ligt en neem je jezelf voor: morgen is alles anders. Morgen sta ik er weer. Morgen ben ik weer vader én moeder.

Want kinderen moeten onbezorgd kind kunnen zijn. Moeten heel ver weg blijven van ziekte en zeer en alle ellende van de wereld. Maar vooral ver blijven van alle ellende in het eigen gezin. Kinderen moeten kind kunnen zijn. Daar vecht je voor. Iedere dag vriendjes mee. Tussen de middag en na schooltijd. Alle zaterdagen, alle zondagen is het huis gevuld met kinderen. Want dat hoort vast zo. Maar dan kun je alleen nog maar slapen en huilen en willen 2 van je kinderenniet meer naar school, willen ze niet meer ontbijten, want: zonder ontbijt gaat er hier niemand naar buiten! En je zet nog grotere stappen om de kinderen op tijd in de klas te krijgen, zet zoonlief gewoon in de klas met een lege maag en zelf zit je de hele ochtend thuis met een schuldgevoel. Niet ontbeten, hij heeft niets ontbeten. En tussendoor blijf je naar iedereen lachen, want dat hoort ook zo. Vast. Waarom weet je eigenlijk niet, maar mensen willen alleen maar een lachende moeder zien. Zitten niet te wachten op: nee, het gaat eigenlijk niet zo heel goed nee.

En dan opeens zegt iemand die daar jaren voor gestudeerd heeft: “Dit is zijn leven, hij weet niet beter.” Voor de kinderen in ons gezin is ons gezin een normaal gezin. Met een vader die er soms wel en soms niet is. Die wel gewoon thuis rondloopt, maar niets registreert, die zich vierkant te pletter werkt om alle rekeningen te betalen, en die zomaar opeens weer even helder is. Die dan op een regenachtige zondagavond de fietslampjes controleert. Die nooit een balletje gaat trappen op een modderig voetbalveld, maar wel  uitlegt wat het Higgs boson deeltje is. En de kinderen pakken hun moment, en weten dat morgen alles anders kan zijn.

Hun moeder is moe, heeft een kapotte knie, is heel hard toe aan een leesbril, maar ontkent alles in alle toonaarden. Alles gaat goed, alles gaat goed, alles gaat goed. Wie houdt wie nu voor de gek? Maar gister heb ik geleerd dat ik best gewoon alleen moeder mag zijn. Een moeder die regelmatig met alle goede bedoelingen volledig de mist ingaat, maar die ook weer gewoon zichzelf mag zijn. Haar eigen zorgeloze vrolijke zelf. Omdat voor onze kinderen ons gezin gewoon ons gezin is. En daar hoeven we niet zo moeilijk over te doen, de ballen hoeven niet alle dagen in de lucht te hangen en van fouten kun je alleen maar leren. In ieder geval heb ik dit geleerd in de afgelopen jaren: mijn kinderen zijn ijzersterk; flexibel;  superlief en ik hou met heel mijn hart van ze.

De Bionische pappa.

 Pappa is geopereerd en heeft naar eigen zeggen een halve bouwmarkt aan ijzerwaren in zijn hand. Zijn hand die ook enorm groot is. Een monsterlijke hand vinden we het, maar de patiënt vindt het wel mee vallen.  Die ijzeren plaatjes moeten toch ergens passen.

Maar nu kan hij niets. Geen deksels van potjes schroeven, geen deur openen. Handig als mamma opeens inkopen voor school gaat doen en pappa zelf naar huis loopt. Staat hij voor de deur, weliswaar met sleutel, maar verder kan hij alleen naar de deur kijken. Met de sleutel in zijn hand. Dat dan weer wel. Pappa kan niet fietsen en niet auto rijden. Maar hij heeft dus wel allemaal metaal in zijn hand. ‘Heeft hij laserstralen?’ Vraagt vriendje aan Finn. ‘Ja, die heeft hij dinsdag geoefend. Toen bliksemde het wel een uur.’ ‘Ja! Dat weet ik. Wel een hele avond aan laserstralen! Was dat jouw vader?’ ‘Ja. Dat was mijn vader.’ ‘Wauw! Maar nu ziet hij wel heel wit.’ ‘Ja, hij is nu heel ziek. Dat komt denk ik omdat hij moe is van al die laserstralen schieten.’ ‘Ja, jouw vader is ook al oud. En grijs. En bijna kaal.’ Onder tussen probeer ik serieus te werken, maar dat lukt niet erg. Het gesprek gaat verder.

‘Kan jouw vader straks ook de auto banden automatisch oppompen? Wij moesten gister of 3 daagjes geleden naar de garage met een lekke band.’ ‘Ja, dat doet hij gewoon met zijn pink.’ ‘Wauw! Kan hij dan ook de verkeerslichten op groen laten springen? Dat kan mijn pappa namelijk wel.’ ‘Pfft, dat kan hij al jaren. Dan belt hij gewoon ’s morgens dat hij er aan komt en dan staan alle lichten al op groen.’ ‘Die hand is wel heel dik, dus wat kan je vader nog meer?’ ‘Hij is nog aan het oefenen. Nu kan hij niet eens zonder hulp douchen. Moet mamma hem helpen. Staan ze in hun blote kont in de douche en dan zijn de armen van pappa ingepakt met plastic.’ ‘Ieeeehhhhhhh! In hun blote kont?’ ‘Ja, ik ga ook altijd met mijn blote billen in de douche.’ ‘Ieeeeehhhhhhhh! ……. Ik eigenlijk ook.  Maar wat kunnen die andere dikke vingers?’

‘De afstand bedienen van de televisie. Hij kan gewoon met zijn middelvinger de zenders veranderen.’ ‘En wat doet hij dan met zijn vinger naast de pink?’ Ondertussen lopen de beide mannetjes als robots door mijn huis denkbeeldige laserstralen in de rondte te schieten. ‘Dat moet hij nog ontdekken.’ ‘Hopelijk kan hij straks mensen laten vliegen met die vinger.’ ‘Dat zou ik wel gaaf vinden. Dan brengt hij me naar school en dan vlieg ik met hem mee en als iemand mij pest, dan straalt pappa zijn: ik laat je vliegen vinger naar die pester en dan vliegt hij hem zo naar de maan.’ ‘En weer terug. Want anders is het zielig voor hem zijn pappa en mamma en hem zijn broers en zussen. En pesten doet hij waarschijnlijk toch niet meer, zo is hij geschrokken.’ ‘Ik denk toch niet dat hij straks mensen kan laten vliegen. Ik denk dat hij gewoon met zijn laatste vinger kan toveren. Tovert hij de zon tevoorschijn en enge mensen weg.’ ‘Ja!!! Die is goed! Dan hoeven we ook geen sneeuwpop meer zelf te maken, want die tovert je vader dan gewoon van de Noordpool af.’ ‘Whahahahahaha! Ja, en dan tovert hij een auto naar de Noordpool terug. Of een flatgebouw, dat is grappig. Dan komt hij zelfs in de krant.’

‘Jouw vader mag dan oud en grijs zijn en niet eens normaal op een trap kunnen staan, hij is wel een echte transformer pappa.’ ‘Dus! Mijn pappa is het ene moment een oude man die een ongeluk krijgt en het volgende moment is hij een vliegende superheld die flatgebouwen op de Noordpool plaatst.’ ‘En in zijn blote billen douchet. ‘

Wacht maar tot ik terug transformeer! Ik ben nog niet afgeschreven!

Ongeluk Ben.

En dan krijg je tijdens je werk het telefoontje die je nooit wilt krijgen. ‘Ik heb een ongeluk gehad.’ Nu wil je natuurlijk nog veel liever niet het telefoontje krijgen: 1 van uw kinderen….., maar dit was ook niet fijn. De ernst was direct bij alle partijen duidelijk. Uitgezonderd de huisarts. Terwijl Ben binnen werd gebracht door 1 van de chefs van de werkplek, besloten de huisarts en zijn assistente dat het telefonisch spreekuur echt veeeeeel belangrijker was dan een man die niet kon zitten; niet kon staan; die zijn armen niet meer kon buigen, die overigens ook in hele vreemde standen stonden en van top tot teen onder het stof zat. ‘Hij is van een bouwtrap gevallen en achterover op een betonnen vloer terecht gekomen.’ Ach, het zou wat zal de huisarts gedacht hebben. Ik heb nu iemand aan de telefoon met een ingegroeide teennagel. Prioriteiten stellen noemen ze dat geloof ik.

Uiteindelijk besloot de huisarts toch maar dat Ben naar het ziekenhuis moest. Daar konden we zo naar toe. Melden bij de Eerste hulp en succes maar weer! Volgende keer eerst van te voren even een afspraak maken dat u van plan bent om van een hoogte naar beneden te vallen. Plan ik u in voor mijn telefonisch spreekuur. (Dit laatste schrijf ik sarcastisch) Bij de EHBO aangekomen, zag Ben inmiddels asgrauw, verging van de pijn en stond scheef van de emoties. Er was geen mail van de huisarts. ????????? Ik, de rustigheid zelve, ging door het lint. Dat hielp, want we mochten plaats nemen in de wachtruimte. Ben, hing tegen een koffiemachine en ik ging even bellen. Het was vast  nog steeds telefonisch spreekuur. Of niet, maar ik zou die man wel even laten weten wat we van hem vonden…

Dat hoefde niet. Bij de afdeling Chirurgie was een fax binnen gekomen. Ik citeer: een FAX! 2014. We leven in 2014. Waarschijnlijk ging er ergens in het kantoor bij chirurgie een apparaat ratelen. Achter in de bezemkast. Ze zullen zich wel rot geschrokken zijn. Gelukkig voor ons werken er in het ziekenhuis ook mensen van het tijdperk voor de mail. Er was dus iemand zo helder om de fax van de machine te pakken en hem naar de EHBO te brengen. Daarna mocht Ben eindelijk naar een bed. ‘Gaat u maar liggen.’ Zei een werkelijk hele lieve arts. (Overigens de hele dag alleen maar aardige artsen en verplegers gezien) ‘Dat kan niet’ zei Ben. ‘Ik kan niet liggen en ook niet zitten.’ Alarmbellen gingen af bij arts en haar Aio. Zijn rug werd bekeken en beklopt en hij moest direct plat op een bed liggen. Wat niet ging, maar met vereende krachten lag hij plat. Niets maar aan doen. ‘Ik haal je met een week wel weer op schat.’

Afijn, om een lang verhaal kort te maken, na verschillende onderzoeken en een 30 tal röntgen foto’s later, waarbij zijn broek uit werd gedaan door een dame!, hele dag weer goed voor meneer de patiënt, kwam de uitslag. De onderste 3 ruggenwervels waren toch niet gebroken. Tot zo ver het goede nieuws. En voor ons het belangrijkste nieuws. Dat zijn linker pols verbrijzeld is en zijn rechter elleboog met dito ellepijp gebroken: Peanuts! (Pinda’s!) ‘Dat gaan we even in het gips zetten. Nu is er echter 1 klein probleempje’ zei de arts. ‘U heeft dus beide armen gebroken. En de breuk in uw rechter arm moeten we eigenlijk van boven tot onder in het gips zetten. Maar, de breuk in uw linker pols is dusdanig fout, dat we links ook moeten gaan gipsen.’ ‘Uitstekend’ zei ik. ‘Nou, dat houdt dus in, dat meneer niet eens zijn eigen billen kan afvegen.’…… ‘Nou ja, dan zal ik dat moeten doen.’ Hoorde ik mezelf zeggen. Het zal de vermoeidheid wel geweest zijn.

Dat gingen ze toch niet doen. Of ze Ben daarmee in bescherming namen of mij, is me nog niet helemaal duidelijk. Zijn rechter arm is dus ingepakt in een drukverband en hij heeft de uitdrukkelijke opdracht om niets, maar dan ook niets met die arm te doen. Zelfs geen koffie kopje mag hij op tillen. Zijn linker arm werd in het gips gezet. Smetteloos wit gips. Maar je bent bouwvakker of je bent het niet: vandaag, na slechts 1 dag, zit er al smeer op zijn gips. Geen idee hoe dat komt!

En als je gegipst bent, begint het proces van kijken hoe sterk ons huwelijk is. Speurtocht door het ziekenhuis om de afdelingen chirurgie en opname te vinden. Ergens halverwege ook nog langs anesthesie. Met de lift, want ik ging dus niet met hem langs de trappen. Mijn handen puilden uit van de schoenen, dossiers en tassen. En dan zou hij tegen de vlakte gaan. 1 keer op een dag van de trap donderen is voldoende. Met de lift dus. Sta je in die kooi, gaat hij niet vooruit en ook niet achteruit. Niet naar boven en niet naar beneden trouwens ook. Moet je eerst op een knop drukken. Tsja, wie verzint  het? En Ben is tamelijk onthand. Schoenen op de vloer gezet, knop ingedrukt en afspraken maken op alle verdiepingen.

Na een hele lange dag in het ziekenhuis rondgelopen te hebben, mochten we naar huis. Ik zit al lang en breed achter het stuur terwijl Ben als lulletje lampenkap nog naast de auto staat. Mijn stress of irritatie level begint al omhoog te schieten. Maar ja, die arme man kan niet eens de deur open doen. Ik dus weer uitstappen en heel hoffelijk de deur voor hem open houden. Gordel omdoen: HA! Kan hij ook al niet! Thuis: Ik ben binnen en Ben zit nog in de auto. Gné, gné, gné. Gordel én Portier vergeten. ‘Doe jij nu eerst even je bebloede en bestofte kleding uit?’ Ja, hoe ga je in hemelsnaam uit de kleren zonder je handen en armen te gebruiken? We hebben hem uiteindelijk met een washand gewassen. Ik mocht hem niet onder de douche zetten, want dan smelt zijn gips.

Morgen ga ik voor onder de douche vuilniszakken halen. Van die hele sterke blauwe bouwafval zakken. ‘Waar gaat u die voor gebruiken mevrouw?’ ‘Ik ga het lichaam van mijn man inpakken.’ Altijd al een keer willen zeggen. Ben benieuwd hoe ze reageren. Genoeg gekheid op een stokje. Koffie drinken, wij zijn verslaafd aan koffie en drinken dat de ganse dag door. Maar Ben mag dus niets optillen. En dan zet je vrouw een kop dampende, heerlijk ruikende koffie voor je neer. Met een rietje. Want zo gemeen ben ik heus niet! Koffie drinken met een rietje dus.  Vanmorgen besloot Ben dat hij toch even mee ging naar school. Fietsen van de kinderen naar buiten, fiets van mij naar buiten en fiets van Ben naar buiten…… Met de auto dus maar. En nu hielden we in 1 keer het portier voor hem open.  Al doende leert men. Zelfs wij. Op een telefoon zit gelukkig een speaker, want een telefoon vast houden kan niet.

Brood smeren; de deur open doen als er visite voor de deur staat, maar je vrouw is net even op school; plassen. Hoe ga je plassen als je eigenlijk niet kunt zitten? ‘Dan blijf je toch staan?’ Zei ik welgemeend behulpzaam. De beide jongens en Ben begonnen te lachen. ‘Maar dan heb ik wel hulp nodig.’ ‘O! probeer dan toch  maar te gaan zitten. Ga morgen bij de thuiszorg even navragen of ze een hulpmiddel hebben zodat jij weer kunt plassen.’ Tegenwoordig is iedereen toch van alle markten thuis?

En dan hebben we het nog niet eens over de versprekingen. Terwijl ik een tamelijk lastige mail opstel die Ben even later ook gaat lezen voeg ik nog even toe: ‘nergens aankomen hoor!’. Bang als ik ben dat mijn tekst weer weg is.  Het is allemaal even onhandig. In de supermarkt loop ik met een veel te zware rijdende boodschappenmand en vraag of hij nog van plan is om zijn handen uit de mouwen te steken vandaag. Het heeft even tijd nodig om aan de nieuwe situatie te wennen. In ieder geval is zijn rug niet gebroken en voor zijn pols gaat hij vrijdag onder het mes. Om aan te geven hoe gecompliceerd de breuken zijn: er komen twee chirurgen om de operatie uit te voeren.

Via deze weg wil ik direct een paar mensen bedanken: 

Mijn moeder die de kinderen tussen de middag opving en ook om kwart over 3 weer op het schoolplein stond. Dat ze daar vervolgens Sophie vergat mee te nemen kan de beste overkomen. Per slot van rekening is oma zelfs met Finn naar het stampvolle bloedhete zwembad gegaan zodat hij gewoon naar de zwemles kon.

De school van de kinderen. Wederom stond een ieder klaar om de kinderen op te vangen op het moment dat we nog geen idee hadden van de ernst van de situatie. Er werd brood geregeld, beleg en opvang. De kinderen kregen de ruimte om ’s middags al over hun vader te praten, ook toen wisten we nog niet hoe hij er voor stond. Of lag eigenlijk.

En de moeders van het schoolplein. Nadat ik via Facebook om hulp had gevraagd mbt de opvang voor de kinderen tijdens de lunch de komende week, hadden de kinderen binnen 5 minuten de keuze uit heel veel adressen. Dank jullie wel!!!!!

P.s. Ben heeft op de eerste verdieping geslapen. In het bed van Sophie. Sophie lag bij mij. Heb ik geslapen? Sophie wel. Knarsetandend en al. 

Goed voorbeeld doet goed volgen. ;)

Tijdversneller.

Je hebt je verkeken op de hoeveelheid huiswerk en weet dat je het zonder hulp niet gaat redden. Samen met je moeder ga je aan je bureau zitten. Onderwerp: veenlijken die geofferd zijn. Of eigenlijk mensen die ooit geofferd zijn en nu als veenlijk terug gevonden worden. 1 van de vragen is: zouden wij er nu nog achter kunnen komen waarom dit meisje is geofferd in de 16^e eeuw? Het antwoord waar de Geschiedenis docent op zit te wachten is natuurlijk deze: ‘nee, want door de zuurgraad in het veen, zijn de DNA structuren vernietigd.’ Zoon komt met een andere verklaring. ‘Misschien wel. Als we ooit een werkende tijdmachine ontwikkelen, kunnen we terug reizen naar de 16^e eeuw om getuige te zijn van haar offering. Daarna reizen we weer terug om het in de geschiedenisles te vertellen.’ Zo simpel kan het leven zijn. Ik ben benieuwd of die leerkracht mee kan gaan in zijn gedachtegang. Of hoe dik de rode streep straks in zijn schrift zal zijn.

En dan heb ik nog 2 van die apart denkende kinderen. Dochter maakt een varken in de klas. Dat wordt een verjaardagskalender. Ik begreep uiteraard het meest voor de hand liggende niet: het waren niet gewoon alleen maar varkens, nee het waren feestvarkens. Allemaal vrolijke varkenssnuiten met en zonder feesthoedjes, met en zonder slingers en 1 stel dikke varkensbillen. 1 leerling had geen gezicht gemaakt, nee; één paar varkensbillen staarden ons aan. En u raadt het al:  die zijn van mijn dochter. Het varken van mijn dochter kijkt precies tegengesteld van alle anders varkens. Alle leerlingen kijken naar de klas en mijn dochter kijkt naar buiten. Of eigenlijk tegen de muur, maar dat klinkt zo benauwd.

Jongste zoon: ‘mam, als we vanmiddag thuis zijn, gaan we knutselen.’ ‘Leuk! Wat gaan we maken?’ ‘Een Tijdversneller.’ ‘Een tijdversneller?’ ‘Ja, want nu is het vandaag, nu is het nu en over een maand komen er nieuwe poppetjes in de winkel voor de WII U. Dus als we dan vanmiddag een tijdversneller bouwen, kunnen we naar volgende maand vliegen en dan kan ik vanavond nog met de nieuwe poppetjes spelen. En niet pas volgende maand.’

Een tijdversneller. En het gaat allemaal al zo snel. Maar stiekem zou ik best een maand naar voren willen gaan in de tijd om te zien hoe oudste zoon zich handhaaft op de grote school. Om te zien of de  chaos in zijn hoofd minder is geworden. Kopen we meteen de poppetjes voor jongste zoon en reizen we daarna terug naar de 16^e eeuw om te voorkomen dat het meisje in het veen geofferd wordt. Dan hebben we alleen wel iets uit te leggen aan het Drents Museum. Ach, Carpe Diem. 1 dag tegelijk. Dan komen we er wel. En als ze in Drenthe nu erg boos zijn op ons, reizen we gewoon door naar de volgende dag.

En ondertussen hebben we een boek gewonnen met bovenstaande foto. De opdracht was om je te laten inspireren door een boekomslag. Dan kon je het boek winnen nog voor het in de winkel lag. En omdat ik stiekem ook een beetje anders naar de wereld kijk, hebben we gewonnen. 

Kuikenkwekerij

De kinderen hebben een nieuwe hobby. En als moderne moeder schijn je de kinderen tegenwoordig te moeten stimuleren. Hmmmm. Vanavond liepen twee van mijn exoten opeens met sokken in de rondte. Ieder met een paarse sok van Sophie. Ze dansten met de sok in hun handen, ze aten warm met de sok in hunhanden, gingen naar het toilet, wasten hun handen, vochten een robbertje met oudste broer met sok in hun handen, renden naar boven, speelden met de lego en al die tijd bleef die sok klemvast in hun hand.

Na een paar uur kwam Sophie naar me toe. Met die sok. ‘Ik kweek mijn eigen kuikentje.’ ‘Wat lief.’ Zei ik. ‘Wat voor kuiken?’ ‘Gewoon een kuiken uit een ei.’ De sok ging open en heel even zag ik een glimp van een bruine eierschaal. ‘Is dat een ei? Is dat een echt ei?’ ‘Ja.’’Hoe kom jij aan dat ei?’ ‘Uit de koelkast.’ ‘Uit de koelkast? Maar is dat ei dan wel gekookt?’ ‘Nee natuurlijk niet! Dan komt er toch geen kuiken meer uit?’ De verbazing over zoveel onnozelheid bij mamma was te lezen op het gezicht van dochter. ‘Mijn kuiken is kapot gevallen,’ kregen we tussendoor te horen van Finn. ‘Hoezo:  is kapot gevallen? Had jij ook een ei in die sok?’ Ýep! Maar nu is hij gevallen en er zat geen kuiken in.’ ‘Waar is hij gevallen?’ ‘Gewoon ergens boven.’ Nu zijn er een paar dingen waar ik niet zo heel goed tegen kan. Een daarvan is een kapot gevallen ei. Daar kan ik dus totaal niet tegen!

Ben snapte de hint en ging op zoek naar het ontplofte ei. Zonder sok, want die had zoon nog steeds vast. ‘Hoe verzinnen jullie dit nu weer?’ ‘Het ei bewoog in de koelkast. Het kuikentje wilde er gewoon heel graag uit, maar er zit geen kip op de eieren.’ Nu moet u zich dus even een gezinskoelkast visualiseren. Pakken melk, verantwoorde boter met extra vitamines, yoghurt, groentes, kaas, vleeswaren, mosterd, allerhande tubes met allerhande sauzen, die we helemaal niet eten, maar wel heel veel ruimte innemen en een tree eieren. 20 stuks. Maar geen kip!! Vinden mijn kinderen maar raar. Wat moet je nu  met eieren in je koelkast zonder kip?

Toch lief dat ze besloten om de eieren zelf uit te broeden.  Sociaal. En toch lief van pappa dat hij gewoon altijd zonder te mopperen de bende weer opruimt. Het ei van Sophie ligt weer veilig in de koelkast. Op een nest. In mijn koelkast liggen nu tussen de ijsbergsla en de komijnekaas; een sok, watten en veertjes om het ei warm te houden. In de koelkast! Morgen dus alles maar flink uitsoppen. Kan ik meteen al die tubes weer verwijderen. En wie weet. Wie weet hebben mijn kinderen wel gewoon gelijk en lopen er morgen een 10 tal kuikens in mijn koelkast.

Het zou me eigenlijk niet eens meer verbazen.

Een warrige dag.

Ja, het zal wel weer eens niet denkt u nu met zijn allen. Maar geef toe, er zijn al een hele tijd geen verhalen verschenen over avonturierende kinderen, afwezige pappa’s of  blunderende mamma’s. Veel te druk met het schrijven van verhalen. Mijn hoofd loopt helemaal over, en dus had ik totaal geen tijd meer om achterover te gaan zitten om met een kritische blik naar mezelf en mijn bij tijd en wijl falende functioneren te kijken.

Nu dus wel. 4 kinderen zitten ademloos naar een film te kijken, pappa heeft zich bij de kinderschare aangesloten en lacht om het hardst. Eet ook het aller snelst zijn chips op overigens. 4 kinderen? Nee, geen aanleiding om terug te gaan lezen, gewoon een vriendinnetje van Sophie die komt logeren. Hadden de dames besloten. ‘C. komt slapen dit weekeinde.’ ‘Ja, van vrijdag op zaterdag kom ik. En dan word ik wel weer vroeg opgehaald, vanwege het sporten. Dus je kunt niet uitslapen.’ Gna-gna-gna. Zal ik nu gaan vertellen dat ik morgenochtend gewoon om 7.00 op mijn werk moet zijn? Dat ik dus om half 7 op de fiets zit en ze om 6 uur hun bed uittrommel? Hoezo uitslapen? Het is geen vakantie! Of wacht ik eerst de zondag toch even af voor ik weer verander in de gemene mamma heks.

Moederdag. Zondag is het Moederdag. Vanmiddag zette jongste zoon zijn eigen traditie vrolijk voort. Amper thuis, met druipende jassen nog aan, overhandigde hij stralend en met de aller-aller liefste kus van de wereld zijn cadeau aan mij. ‘Mag ik wel het doosje terug dat er in zit? Die vind ik zo mooi, die ga ik zelf weer gebruiken. Maar die speld mag u wel houden. En het gedicht moet u zelf lezen. Daar ben ik te moe voor.’ Ja, en ik weet het. Dan moet ik streng zijn en zeggen dat het zondag pas Moederdag is. Dat hij zondag zijn pakje pas mag geven. Maar van wie mag dat pas zondag? Ik ben toch iedere dag moeder? En er zijn ook echt dagen dat mijn kinderen mij achter het behang plakken. MIJ!!!! Maar dus niet vandaag. Vandaag kreeg ik een hele mooie speld, ook wel broche genoemd, het doosje moest ik weer afstaan en het gedicht is vast ook prachtig als hij voorgedragen wordt.  

Oudste zoon heeft zijn pakje weer verstopt. Zelf. Dat is inmiddels ook traditie, want zoon vergeet (net als dochter) zelfs waar zijn oren ook alweer zitten. Dus als hij op vrijdag een pakje verstopt, heeft hij twee dagen later echt geen idee waar hij hem nu gelaten heeft. En zo lig ik dus al een paar jaar achter elkaar moederziel alleen in mijn bed op Moederdag. Huilende zoons en pappa zoeken naar cadeau, dochter heeft altijd honger en zit beneden aan het ontbijt, terwijl ik dus liggend in mijn bed een poging doe om alle kruimels op het blad te laten. Kruimels van ontbijt die ik zelf werkelijk nooit zou bedenken, laat staan zou opeten, maar er was iets met een gegeven paard. Zoon zit inmiddels echter in groep 8. Zal dus in staat moeten zijn om iets langer dan 2 dagen te onthouden…. We gaan het zien aanstaande zondag.

Dan hebben we pappa nog. Vandaag kreeg ik nog te horen dat ze pappa weer zo warrig vonden. Dat kan kloppen. Er speelt zo veel in zijn hoofd, dat hij echt even geen energie meer heeft om sociaal actief te zijn. Geeft ook niets, want het gaat verder goed met pappa. Hij kan de signalen in zijn hoofd redelijk aanvoelen en pakt ook gewoon af en toe zijn rust. Dat hij dan warrig overkomt, of niet de gewenste antwoorden geeft: het is niet anders. Wat wel heel lekker is, is dat derden mij er op aan spreken. Weet ik dat we weer even beter moeten opletten.

Met de kinderen gaat het goed. En met mij dus ook. En blunders? Nee, even geen blunders die ik met u deel. Komt wel weer hoor. Ons leven is namelijk nooit saai. 

De prinses in haar bed.

Er was eens in een land hier ver vandaan,…..

Ach, wat een onzin. Helemaal niet in een land hier ver vandaan. Gewoon in een huis in Noord-Holland. En daar lag in een bed op een zolder een mevrouw. Een slapende mevrouw. Op een doodnormale maandagochtend. Vaag in de verte hoorde ze de wekker afgaan. Maar net vandaag lag ze nog zo ontzettend lekker tussen de lakens te slapen. De zon kwam door de gordijnen en verwarmde haar gezicht. De vogels kwetterden hun hoogste lied buiten in de bomen.  Het zou een prachtige dag worden.

‘Val aan!’ Met een sprong dook een jonge ridder boven op het bed waar de prinses lag te slapen. Haar bewaker had een paar seconden nodig om te begrijpen wat er gebeurde, maar herpakte zich snel en greep zijn zwaard. ‘Blijf bij de prinses vandaan. Jij stomme ridder!Niemand komt bij de prinses. Ze is van mij!’ ‘Niet waar!’ De prinses was ruw uit haar droom gewekt en probeerde zich onder de lakens te verstoppen. Zoef deed een zwaard vlak boven haar neus. Zoef, zoef. Een waar wapengekletter vond er boven haar hoofd plaats. De prinses zocht een veilig heenkomen onder het dekbed.

Boven haar hoofd vochten een ridder en een bewaker om de gunsten van de prinses. De prinses die ze echter even uit het oog waren verloren. De prinses lag te giechelen in haar schuilplaats. Wat romantisch. Twee edellieden die een strijd voeren om haar hand. ‘Niet kietelen! Dat is niet eerlijk! Dat doen ridders helemaal niet.’ De wapens waren verruild voor kietelvingertjes. De strijd boven haar hoofd werd er echter niet minder om. Maar na een paar minuten kwamen de beide edel mannen  er opeens achter dat hun buit verdwenen was. ‘Waar is de prinses nu?’ ‘Geen idee. Ze is ontsnapt.’ ‘Ja! Net als in de sprookjes. Ze bungelt nu aan haar vlechten uit het raam.’

De beide kemphanen trokken nu gebroederlijk ten strijde. Met twee soepele sprongen waren ze uit bed, trokken de gordijnen open en keken uit het raam naar beneden. ‘Hoe kan dat nu? Ze hangt helemaal niet uit het raam.’ De verbazing in hun stem was zo grappig dat de prinses in een nieuwe lachbui uit barstte. ‘Ze heeft zich verstopt!’ De dekens werden opzij getrokken en daar kwam de prinses weer te voorschijn. Met inmiddels rood aangelopen hoofd en met tranen over haar wangen.

‘Weet je wat?’ Zei de bewaker tegen de prins, ‘we delen haar gewoon. Dan is ze gewoon van ons allebei een beetje.‘ Dat vond de prins goed. De prinses mocht weer lekker gaan liggen, de dekens werden weer netjes over haar heen gedrapeerd en aan beide zijden nam een edelman plaats. De prinses voelde zich een echte prinses. Een knappe jonge prinses waar de mannen voor vochten. De prinses doezelde weer weg. Ze droomde een droom over prinsessen in een kasteel met kasteeltuinen vol geurende rozen, in een kasteel vol verborgen hoekjes, van een kasteel vol met……

‘Mam, het is nu wel weer leuk geweest. U stinkt naar ochtend stank en u haar ziet er ook al niet uit. Het wordt wel tijd dat u gaat douchen en ons naar school brengt.’ De dekens werden wederom opzij getrokken en de prinses was in 1 klap weer gewoon de mamma met grijze haren, met rimpels en met een flodderige pyjamabroek. Waar geen edelman ooit naar om zou kijken, maar die dit soort ochtenden toch voor geen goud en geen paleis zou willen ruilen.

Sprookjes zijn gewoon te mooi om waar te zijn. Zeker op een doordeweekse maandagmorgen. 

Een goede start.

6 januari 2014.

Een nieuwe start van een jaar. Eigenlijk natuurlijk op 1 januari, maar voor ons is het belangrijker om te zien hoe de kinderen naar school gaan. Goed. Ze gaan tegenwoordig heel goed naar school. Waren er gister nog 3 die acute maagproblemen hadden, hoofdpijn en toch minstens een gebroken been zodat ze toch echt nog een dag thuis moesten doorbrengen, vanmorgen vroeg alleen jongste telg of hij vandaag een dagje vrij kon opnemen. Nee, was mijn antwoord en hij trok zijn kleren aan, ging ontbijten en tandenpoetsen en zonder enig probleem naar school.

Dit keer was het zelfs zo, dat ik nog druk bezig was om de fietsen op slot te zetten, super chagrijnig, en de kinderen waren al in de klas. Jongste zat heerlijk een boekje te lezen, middelste ook, en toen ik het waagde om 5 minuten voor het begin van de les nog even een kus te brengen kreeg ik naar mijn hoofd dat de klas al begonnen was en dat ik dus weg moest.

Oudste zoon liep nog een extra rondje door de school. Onder het mom van: heeft u mijn Nieuwjaarsduik diploma? Maar eigenlijk loopt hij na een vakantie tegenwoordig altijd even een rondje door de school. Kijken of er geen wijzigingen zijn in lokalen, in leerkrachten en of de deuren nog steeds op dezelfde plek zitten. Sfeer proeven en dan gewoon zonder morren de klas in. Ik word nog eens een supermoeder! Zo’n moeder die om 10 voor half 9 bij de eerste bel met kinderen naar binnen gaat, en om 5 voor half 9, weer naar huis fietst.

Vandaag gingen de kinderen dus heel goed, nu was de voorbereiding er ook naar geweest, gymtassen stonden klaar, drinkbekers ook, kleding lag keurig over de rand van de bedden en de schoenen stonden naast elkaar in de gang. Jassen er boven. Vanmorgen hadden we alleen onze eigen Ben Timofeeff en volgens Ben Timofeeff bleef het vanmorgen droog. Dat zei zijn app op de telefoon. Droog. Zoals in: geen regen. Fietsen werden buiten gezet en we gingen op weg. Ik met een lekkere crème op mijn gezicht, een geurtje in mijn nek, vers gewassen en gestreken kleding aan (je weet nooit wie je tegenkomt om een goed nieuw jaar te wensen) en verder ging ik als mezelf. Ik kwam ook redelijk als mezelf op school. Verzopen. Die app, die had verkondigd dat het droog zou blijven, zat er naast! Het regende. Dus waren we aan het einde van de straat al nat, liep het water in straaltjes mijn haar uit, zodat mijn pruik in slierten langs mijn hoofd hing en werd mijn crème een dikke plakkerige substantie die op mijn huid kwam te liggen.

De personen die ik een gelukkig nieuw jaar heb gewenst, plakten dus zo ongeveer aan mij vast. Siamese tweeling. Dat idee.  Dus vandaar dat ik chagrijnig en totaal overbodig bij de fietsen stond. De kinderen zaten gewoon al in de klas en vonden mijn aanwezigheid niet nodig.  Een hele goede start van het nieuwe jaar derhalve en nu denkt u dat ik mopper, dat doe ik natuurlijk ook, want wat is er mis met je neus gewoon naar buiten steken om het weer te beoordelen? En dan te merken dat je echt veel beter met de auto naar school kunt gaan.

Eigenlijk vind ik dit een waanzinnige start van het nieuwe jaar. Geen huilende kinderen die thuis willen blijven, die schreeuwend aan je benen hangen, je trui zover naar beneden trekken, zodat de halve school getuige is van je beha, die zo aan het trappen zijn dat andere ouders die te dicht langs lopen een kinderschoen in buik krijgen, en er voor zorgen dat ik als een oververhitte tomaat aan het strijden ben. Ik zat vanmorgen gewoon heerlijk uitgerust aan de koffie. En dan ben ik gewoon intens gelukkig!!

Kerstsfeer.

Kerstfeest. Het feest van verlichting en sfeervolle woonkamers. Sfeervolle levens en vrede. Dat idee. Dat plaatje had ik ook voor ogen toen ik met dochter op jacht ging naar een kerstboom. Dochter genoot van alle prachtige kerststukken, karren vol kerstgroen en uiteindelijk het enorme kerstbomenbos midden in de winkel. Verrukt sprong ze uit de kar en liep langs en door de bomen. Huppelend trok ze ten strijde. Ik had inmiddels al een boom gepakt. Gewoon de eerste die voor mijn voeten lag. Prima boom vond ik. Ik ben van het gemak. Is een boom op het eerste gezicht goed, dan is het goed zo en kunnen we naar de kassa. Dochter dacht daar anders over. Keek naar de door mij uitgezochte boom en schudde meewarig haar hoofd. Ik keek nog een snaar boom in mijn hand. Niets mis mee dacht ik. Maar dochter liep als een ware keuringsdienst van waren door het kerstbomenbos en werd geholpen door een iets oudere meneer die de taak had om de mensen aan een ideale boom te helpen.  Hij genoot van mijn dochters zoektocht naar de ultieme boom.

Ze waren eigenlijk allemaal te klein. Daar kwam het op neer bij dochter. Maar daar wist de meneer wel iets op. Hij liep naar de uiterste hoek. Daar waar de bomen een godsvermogen kosten en dan nog niet eens in je auto passen. Daar begon ik toch niet aan en dochter kwam weer terug. Samen met de man zocht ze een boom uit die net iets hoger was dan al die andere bomen uit mijn hoekje van het bos. Die moest het worden. Maar ik stond al die tijd nog steeds met mijn boom in mijn handen. Deze neem ik ook zei ik. Ik heb namelijk ook nog zo iets als mijn trots. Met 2 bomen reden wij door de winkel. Dochter liep er stralend naast. In de auto hadden we een waar kerstsfeertje. Het rook heerlijk! We hadden er zin in. Dochter en ik. Kerstsfeer in huis. Laat de donkere dagen maar komen.

Thuis ging het echter razendsnel mis. De boom was scheef en paste helemaal niet in de pot die ik voor ogen had. Niet recht te krijgen. Iedere keer moest er weer een tak af aan de onderzijde. Prachtige stapel kerstgroen had ik inmiddels liggen. Mooi voor een kerststuk op tafel. Maar de boom werd kaler en kaler, mijn humeur kelderde naar een dieptepunt en ik bleef tot 10 tellen. Hielp geen snars, want boom was gewoon hartstikke scheef. En kaal aan de onderzijde inmiddels. Boom 1 werd aan de kant gegooid en boom 2 kwam tevoorschijn. De boom van dochter die ik echt helemaal niets vond. Maar het moet maar weer eens gezegd: deze boom is wel een stuk rechter. De door mij zo vurig gewenste kerstsfeer was inmiddels ver te zoeken in huize B. Pappa nam een wijs besluit en nam de kinderen mee. Weg van stomende en chagrijnige mamma. Mamma die kwaad was op alles en iedereen, maar vooral op zichzelf en op de boom.

We zijn nu een uur verder en  de boom van dochter staat in de pot. Op een Zweeds kerstkleed. Scheef. ook deze boom staat al weer scheef. Maar eigenlijk is dat toch helemaal niet zo erg? Het leven is ook scheef en hobbelig.Straks ga ik dus de lampjes er in hangen en dan kan dochter morgen de boom optuigen. Maar: als de lampjes het nu ook af laten weten, gaat ook deze boom boven op de borders tegen de vorst en haal ik morgen een opgetuigde kunstkerstboom MET werkende lampjes uit de etalage van het tuincentrum. Gemak dient de mens. Keert de gewenste vrede weer terug.

Ondertussen is het wel heel erg stil in huis.

Alle zegen komt van boven.

We schetsen een lunch. Zo 1 van: alle kinderen komen tussen de middag gezellig thuis een boterham eten. De jongste weigert wit brood te eten; mamma heeft weer eens niet goed opgelet. Hij wil een bruine boterham en anders maar niets. Jongste luistert af en toe dus wel naar mamma. Middelste wil een boterham met: 'datgene wat ik zaterdag met de verjaardag ook had.' Op de verjaardag zaterdag had middelste een kadetje met salami. Maar vandaag wilde ze dus geen kadetje, maar salami op een boterham. Oudste doet er nog een schepje bovenop. Hij wil wel 'gesmolten kaas. Op een maïsbroodje en dan de kaas wel lekker knapperig.'

Zo’n lunch dus. De wijzers van de klok snellen vooruit. Ik weet niet hoe het komt, maar wij hebben een magische klok. De hele dag loopt hij gewoon 1 op 1, maar tussen de middag gaat hij in de versnelling. Voor je het weet ben je een uur verder en moeten we terug naar school. De twee jongens hebben het begrepen. Hebben keurig gegeten, schoenen en jassen aan en klaar om weg te gaan. Maar dan hebben we nog een dochter.

En dochter verzint om kwart voor 1 opeens dat ze nog ergens een vriendenboekje heeft. Een vriendenboekje waar haar beste vriendinnetje nog niet in staat. En een etui heeft ze ook nog wel ergens. Kan ze knutselen in de klas. 'Je gaat niet meer knutselen in de klas.' 'Je weet maar nooit mam, misschien gaan we vanmiddag wel spontaan knutselen.' Ik weet al hoe laat het vandaag is. Vandaag is zo’n dag dat mijn kinderen te laat komen. Maar de redding is nabij. Pappa moet naar een klant. En laat die klant nu achter school wonen! Mamma stuurt pappa dus alvast met de jongens voorop.

Om 10 voor 1 stappen dochter en ik dan toch eindelijk ook op de fiets. Mijn fietstassen puilen weer uit van de overbodige rotzooi en dochter is helemaal happy. Ze kan knutselen in de klas, als de juf opeens besluit dat ze gaan knutselen. Een halve voorbereiding is het hele werk. Of iets dergelijks in ieder geval.

Dan komen we opeens oudste zoon tegen. Oudste zoon die dus helemaal niet van plan was om naar school te fietsen met pappa. In de verte zien we pappa fietsen met jongste. Altijd handig zo’n felblauwe jas. Een verkeerd geparkeerde auto zorgt voor de nodige onrust. ‘Lekker dan, wie zet zijn auto nu weer illegaal neer?‘ We besluiten van de fiets af te stappen en over de stoep te gaan tot het punt waar we kunnen oversteken. En dan gebeurt het: als een complete verrassing word ik gezegend van boven. Gezegend voor mijn engelengeduld? Voor mijn fantastische kinderen? Voor de sperziebonen die ik helemaal niet klaar kan maken? Voor mijn opgeruimde karakter? Voor mijn jongste zoon die in ieder geval op tijd in de klas zit? Alleen de hemel zal het weten. Ik weet in ieder geval zeker dat de zegen van een meeuw afkomstig was.

Dus stuur ik oudste zoon en middelste dochter op goed geluk en met het nodige wantrouwen met zijn tweeën naar school en cross ik terug naar huis, waar ik een turbo douche neem, en maar een heel klein beetje te laat op het schoolplein sta. Voor niets, want de kinderen zitten daadwerkelijk gewoon in de klas. Op tijd. Vanaf morgen doe ik het dus anders. Als de kinderen klaar zijn, zet ik ze op de fiets. Zwaai ze uit, staande in de deuropening met mijn nachtjapon en openvallende duster. Mijn pantoffels sieren mijn voeten en een kop koffie houdt me gezelschap. (Nu ben ik een beelddenker en visualiseer ik me met een brandende sigaret in de deuropening, maar ik rook helemaal niet. vandaar de kop koffie) Als ze de hoek om zijn loop ik naar binnen waar ik de krant ga lezen op de bank en als ik zin heb kleed ik me aan. Of niet, want ik hoef de deur toch niet meer uit. 

Gezegend ben ik. 

Sintre Sintre Maarten.

Sintermaarten mikmak, mijn moeder is een dikzak, mijn vader is een duntje. Geef me een pepermuntje.

Vroeger kwam daar dan nog een heel couplet achteraan, maar de kinderen van tegenwoordig gaan voor de korte nummers. Vinden de mensen aan de deur ook veel prettiger. Snel de deur weer dicht, de warmte ontsnapt. En de piepers worden koud.

Maar ik was dat nummer natuurlijk snel zat. Nieuwe versie: Sintermaarten mikmak, mijn moeder is een dikzak, mijn vader is veel dikker, hij lust wel een s.nicker! Vonden de kinderen gelukkig ook een leuk nummer, dus verandering van spijs doet eten. Of in dit geval dus: een ander liedje en hopen op een goed gevulde tas met snoepjes. Ergens aan het begin ging het echter al mis. Een mevrouw beluisterd het nummer, kijkt verschrikt op en wil de deur weer dichtgooien. Ze had namelijk helemaal geen s.nickers. Opeens besefte ze wat ze wilde gaan doen. ‘Lusten jullie anders misschien iets anders?’ Uiteraard mevrouw! Mijn kinderen zijn niet zo moeilijk hoor.

Een andere mevrouw ergens halverwege vond dat die pappa dan maar zelf moest komen en de kinderen knikten braaf. Was dit eigenlijk wel een leuk nummer? Even later probeerden ze het nog 1 keer. Maar dat was dus ook echt de laatste keer. Die heb ik zei de mevrouw en de jongens kregen alle 3 een s.nicker uitgereikt. Als we alleen maar van die dingen ophalen hoeft het van mij niet meer hoor zei Finn. Roemloos einde van mamma’s zelfverzonnen nummer.

Eén van de mooiste dingen vond ik het gezin dat nog heerlijk zat te eten aan de hoge tafel. Opeens stonden daar 3 kinderen met lampionnen voor het raam. Moeder de vrouw springt verschrikt op van tafel, klapt met 1 welgemikte tik het licht uit, waardoor de pappa en de dochter opeens niet meer zien waar sperzieboon lag en waar gehaktbal, en rent naar de deur. ‘Wat leuk! Wat zijn jullie vroeg! We hadden nog helemaal geen kinderen verwacht.’ Mevrouw ratelt door alsof ze voor het eerst meedoet aan het heilige Sint Maarten feest. Kinderen zingen ondertussen het ene liedje na het andere. Binnen zit een gezin te wachten tot ze verder kunnen eten.

Opeens schrikt Sophie van iemand en zet het op een lopen. Terug naar huis. Help! Wat nu? Eerst nog even met de jongens meegelopen, maar dochter die door de donkere straten zwerft is ook geen lekker idee. Geef de jongens opdracht om bij elkaar te blijven en geef op welke straten ze moeten lopen. Zie je kinderen maar terug te vinden anders tussen al het lampiongeweld. Sophie ligt te huilen in haar bed. In pyjama. Mamma krijgt haar zover dat ze zich weer aan laat kleden, en samen gaan we op zoek naar de jongens. Nog 2 huizen wil ze en dan gaat ze er weer huilend vandoor. Ik ben klaar. Mijn geduld is helemaal en schoon op. Wederom laat ik de jongens met opdrachten achter en ga weer achter dochter aan. Kan er nu echt nooit iets gewoon normaal gaan bij ons? Stuur pappa naar buiten. Met dochter. Onze grootste snoepkont maar ze zit al dagen slecht in haar vel, is overal verdrietig om en wil niet zeggen wat er aan de hand is. Ik kan daar op een gegeven moment echt helemaal niets mee. Ben van de strakke snelle acties en oplossingen. Maar mijn kleine meisje wil tegen niemand zeggen wat er nu toch aan de hand is. Aan de ene kant breekt je hart, aan de andere kant word ik dan dus heel boos. 

Sophie gaat verder met pappa en broer. Finn is klaar. En ja, ze houden het uiteindelijk toch bijna 2 uur vol met elkaar. Sophie is helemaal gelukkig met haar opgehaalde snoep, Finn is inmiddels misselijk. En Niels, Niels heeft voor 3 jaar voldoende. Hij is namelijk helemaal geen snoeper. Top avond al met al. Ach, en dan wil ik best een dikzak zijn. Maar dan wel alleen op 11 november.

Carpe Diem. Pluk de dag.

De dag begint goed. Bij het ontwaken na wederom een doorwaakte nacht vanwege de zeehond in mijn longen, zegt de weegschaal: Error. Goed voor je zelfvertrouwen.  Koffie drinken; lunch klaarmaken om mee te nemen naar mijn werk, broodlade gans en volledig leeg. In de lade eronder gekeken, maar nee. Geen brood. Nog wel een stuk ontbijtkoek. Die dus maar meegenomen.

Naar mijn werk, met op de radio allemaal gekwaak op niets af. Als ik de auto soepel in een parkeervak draai, want dat kan ik dan weer heel goed, begint er net een lekker nummer. Even overweeg ik om te blijven zitten, maar mijn collega’s lopen allemaal langs mijn auto naar het gebouw waar we werken. Allemaal werpen ze een blik in mijn auto waar ik zit te swingen. Oeps. Noteer voor volgende week in mijn hoofd dat ik de auto ergens achteraan op het parkeerterrein verdekt opstel.

Tijdens de pauze trek ik als een moderne holbewoner stukken van mijn ontbijtkoek af. Buurman kijkt me aan, en bij de derde keer durft hij het aan om iets tegen me te zeggen. “Weet je dat die ontbijtkoek gewoon in plakken voorgesneden is?” Ik kijk hem aan. “Jij bent wel extreem lang zeg!” Is wat hij nog durft te zeggen.  

’s Middags verzamel ik alle energie die ik nog heb en ga naar de kapper. Dat moet ik al maanden, maar ik ben bang voor de kapper. Niet voor spinnen, niet voor hoogtes, niet voor koeien, wel voor kapsters. Die kletsen namelijk terwijl ze met mes/schaar of scheerding in je nek bezig zijn. Vertellen dat je een bol hoofd hebt (zie ander blog) en knippen altijd precies zo als jij het niet wilt. Maar nu ga ik naar de kapper. Een kapper in de buurt. Ik zou eigenlijk naar een vriendin gaan, maar haar kapsalon zit in een andere stad en die puf heb ik helemaal niet. Terwijl ik de deur open doe, verschijnt er al een vrolijk gezicht in de deuropening van achterkamer. “Hallo! Wie van jullie moet er geknipt worden?” Sophie kijkt me smekend aan, maar Sophie spaart voor de stichting haarwensen en ze is er bijna. Ik dus en ik mag plaatsnemen in de wasbak. Volledig onderuitgezakt moet ik, want ik ben een soort van te lang voor wasbak. Geeft niets. Warm water ontspant. Sophie vindt het geweldig. Haar mamma ligt bijna op de grond en een totale onbekende wast haar haar!

We nemen plaats in een stoel in de hoek. Top kapster. Ik mag haar nu al. Maar kapsalons hebben iets raars. Spiegels. Enorme spiegels. De hele week hoor ik al van iedereen dat ik er zo beroerd uitzie, thuis heb ik 1 spiegel en die ontwijk ik. Ik hoef niet te zien hoe beroerd ik dan wel niet ben. Maar nu kan ik er niet meer omheen. Ik schrik van mezelf. Heb de afgelopen 2 weken een winterjas uitgedaan. Zie er oud en moe uit. Ziek nog steeds met een rood Halloween oog. Maar kapster kletst met Sophie en over haar dochter en knipt vakkundig mijn haar kort. Geeft adviezen en is heel aardig. Vrolijk, spontaan, met beide benen op de grond. Super tevreden laat ik een behoorlijke berg haar achter op de grond. Met een korte kop haar verlaat ik de kapsalon en huppel met dochter mee naar winkelstraat. Pappa is er toch nog niet om ons op te halen. Sophie vind me trouwens niet mooi meer, maar dat negeer ik.

Twee zonen komen aangerend. “Mamma!!!!!” En dan net als in de film, komen ze tot stilstand. “Mamma is lelijk!” Humeur zakt naar nulpunt. Hoezo lelijk? Ben ik wel lief? Ja, mamma is nog steeds de liefste, maar wel lelijk.

Om er toch nog een feestdag van te maken gaan we poffertjes bakken. We hebben sinds kort zo’n pan. Uit de verkochte caravan van oma. Wat oma met een poffertjespan in de caravan moest, ga ik niet eens vragen. U begrijpt me vast. Maak beslag met geheime Zweedse siroop, en begin te bakken. Met een soeplepel giet ik de mix in de pan. Maar er ontstaan helemaal geen poffertjes. Allemaal aan elkaar geplakt staren ze me aan als een pannenkoek met bulten. Keer ze met een vork om staat er op pak. Maar vork heeft geen grip op plak poffertjes. Hier gaat iets niet helemaal goed. Zoek in mijn kasten en vind een mini maatbeertje uit de speelkeuken van de kinderen. Daar giet ik de mix de tweede rond mee in de pan. Dat gaat iets beter. Sneller vooral, want in de bodem zit een gat. Terwijl ik dus de bovenste rij poffertjes schenk, ontstaat er ook onderaan een rij poffertjes. Dit gaat hem dus ook niet worden. Derde ronde vind ik een soort kitspuit. Mix daarin en spuiten maar. Maar als je eenmaal spuit, kan hij niet meer stoppen. Vloeibare mix druipt over aanrecht, langs de keukenkastjes naar beneden. Daar waar mijn schoenen staan. GRRRRRRRRRRRR! Maar mijn humeur krijgt niemand stuk vandaag. Vooral omdat de plakjes poffertjes wel heel erg lekker smaken. Gooi het roer om. Pak een normale koekenpan, smelt boter en giet pannenkoeken van poffertjes beslag. Heerlijk!!!!!!

Moraal van dit verhaal? Geen idee eigenlijk. Misschien dat we altijd moeten proberen om de zonnige kant van het leven te zien. Misschien dat poffertjes pannen ondingen zijn.