Trots. Egmond Halve Marathon.

Hoe trots kun je op je kinderen zijn? Gister waren we van 's morgens vroeg tot een uur of 5 's middags in Egmond aan Zee. Voor de halve Marathon. Jubileumeditie. En de kinderen hebben gelopen. Kilometers en kilometers door het dorp, van de sporthal naar de radiostudio waar opa en Niels werden geíntervieuwd, naar een koffiepunt, van dat koffiepunt naar het strand, van het strand naar een restaurant, terug naar de start, rennend naar de eerste bocht, snel door naar het strand en dat ging maar door. De kinderen bleven huppelen. En spelen op het strand in die enorme zandbak. Toen wij bibberend van de kou door de snijdende wind op het strand onze blauwe handen stonden stuk te klappen speelden de kinderen met schepjes, zich totaal niet bewust van de 20.000 lopers die op een meter afstand langs liepen. Als ware schatgravers vonden ze ook nog geld onder de strandtent.

En na 2 uur wachten is het eindelijk zover. Opa is onderweg naar de laatste 500 meter en aangezien opa de enige loper is die alle 40 edities heeft gelopen, mag opa met zijn gouden startnummer zijn kleinzoons meenemen over de finish. Sophie wil niet. Sophie hoeft niet op de voorgrond. Wilde vanmorgen niet op de foto. van de week niet op televisie en nu ook niet onder het finish doek door. Broers wel. Broers hebben ook gouden startnummers en gaan stralend op weg naar de speaker en honderden toeschouwers. Broers hebben genoten en Sophie is trots. Net als mamma. Mamma is supertrots op haar 3-tal.

Winnende broers.

Niels en Finn op weg naar de finish.

Als ze de laatste 300 meter doorgaan pakt de speaker ze op en worden ze als ware helden binnengehaald. Opa, Wietse en Klaas. Maar mamma, die een traantje wegpinkt, let vooral op haar zoons.

Wachten. 2 uur wachten. Volgend jaar mag opa niet meer kletsen onderweg.

Egmond halve Marathon 2012.

Afgelopen week belde mijn vader. Of we donderdag iets te doen hadden. Hij zou worden geïnterviewd. Even. En misschien vond Niels het wel leuk om net als de vorige keer ook in de studio te zitten met een koptelefoon op. Prima. Wij zijn van de partij. Gaan wij wel ergens koffie drinken en dan zien we jullie na een half uurtje wel weer.
Het liep iets anders. Aangekomen in Egmond bleek de storm daar flink huis te houden. Bijna alle groene toilethuisjes waren omgewaaid, tot ontzetting van vooral Sophie, het strand werd over de duinen gewaaid richting de weg, de weg waar wij reden en de auto stond zelfs op de handrem te schudden. Even een deur openen werd onmiddellijk afgestraft met een halve zandbakvulling in de auto en lachen werd afgestraft met een stralend witte lach. Gratis en voor niets. Tanden zijn nog nooit zo mooi glad geweest. (Verder zit het zand in alle lichaamshoeken waarvan we niet eens wisten dat we ze hadden), maar die storm, want daar hebben we het nu over, zorgde wel voor onvergetelijke foto's.

Rare vogels.

Ik wil nooit op de foto, maar deze vind zelfs ik leuk.

Tegenwind terug.

Hoezo, dit is geen sneeuw?

Mevrouw van de radio wilde naar het strand en helemaal niet naar een warme luwe studio. We gingen tegen de storm in naar de vloedlijn die steeds probeerde om niet alleen Egmond te veroveren, maar die ook probeerde om onze kinderen te pakken te nemen. Opa liep een stukje, beantwoorde vragen, liep nog meer en was in zijn element. Weer boven aangekomen bij de auto's dachten we nu eindelijk op zoek te kunnen gaan naar een kop koffie, maar de televisieploeg was aangeschoven. En toen begon het avontuur pas echt. Opa werd gefilmd. Samen met trotse kleinzoons, samen met bokkige kleindochter, want kleindochter is net als haar oma en haar mamma en zelfs een klein beetje als haar pappa en kleindochter wil dus niet in de spotlights staan. We liepen echter half Egmond door en dan laat je klein 6 jarig meisje niet alleen in de auto zitten. Dochter moest mee en er werd weer gefilmd. Van rennende opa met kleinzoons, van kleindochter aan de kant, van het finishen en het zwaaien. Er moesten ook nog beelden geschoten worden op het strand en de hele familie trotseerde wederom de elementen. Wij zijn West-Friezen. Wij komen uit de klei en laten os dus niet kisten door een stormpje. Zelfs Sophie begon te stralen toen ze door mamma op het strand was gedeponeerd. Beneden bij de zee had ze minder last van de zandstralen en genoot mevrouw van de opspattende schuimgolven. Opa liep zijn rondjes weer, nu wederom over het strand en dochter stond als publiek te zwaaien. Net als haar broers. Opa genoot. Wij ook.
 Als laatste togen we naar de duinen. De Bloedweg. Hoe toepasselijk, nu mochten de kinderen bij ons blijven en gewoon lekker spelen. Na 2 uur opnames, gerende rondjes en een kuub zand in onze kleding eindelijk op weg naar onze kop koffie.

De radio.

De televisie.

Opeens begon opa te mompelen: 'Ik ben Jaap Wit en ik loop zondag voor de 40ste keer de halve marathon van Egmond. En dan nu Jan Smit met stilte voor de storm?!?!?!?' Delirium opgelopen door strandzand? Zenuwen komen er uit? 'Wat zegt u toch allemaal? Ssst!' ?????? 'Ik ben Jaap Wit en ik loop.....'  opa begon opnieuw. 'O met stilte in de storm van Jan Smit.' 'Wie is die Jan Smit? Is dat ook een loper?' 'SSST!' Krijg nou wat. Opa begon voor de derde keer opnieuw. 'Ik ben Jaap Wit.....' mensen aan aanpalende tafeltjes draaiden zich om en begonnen ons aan te staren. Ik haalde niet begrijpend mijn schouders op. Snapte opa net zo min als andere aanwezigen. Finn kwam van het toilet. Net toen opa weer bij die Jan Smit was die wel even voor de storm of in de storm iets ging doen. 'Opa, met wie praat u daar?' 'SSST!' Toen zag ik pas de telefoon die achter zijn baard verscholen op zijn schouder hing. Opa was life in de radio uitzending. Domme dochter en kletsende kleinzoon waren duidelijk te horen. Opa moest voor de zoveelste keer Jan Smit aankondigen. U weet wel. Die ene uit Volendam. Die deed ook iets met een storm. Uren rondgelopen door Heroïsch Egmond met cameraploeg en radio-verslaggeefster in ons kielzog en dan nog niet rustig een kop koffie kunnen drinken. Gelukkig gaan we zondag in de herkansing en als opa dan zijn kilometers loopt, gaan wij koffie drinken. Zonder telefoon, televisie en zelfs zonder radio. Hopelijk.

Kinderen wanen zich in een grote zandbak.

Pappa lacht. Heeft ook genoten.

Nieuwjaarsduik.

Op de eerste nieuwe veelbelovende dag van het nieuwe jaar besluiten we om naar de nieuwjaarsduikers te gaan kijken. Nieuwjaarsconcert wordt afgebroken bij de Schone Blaue Donau en met de kinderen gaan we naar ons eigen strand. Daar aangekomen blijkt de auto parkeren knap lastig, de zwemmers staan al klaar in het startvak en de duikers gaan te water. Even doorlopen dus.
Toeschouwers staan 3 rijen dik. Dochter gaat bij pappa op zijn nek, jongste zoon op mamma's nek en oudste zoon staat te stuiteren, want hij ziet niets. Hij mag van de volwassenen vooraan staan. 3 rijen dikke mensen gaan opzij. (Mensen waren niet dik hoor, maar de rijen waren 3 personen dik) Zoon staat vooraan bij het dranghek en of hij daar nou zo blij mee was?

Zoon ziet een clown. Clown doet rare dingen, kleedt zich uit en gaat in zijn lange ondergoed, (het jaeger ondergoed voor de ouderen onder ons) nog grapjes maken met de duikers in het water, met de vele EHBO-ers, waaronder zijn opa, en staat vooral heel druk te doen. Lopers staan ondertussen te koukleumen met badkleding aan en een schaatsmuts op van een bekende soep producent. Zelfs mamma snapt dat het geen ideale combinatie is. Wethouders en burgemeester staan wat te mompelen, onverstaanbaar voor het publiek, jongste zoon wil spelen, gaat naar ballonnen die in de wind waaien. Oudste zoon wacht op het aftellen, maar opeens klinkt er JA! en de stoet zet zich in beweging. Zomaar opeens en plotseling gaat de groep naar de water rand en dan is het opeens een grote chaos. Zwemmers gaan alleen met de voeten te water en lopen weer snel terug, daar komen ze helden tegen die nog te water moeten. Andere dapperen gaan kopje onder gade geslagen door duikteam. Clown drijft met zijn ondergoed ook te water. Wordt 2 keer te water gegooid door de brandweer. Zoon zoekt zijn broertje. Gaan samen spelen in klimtoren weg van alle mensen mensen die gek doen, mensen die heel raar doen, mensen die op 1 januari te water springen zonder zon, zonder prettige temperaturen, met brandweerduikers, met EHBO, is dus vast heel gevaarlijk en mensen gaan nog kijken ook. Zoon is de rest van de dag stil en afwezig. Zoon wil computeren. Eigenlijk alleen maar computeren. Huis ontwerpen met de homeplanner. Zoon gaat later huizen bouwen. Zonder strand waarschijnlijk.

's Avonds: hoe was je dag? "STOM!" Waarom dat dan? "Het was veel te druk bij die nieuwjaarsduik. Al die mensen die lawaai maakten en dicht op elkaar stonden en overal waren blote benen en mensen die door elkaar renden. Heel stom allemaal!"Zoon vond het veel te druk. Mamma had genoten. Genoten van helden die het nieuwe jaar fris begonnen en tegelijkertijd van het halen van een frisse neus. Mamma had ook weer een les geleerd: Soms is het beter om zoon niet overal mee naar toe te slepen. Mooie les op de eerste dag van het nieuwe jaar.

Sterretjes afsteken met muts in huis klopt ook al niet, maar dat is gewoon veilig met die gekke mamma.