Uitvaart.

Vanmorgen bij mijn opa van 91 op de koffie geweest. Opa begon over begrafenissen. Over hoe een kennis was begraven. Gewoon in zijn oude bestelbus. De bestelbus waar hij al een halve eeuw mee reed. Waar kennis was stond de bus en omgekeerd. En kennis wilde niet in een gepoetste doodgraverauto ten Grave worden gereden. Kennis wilde in zijn bus. Zijn eigen gammele en roestige bus. Kon opa wel waarderen. Opa zag eens een uitvaart op een platte wagen. ‘Moet iedereen voor zich weten’ zei opa, maar opa wil niet op een platte wagen. ‘Nee, je zult toch moeten remmen voor het stoplicht. Schuif je zo met kist en al van die kar af’. Opa schoot in de lach. Dat kon opa zich helder voor de geest halen. ‘Leg mij maar in mijn eigen auto’. Opa heeft een hele grote Mercedes auto. Zo een met 2 bioscoop stoelen, en op de achterste rij ook stoelen die in een theater niet zouden misstaan. En dan daar achter nog plaats hebben voor een heel kamerorkest. Wel handig, kan er meteen stemmige muziek gedraaid worden. ‘Als u nu niet past, dan rollen we u op in het vloerkleed en leggen we u gewoon op het dak van de auto’. Opa bulderde nog harder als daarnet. Opa heeft een geweldige kijk op het leven en een briljant gevoel voor humor. Opa ging vroeger met mijn oma overwinteren. Met de camper. Maar mijn oma was altijd ziek. ‘Als ze nu in het buitenland overlijdt, rol ik haar in het kleed en dan rij ik terug naar Nederland. Of ik leg haar in de boot’. Opa had altijd een boot op het dak van de camper. Geen idee of die boot ooit het water heeft gezien. Maar het beeld van oma in een kleed op het dak van de camper heeft mij altijd beziggehouden, of eigenlijk ben ik het nooit vergeten. Opa ook niet. Opa wilde ook best in het vloerkleed naar de begraafplaats. ‘Maar wat als de auto nu hard moet remmen voor het stoplicht? Rol ik alsnog zo het asfalt op’. Opa had pretlichtjes in zijn ogen. Dat leek hem wel iets. Op je laatste reis zelf de route bepalen. En het hele dorp op stelten zetten. Oma heeft uiteindelijk ook een prachtige uitvaart gekregen. Oma werd met paard en wagen door de stad gereden. Van en naar de kerk, van de kerk naar de begraafplaats. Met statige zwart geklede mannen wandelend ernaast. Paarden stapvoets door de stad. Langs de hoofdader. Met politieagenten op belangrijke plaatsen. En opa met alle 10 de kinderen met partners en 16 kleinkinderen in zwarte limousines erachteraan. Ook stapvoets. Dat zorgde ervoor dat ik als meisje van 10 (?) de slappe lach kreeg in zwarte auto. We werden ingehaald door wandelende mamma’s met kinderwagens. Door oude van dagen met looprekjes. En iedereen probeerde een glimp op te vangen van de bekendheid die in de wagen lag. De wagen van het paard. Niet die kinderwagen. Oma was een diva. Oma was onze held op school. Want oma had diabetes en daardoor waren er een paar tenen geamputeerd. ‘Zomaar zonder reden’ zei mijn opa vandaag. Hij was na 30 jaar nog steeds woest op dokter. Typisch opa. Maar toen wij eens zagen hoe opa de tenen van oma verzorgde, en inzwachtelde, nou ja,niet de tenen, maar de teenloze voeten, stonden mijn broertje en ik verbijsterd toe te kijken. Jaar of 6 waren we. Misschien 7. En opa zag ons schrikken en vertelde het verhaal over een oma die in de zee zwom en aangevallen werd door haaien. Oma kon de aanval afslaan, maar de haaien aten wel oma’s tenen op. In geuren en kleuren kregen de klasgenootjes het verhaal te horen over helden oma. En alle kindjes op school waren jaloers op onze oma. Onze oma die met haaien zwom. En haar tenen verloor. En op onze opa die liefdevol zijn vrouw verzorgde. De vrouw waar hij zoveel van hield.

En nu 30 jaar later is opa nog steeds een held. Vroeger al toen hij keihard werkte aan de opbouw van een eigen bedrijf.  Na de oorlog met een steeds maar groter groeiend gezin en iedere zondag was hij thuis. Bij zijn gezin. En net als zijn gezin groeide zijn bedrijf, naar ongekende hoogtes. En nu doet opa het iets rustiger aan. Van de zomer hebben we zijn caravan verkocht. Opa woont zelfstandig, zonder hulp. Opa heeft zich laten opereren aan zijn ogen, want hij kon iets slechter zien in de verte en dat was zo lastig bij het autorijden. Opa rijd mij er volledig uit. Opa liep vandaag met een kruk, maar nog steeds zonder rollator en opa leest iedere dag 2 kranten en kijkt het journaal. De Nederlandse en de Duitse versie. Mijn opa die zo handig is, zo slim, zo eigenzinnig en koppig, die zoveel humor heeft, die vooral mijn opa is. En opa, ik hoop dat u uw reis naar Mexico-City nog heel lang uitstelt.

De dag dat we ongegeneerd en zonder schaamte onze kinderen voor de gek hielden.

Zondag 4 december zou Sinterklaas langskomen. De kinderen wisten dat mamma een afspraak had gemaakt met Sinterklaas. Zondagmiddag zou hij langskomen. Om 15.00 uur werd doorgegeven aan oom en oma. Opa mocht eventueel ook komen van de kinderen, maar dan moest hij wel van de pepernoten en het suikergoed afblijven. Opa eet altijd alles op. Is altijd uitgehongerd. Opa woont ook anti-kraak. Voor opa had Sinterklaas zijn eigen verrassingen. Voor de kinderen ook. Heel veel verrassingen. ’s Morgens word mamma wakker met een migraine aanval. Eerst rustig blijven liggen, waait wel over, waait natuurlijk helemaal niet over. Op het moment dat de lantaarnpalen eindelijk uitgaan op straat beginnen de eerste zonnestralen door de gordijnen te schijnen. ARHHHHH! Pilletjes heb ik nodig. Heel veel pilletjes. Om 11.00 kom ik eens beneden. Nog steeds hoofdpijn, taalgevoel is volledig weg, ik vraag bijvoorbeeld of pappa dat gordijn uit de berging wil pakken. Pappa komt na 10 minuten terug zonder gordijn. Kan hij nergens vinden. Stunt ik bedoelde rijm/gedicht. Goed, het werd dus weer zo’n dag. Een dag dat je eigenlijk onder de dekens wilt liggen met een laken over je ogen, maar soms moet je jezelf bij kop en kont pakken. Feest zou het vandaag zijn en feest zouden we gaan maken. Kinderen waren vrolijk en opgewekt toen ik beneden kwam. Hadden zin in de dag. Mamma ging even naar buiten frisse neus halen. En dat werkte. Besloten werd dus om maar een stuk te gaan wandelen, te gaan lunchen met de kinderen in een restaurant en dan zouden bij thuiskomst de cadeaus er liggen.

Ga je weg ligt er 1 cadeau. De kerstboom voor oma.

 En dat ging prima! Tijdens de lunch zag pappa 2 auto’s met pieten en dochter zag zowaar een auto met Sinterklaas rijden. Richting onze wijk!! Snel werden de borden leeg gegeten en de wandeling naar huis werd voortgezet. Thuis zagen de kinderen dit:

Omdat Sinterklaas natuurlijk afgekomen was op de vlag. De vlag die dit jaar de weg wees naar de plaatsen waar feest gevierd werd. Familie werd gebeld en om precies drie uur kon het feest beginnen. Het feest van Sinterklaas.

Onze Finn en Sophie hadden in het half uur voor dat de oma kwam al mooie stapeltjes gemaakt. Stapeltje Finn, stapeltje Sophie, stapeltje Niels en een stapeltje DE REST. Blij waren ze. Met ieder pakje dat werd geopend. Met iedere chocoladeletter, met iedere make-up set, met iedere auto. Finn ging met al zijn cadeaus het rijtje af. Iedereen moest goed kunnen zien wat hij had gekregen. Sophie lag onder tafel en Niels deelde uit. En wij, wij dronken koffie.

Nieuw bureau om aan te werken voor Sophie.

Oma met kerstboom. Oma staat achteraan.

Pet shops. Zo blij!

Vergadering over het huisdier wat geen ezel was, maar een tamme wezel.

Even een cadeau showen.

Boeken. Heel veel boeken.

 Sinterklaas: hartelijk bedankt! En volgend jaar mogen er best minder pakjes zijn. 

Vandaag nog feest op school en dan gaan we weer over tot de orde van de dag.

Sinterklaas met zijn witte ros.

Ziet er nog kwiek uit na 3 weken hard werken.

Met de school surprise. Spongebob we zullen je missen.

Aan het einde van de dag voegde Niels er nog wel aan toe dat hij toch wel een beetje teleurgesteld in ons was. We hadden hem namelijk 9 jaar lang opgelicht. En zo is het maar net Niels. We zullen het niet meer doen. De komende paar jaar nog wel bij je broertje en zusje. Maar dan met jouw medewerking.

Het alles- en nietszeggende verhaal over Vieze was en slappe was.

Wat hebben wij toch met was? We hebben op zijn minst 19 spreekwoorden en gezegdes die iets met was of met wassen te maken hebben. Ik benoem er een paar. Waarom? Omdat onze jongste zoon de afgelopen 6 dagen iedere avond een diaree aanval had. Bah, wat een vies verhaal. Kon dat mannetje niets aan doen, zijn ‘liefhebbende’ opa had hem slagroom gegeven en daar is kleine man allergisch voor. Daar is geen kruid tegen gewassen. Kan het mannetje niets aan doen zeg maar. Gisteravond lag alles in zijn bedje en dan heb je dus was. Ik zit goed in de Slappe was dacht ik, maar dat was weer iets anders volgens eega. Goed, na het vullen van de trommel, moest ik na het plassen handen wassen. Oftewel: ik moest goed op mijn hygiëne letten. Gedaan. En daarbij heb ik goed gelet of de ene hand de andere ook had gewassen. Finn weer in zijn bedje gelegd en verder met het uitzoeken van de stapels wasgoed. Ben kwam langs: Dat wast al het water van de zee niet af. Ik ben niet van plan om mijn mooie dekbedden in de zee te kieperen hoor, bracht ik stomverbaasd uit. Hij bedoelde echter dat de daad van mijn vader niet zo maar weer te herstellen was. Hmm, hoe ingewikkeld kun je iets zeggen? Je kunt ook zeggen dat rivieren die in korte tijd hoog wassen, troebel water hebben. Kijkende naar mijn wasgoed kon ik me daar wel iets bij bedenken.

Ondertussen bleef mijn vader natuurlijk zijn handen in onschuld wassen. Maar zoals u allen weet is het dit weekeinde Sinterklaas. En laten wij nu heel venijnig kunnen rijmen en dichten, dus het varkentje wat Opa heet zullen wij wel even wassen. 1 keer per jaar kun je ongestoord en zonder schroom je vuile was buiten hangen.  En terwijl opa zijn gedicht ten gehore brengt en roder en roder zal worden omdat wij hem de bol hebben gewassen, nemen wij nog een slok van onze koffie want oma zal wel zeggen dat wij onze mond moeten wassen. Kijk, zo sla je 2 vliegen in 1 klap, maar dat is dan weer een ander gezegde. En dan hebben we ook nog elkaar de voeten wassen. Dat gaat echt te ver om dit in dit verhaal te passen. Sommige zaken zijn privé en blijven privé. Zelfs met Sinterklaas. En zo hebben we weer een verhaaltje geschreven, een kind kon de was doen. En als afsluiting hebben we er nog 1. Tegen de dood is geen kruid gewassen. Een die voor zichzelf spreekt, en daarmee beëindigen we dit verhaal over vieze was, slappe was, want ik heb nu een stapel die gestreken dient te worden. En laat ik met rust deze toetsenborden.

(Slaat ook al nergens op, maar rijmt weer wel en zo hangen wij nu de vlag buiten om te verwelkomen onze aartsbisschop.)

Een hele mooie Sinterklaas allemaal!!