Niels gaat fietsen en slaat een nieuwe route in.

Onze Niels heeft 3 fietsroutes die hij van binnen en buiten kent. 2 verschillende routes naar school en 1 route naar oma. Van mamma mag hij eigenlijk nog niet alleen naar oma fietsen, want dan moet hij 2 keer een drukke weg oversteken waar de auto's absurd hard rijden. Afgelopen zaterdag had Niels het geklier met de slee wel een beetje gehad toen we jongste broertje op moesten halen bij oma. "Mag ik op de fiets?" "Ja, hoor dat mag wel." "Dan ga ik naar links." "We gaan naar oma hoor. Weet je wel hoe je dan moet fietsen?" "Ja hoor! Gaan jullie maar naar oma wandelen en als ik jullie niet meer zie, dan fiets ik ook gewoon naar oma." Ik keek hem na en riep nog dat hij niet op het ijs mocht en er ook niet in de buurt mocht komen. 2 keer riep ik dat, wat Niels een zuchtend "Ja Mam!" liet ontsnappen. Doodeng vind ik dit seizoen. Water dat transformeert in uitnodigend ijs, maar de ijsvloer ligt nog vol windwakken en zwakke plekken door de gemalen die nog maalden terwijl het al vroor. Doembeeld van door het ijs zakkend mannetje staat op mijn netvlies, maar toch loop ik met Sophie naar rechts. Naar oma en naar jongste broertje. Bij het fietspad achter het huis is Niels al niet meer te zien. Raar gevoel bekruipt me.

Na een half uur komen we bij oma aan. Oma wacht ons op met koffie en chocomelk. Geen Niels te zien. Wel een stuiterende Finn, want er ligt sneeuw en buiten is het geweldig om te spelen. En met dit soort dagen zie je Finn dus niet meer binnen. Mamma drinkt haar koffie, maar kijkt na iedere slok naar buiten. Waar blijft Niels? Waar blijft Niels in vredesnaam? Oma heeft ook nog lekkere bladerdeeg hapjes gemaakt met warme worstjes en verwacht dat we die rustig opeten. Maar mamma zit inmiddels op hete kolen. WAAR is Niels? Na 1 kop koffie en 1 warm bladerdeeg broodje, kinderen onder protest weer in de skipakken gehesen en op weg naar huis. 2 kinderen op de slee, want dan kan mamma sneller doorlopen. Maar Sophie en Finn zien alles in verwondering aan. Bekijken de bomen alsof ze nog nooit eerder besneeuwde bomen hebben gezien en zien zielige eendjes die vast en zeker vast gaan vriezen in het ijs. Zien de weg niet, de stoep niet en al helemaal niet waar nu de stoep begint en het fietspad eindigt. Mamma moet iedere minuut een halve stoppen en mamma maakt zich al bezorgder. Kijkt tijdens het lopen goed in alle sloten, speurt onder bruggen naar felgele fiets, maar geen Niels te zien. Nergens een Niels te zien. Geen fiets ook trouwens.

Thuis. Eindelijk thuis. Geen Niels, geen fiets. Helemaal niets. Oma gebeld: "Is Niels nu bij u aangekomen?" Nee, oma heeft nog geen kleinzoon thuis zitten. Oma begint verwijten te maken aan mamma over jongens van 9 die op het ijs gaan staan en dat er alweer een heleboel kinderen door het ijs zijn gezakt en dat ze dan geen schijn van ka...... mamma smijt de hoorn erop. Daar zit ik nu allemaal niet op te wachten. Ik weet zelf dat jongens de lokroep van het ijs niet kunnen weerstaan en dat het ijs nog niet sterk genoeg is om jongens te dragen. Ik plant de 2 kleintjes in de tuin met de deur open en ga met de fiets op zoek naar oudste zoon. Maar mamma glist in de straat al 3 keer onderuit en voor ik bij de eerste brug ben, is het spoor van Niels al weg. Voetstappen van honden en kinderen en sporen van sleetjes zijn over mountainbike banden spoor heen getrokken. Mamma word bang. Ruim anderhalf uur zijn we nu verder en waar ga je zoeken? En vooral waar wil je eigenlijk niet zoeken? Niet aan denken?

Pappa bellen dat zoon vermist is. Pappa ziet ook meteen de ernst van de situatie in, maar kan niet weg uit de zaak. Pappa gaat hulptroepen bellen. Niels zal nooit zomaar zo lang wegblijven, er is dus iets aan de hand wat niet klopt. Wat ernstig anders is. Kinderen zijn inmiddels uit de tuin geplukt en op weg naar de auto. Mamma gaat met de auto zoeken. Gaat sneller en kinderen zijn dan niet alleen thuis. Kinderen beginnen te zwaaien, te schreeuwen, te springen en te rennen. Rennen zo door de straat naar rechts. "Nee!! straks ben ik er nog 2 kwijt." Waarom zijn mijn kinderen behept met dat avonturiers gen? Van wie hebben ze dat? (Van mij, maar dat houden we als geheim onder ons)

"Niels is er! Mamma, Niels is er!" Niels komt doodgemoederd aangewandeld met zijn broertje en zusje. Niels heeft een topavontuur beleefd en wil dat heel graag delen met mamma. Maar mamma is heel boos. Mamma stuurt Niels naar binnen en vraagt waarom hij niet naar oma is gefietst. Niels begint te huilen. "Ik ging niet naar oma. U vroeg alleen maar of ik de weg naar oma wist. Nou, die weet ik wel, maar ik was niet van plan om naar oma te gaan." Mamma belt pappa en Niels belt zelf oma. Mamma gaat naast Niels zitten en luistert naar zijn verhaal, mamma is nog steeds een beetje boos, maar vooral heel erg opgelucht. De wereld van Niels is vanmiddag een stukje groter geworden. Best iets om trots op te zijn, maar ook beangstigend. Vooral omdat ik zoon weer een keer niet begreep. En allemaal beren op de weg zag. Of gele fietsen onder het ijs. Ik moet het vertrouwen terugkrijgen in mijn gezin, in pappa, maar vooral in mezelf.

Morgen het verhaal van Niels. Verteld uit het oogpunt van Niels. Dit verhaal dus.

Sneeuwpret. Of: Genieten met een hoofdletter G.

En dan is het zaterdag en dan is de wereld wit. Een wondere witte winterse wereld. Op dit soort ochtenden willen mijn kinderen dat mamma heel snel wakker wordt. Mamma moet er uit en heel snel. Liefst nog voor 8 uur. Zaterdagochtend. Mamma gaat er voor de verandering inderdaad uit. Zo vaak is het niet wit in Nederland en als het dan eindelijk eens zover is, dan gaan we daar ten volle van genieten. Van 's morgens vroeg tot 's avonds als het koud en donker is. Slaap ik in de zomer wel weer uit.
We gaan boodschappen doen. Met een heleboel sleetjes aan elkaar geknoopt. Mamma is trekpaard. En of mamma even harder kan rennen. Kinderen willen naar de heuvel. Om vanaf te sleeen. Niets mamma helpen met de boodschappen. Niets als mamma's boodschappenlijstjes fungeren. Gewoon alleen maar sleeen op de heuvel achter de supermarkt. De heuvel die eigenlijk geluidswal is. Mamma zet 2 kinderen met evenzoveel sleetjes af en loopt door naar de supermarkt. 2 dappere fietsen staan in de stalling en al 10 sleetjes. Nederland past zich aan.

Na het afrekenen alles in een sporttas proppen, tas op de slee binden en kinderen ophalen. Kinderen die met een heleboel andere kinderen genieten in de sneeuw. Mijn kinderen waren heel snel tussen alle andere kinderen uit te vissen. Die van mij gingen namelijk achterstevoren van de heuvel uit. Zag je die enge diepte namelijk niet.

Na deze eerste sneeuwpret gingen we jongste telg ophalen bij oma. Dat wordt een apart verhaal, want 1 van onze avonturiers koos weer een compleet andere route. Van wie ze dat avontuursgen hebben weet ik niet, maar ik weet wel dat ik grijze haren heb gekregen van mijn kinderen.

Eenmaal weer thuis buiten spelen in de sneeuw. Mega ramp voor snowboard en sneeuwpop werden gebouwd van hele hoge hopen sneeuw. Buren bedankt dat jullie al jullie sneeuw in de steeg hebben geveegd, konden wij spelen, eindeloos spelen.

Mamma geniet net zo hard mee. Super voor je gezondheid dit weer. Beetje schraal gezicht krijg je ervan, maar daar hebben we tegenwoordig potten anti-rimpel crème voor. En als je even op gewarmd bent aan de koffie en weer naar buiten wil gaan, vind je een verrassing in je schoen. Katten staan erom bekend dat ze regelmatig muisjes in de schoen of slof van de baasjes verstoppen, ik heb geen katten. Maar wel 3 banjers en die zijn zo blij met hun mamma, dat ik ook een cadeautje aantrof in mijn schoen.

Sneeuw. Heel veel sneeuw. Na dit alles heb je nog een verrassing tegoed. Van banjers met gouden hartjes. Er wordt gekookt. Enthousiast staat oudste zoon in de keuken en dan krijg je een bord met dit:

En niet 1; nee liefst 3 kreeg ik voorgeschoteld. Nu dus aan het uitbuiken, maar vooral aan het naGenieten van een prachtige dag. (Met een spanningsveld, maar die houden jullie nog tegoed.)

Persoonlijkheidsstoornis.

Voor de mensen die ons al langer volgen in ons wel en wee, in ons dagelijks leven dus, is het geen nieuws als ik vertel dat wij vissen hebben. Voor de nieuwe volgers: Wij hebben een aquarium. Met tropische vissen en dat zijn rare jongens.

Onze algeneter overleed en na een treursong met cake en limonade verdween vis in het toilet. Finn stond erbij en keek ernaar. Wel makkelijk was zijn conclusie. Als we op vakantie gaan, spoelen we alle vissen gewoon weg en dan kopen we na de vakantie wel weer nieuwe. Mijn kinderen krijgen nog geen konijn, geen kat en voorlopig ook nog geen hond. Spoelt namelijk zo lastig weg als we op vakantie gaan.

Goed, terugkerend naar de algeneter. De plantjes werden een beetje bruin en dus togen wij naar een tuincentrum om een nieuwe algeneter te kopen. En die zijn er in verschillende maten en soorten. Sommige zijn werkelijk oerlelijk en dan oordeel ik normaal echt niet op uiterlijk, maar ik ben wel de persoon die bijna de hele dag tegen bak aankijkt. Vissen staren terug. Vinden mij ook niet moeders mooiste, maar dat komt echt door de vervorming van de glazen bak. Hmm. Wij kozen een algeneter die redelijk toonbaar was en die ook niet 40 cm zou worden. Thuis bleek vis een ADHD versie te zijn. Binnen 1 dag hadden 6 neon tetra visjes van Sophie het loodje gelegd. Waren zoveel drukte helemaal niet gewend. Werden opgejaagd door stuiterbal vis. Sophie keek met vochtige ogen naar eenzaam neon tetra visje. ‘Wel zielig mam, kopen we nu nieuwe?’ Even wachten Sophie. Even wachten. Na 1 week legde ADHD algeneter het loodje. Had al zijn hartslagen verbruikt.  Opluchting in de bak. Rust keerde terug. Neon tetra’s niet.

Vorige week was ik met dochter in een dierenspeciaalzaak. Dochter mocht met een konijn knuffelen en mamma kocht nieuwe algeneters. Rustige, kleine algeneters. En een nieuw mannetje voor de vis van Finn. Een oranje mannetjes Goerami. En mannetjes Goerami is 3 keer zo klein als vrouwtje die we al hadden, maar hij heeft zoveel eigendunk dat hij vol mannelijke bravoure recht op zijn doel afzwemt. En dat doel is de enorm uit de kluiten gewassen vrouwtjes vis. Vrouwtjes vis zwom weg achter bos planten en kwam niet meer tevoorschijn. Zwemt in een grote boog om oranje testosteron vis heen. Wij krijgen geen schattige oranje baby visjes ben ik bang.

Na 2 dagen gaf mannetje de strijd op. Net als in de echte wereld trok man aan het kortste eind. Mannetje sloot zich aan bij de school Black Molly’s van Niels. Oranje mannetjes vis denkt nu dat hij een zwart visje is. Zwemt in formatie mee met zwarte vissen. Verjaagt alle andere vissen die in de buurt van zijn familie komen en voelt zich een echte zwarte broeder. De black Molly’s hebben de onhebbelijkheid om de godganse dag met hun blup lippen tegen het raam aan te hangen om te kijken wat ik allemaal doe en vooral wat ik allemaal niet doe. Persoonlijkheidsstoornis vis hangt ook met zijn lippen tegen het glas te chillen. Vreemd gezicht, maar goed, we hebben dus vissen in alle soorten en maten. En als ik volgende week in tuincentrum kom ga ik kijken of ze naast de drinkflessen van konijn, de knaag staafjes van de cavia, de tuimelballen van de muizen ook een 7 zits bank voor vissen hebben. Zet ik die met de leuning tegen het raam, kijken de vissen misschien eens de andere kant op en kan ik weer ongegeneerd languit op de bank hangen terwijl ik eigenlijk zou moeten stofzuigen.

Huisdieren. Het zijn net echte mensen.