Een dagje zonder internet. Ofwel, een reis terug in de tijd.

Vandaag zaten we zonder internet en telefoon. Ik wist dat het eraan zat te komen, en ik maakte me er geen zorgen over. Een dagje zonder internet. Wat maakt het uit? Heb ik alle tijd om mijn koelkast te soppen, zand te zuigen. Geen stof, maar echt zand. Er zijn stratenmakers aan het werk bij mij in de voortuin en die zorgen voor een enorme hoeveelheid zand in mijn huis. Zand zuigen dus. Stapel strijkgoed zou ik weg strijken en dan ’s middags: ’s middags zou het internet het vast al weer doen. Niet dus, maar we zijn nu nog bij de ochtend.

Kinderen zitten op school, ik kom thuis, zet de computer aan, ga de ontbijttafel leeg ruimen, pak de stofzuiger en ga zitten op mijn bureau stoel. Post checken. Geen verbinding. Damn! O ja, vergeten. Geen internet. Stofzuigen, koffiezetten en wederom met mijn billen op de stoel voor de post. Geen verbinding. Hmmm, kranten lezen via de computer. Niet mogelijk. Sportverslagen lezen, idem dito. Niet mogelijk dus. Koffie drinken, nog een kop. Koelkast uitsoppen. Maar ik zit echt op een mailtje te wachten. En ik wil eigenlijk ook mijn facebook profiel even bekijken. Blogspot bijwerken, maar allemaal niet dus. Met de stofzuiger naar boven. Ik lijk wel een huisvrouw. Heel effectief, maar toch begint het te kriebelen. Ik ben afgesloten van de wereld! Ik woon in een woonwijk, heb buren, heb stratenmakers voor de deur liggen, en heb televisie. Dat nog wel. Ik zet de televisie aan. Maar ik hou niet van televisie kijken, en ik erger me na 5 minuten al te pletter aan de platte nietszeggende programma’s. Televisie uit. De echte krant dan maar. Met nog een kop koffie de krant lezen. Dan gaat mijn 06 telefoon. School! Vast de school van de kinderen, want die hebben mijn nummer. O en mijn moeder dus. Mijn moeder die heel verbaasd klinkt. “Ben jij thuis”? Ja, ik ben gewoon thuis. “Ik probeer al de hele dag te bellen en er wordt gewoon niet opgenomen”! Dat komt omdat het internet en de telefoon eruit liggen mam. Wilde u op de koffie komen? Ja, dat wilde ze.

De telefoon had ik nog niet gemist, want ik vind bellen ook al niets. Ik hou er niet van om gesprekken te voeren via een lijn en dat je gewoon niet ziet wat de gezichtsuitdrukkingen zijn bij de ander. Word ik heel onzeker van. Ik bel dus nooit. Ik neem de telefoon ook niet op als er op het scherm staat: nummer onbekend, of: onbekende beller. Laat maar bellen. Neem ik niet op.

’s Middags: kinderen naar school, ik naar een winkelcentrum. Cadeautjes kopen. Heb ik het ook al niet zo op. Moet je communiceren met wildvreemde mensen. Gaan ze vragen naar een klantenkaart die ik helemaal niet heb en of ik die dan toch wil hebben. Als ik een klantenkaart zou willen hebben, zou ik die al wel hebben.  Vragen ze als je net je tenen over de drempel hebt of ze moeten helpen. Moeten helpen? Jullie moeten helemaal niets! Jullie kunnen helpen. En bij sommige mensen mogen jullie helpen. Ga je naar de winkel voor nieuwe schoenen, hebben ze nergens jouw maat, kom je steevast met herenschoenen bij de kassa. “U weet dat dit het herenmodel is?”Ja, ik weet dat het een herenmodel is. Maar die pas ik in ieder geval. Er zijn ook hele lieve mensen hoor in de winkels. Die kennen me al en laten me rustig zelf kijken, trekken het gordijn van de paskamer niet voor mijn neus weg,  terwijl je daar op zijn aller-charmantst staat in je onderbroek. Onderbroek ja. Geen lingerie. Weet u nog? Lingerie van de H.EMA. Helpen ze echt en dan word ik altijd heel vrolijk. Maar u begrijpt dat winkelen niet mijn hobby is. (Op wie zou Niels nu eigenlijk het meeste lijken?)

Terug naar de verleden tijd.

Met mijn hoofd ben ik bij mijn website; mijn blog waar ik al een week geen tijd voor heb gehad en vooral bij dat ene mailtje waar ik op zit te wachten. “Wilt u er een tasje bij’? Nee dank u antwoord ik verstrooid, met als gevolg dat ik naar de auto terug wandel met een stapel knutselboeken, t-shirts voor de kinderen, 3 pakjes potloden, een pakket met voetbal pylonen en een doos haarkleurmiddel. Voor mij. Dat haarkleurmiddel is voor mezelf. Tussen de deur van de winkel en de deur van mijn auto heb ik 4 keer de spullen over de vloer van het winkelcentrum verstrooid en begin ik mezelf te ruiken. Sterkere deodorant kopen denk ik. Maar niet nu. Nu wil ik naar huis. Kijken of ik al weer contact heb met de wereld. Maar niets. Helemaal niets. Ik zit achter een leeg scherm en ik voel me zo ontzettend eenzaam. Op de achtergrond spelen 5 kinderen, buiten bij de voorramen zijn de 2 aardigste stratenmakers van Nederland aan het straten, in het park achter mijn huis hoor ik mensen met hun honden rennen voor de regen en ik voel me afgesloten van de wereld! Hoe verslaafd aan internet kun je zijn? Zou ik vaker moeten doen een internetloze dag. Maar dan wel op een dag dat ik geen belangrijk mailtje verwacht. Of nog beter: ik vraag of ze de brief ouderwets in de brievenbus kunnen doen. Ga ik gezellig met een beker thee op de bank zitten om de post door te nemen. Ouderwets gezellig. Doe ik het antwoord ook weer in de bus. Kom ik ook eens in de echte wereld.

En ik ben heel benieuwd wanneer u dit leest, want dat houdt dan in dat ik weer contact heb!

Glad Påsk! Til dere!

Zaten we vorig jaar met de paasdagen gewoon lekker thuis, in Zweden, tussen de versierde bomen in, nu bleven we in Nederland.

De paasveertjes in 1 vd bomen.

Konden we in alle rust de verjaardag van Sophie vieren. Iedere morgen rustig aan doen en eigenlijk de rest van de dag ook. Maar mijn kinderen willen altijd wel graag ergens heen. Iets zien, iets leren. Nu hebben ze deze week al geleerd dat als mamma mos in het gras heeft en dat weghaalt, er een kale plek ontstaat. En op die plek kun je heel mooi een tunnel naar China graven. Dus waren ze voornamelijk buiten bezig. Inmiddels is het gat heel diep en breed, zoveel mos had ik helemaal niet, en passen er 2 kinderstoeltjes in het gat. Goed in de gaten houden dat hij niet dieper word, dan krijg je gevaarlijke situaties. Om ze af te leiden van het project: Graaf naar China om de internationale betrekkingen goed te houden, stelde ik voor om naar een vlindertuin te gaan. In Waarland zit Vlindertuin Vlindorado. In de kassen van een kweker. Een heel mooi voorbeeld van kansen spreidden. Gaat het in de bloemensector niet zo goed? Dan beginnen we met een neven activiteit. Een vlindertuin dus in dit geval.

De poppenkast. Hangen alle vlinders hun kinderen met spelden op mamma?

De allermooiste in mijn ogen. 4 keer een rondje gelopen om hem op de foto te kunnen krijgen.

ZO verschrikkelijk benauwd, ik ging bijna tegen de vlakte., en zo ontzettend warm dat er bananen groeien!

Een leuk uitstapje, en lekker dichtbij.
Na het paasontbijt van vanmorgen gingen 3 kinderen buiten eieren zoeken. Toen ik de eieren  had verstopt, gingen ze zoeken en een paar eieren bleken onvindbaar. Mijn korte termijn geheugen is klaarblijkelijk heel slecht, ik had werkelijk geen idee meer waar ik ze verstopt had. Uiteindelijk toch nog alle eieren gevonden.

En er waren nog meer verrassingen voor de kinderen:

Terwijl de kinderen buiten aan het zoeken waren, stonden er zomaar nog een paar gevulde zakjes binnen. En oma maakte het helemaal bont. "De paashaas heeft iets gebracht!"(Paashaas??? We zijn katholiek) Zoef, kinderen naar buiten. Oma verbaasd achterlatend. "Wat gaan ze nu doen?" Eieren zoeken oma! "Ja, maar het ligt gewoon hier op tafel!"

Dan kun je zoeken tot je een ons weegt, chocolade lag binnen op de keukentafel.

En dan zijn we ook nog naar de tulpentuin in Breezand geweest en we zijn begonnen met het uitspitten van de terrassen, maar daarover later allemaal meer. Pfff, nu lekker naar bed. Ik lees nu de sneeuwman, en die is op sommige stukken taai en saai, en op andere superspannend. Page turner. Tot morgen allemaal!

Sophie heeft een hele Goede Vrijdag!

Sophie. Onze Sophie over wie u allemaal al zoveel heeft kunnen lezen. Onze Sophie staat vandaag in het middelpunt van de belangstelling. Sophie is vandaag namelijk jarig!
7 jaar. 7 jaar en ze vroeg afgelopen week of ze het mooiste verjaardagsfeest ooit mocht krijgen. Uiteraard mag ze die krijgen. Haar langgekoesterde wens is gister uitgekomen. Ze is mamma geworden van 2 konijntjes. 2 kleine konijntjes. Nijntje en Snuffie. Eigenlijk heet Snuffie Flappie, naar het beroemde konijnen kerst nummer, maar Sophie vond het niet zo'n goed idee om eerst haar konijn met gekonfijte kersen op tafel te krijgen tussen de sperziebonen en aardappeltjes en ze vond het ook niet zo'n goed idee om pappa met gekonfijte kersen op te dienen tijdens de volgende kerstdis.
Nijntje en Snuffie dus.

Gister mochten we de 2 kleine beestjes ophalen. 2 vrouwtjes. Althans dat hebben ze ons verzekerd. En anders hebben we over een tijdje inteelt baby konijnen. Mevrouw van de dierenwinkel stopte de kleine witte bolletjes in 2 doosjes. "U moet goed de bon bewaren en deze doosjes, dan heeft u namelijk een half jaar garantie op ze". Een half jaar garantie? Op wat? fabrieksfouten? "Valt er wel eens een poot af dan?" Meisje kon de grap niet zo waarderen. Ik kreeg een half jaar garantie op ziektes en als de konijntjes binnen een half jaar dood zouden neervallen moest ik de arme drommels terug doen in het doosje en naar de winkel terugrijden. Net alsof ik met dode beesten in de auto terug zou rijden naar de winkel. Ik ben geen abattoir! Deed me meteen terugdenken aan mijn eigen jeugd. Ik zal ook 7 jaar geweest zijn en de buurman had schapen en ieder jaar ook wel een potlam. Die mochten mijn broertje en ik dan uit school de fles geven. Lief zacht knorrend lammetje half op schoot, half op zijn pootjes voor ons staand, hevig trekkend aan de fles. Moest je jezelf schrap zetten, want lam was al best heel sterk. Soms overleed een schaap en buurman belde dan niet op, nee buurman gooide de klep van zijn auto open, kieperde dood gewicht in de auto en reed wel even zelf naar destructiebedrijf. Maar de buurman was al iets ouder. En werd al iets vergeetachtiger. Zodat hij op een dag de auto naar de garage bracht vanwege de verschrikkelijke stank in zijn auto. Vast een verstopt filter mompelde buurman tegen monteur en ging in de showroom de krant lezen met zijn sigaar en een kop koffie. Geschreeuw van monteurs, rennende verkopers en bleke gezichten van koffiedames ontgingen buurman volledig. Buurman had 2 weken daarvoor een dood schaap in zijn auto gelegd en was naar huis gereden. Doe ik morgenvroeg wel. Alleen kwam morgenvroeg dus niet. Hier moest ik aan denken en u zult allemaal begrijpen dat ik never nooit niet met een dood konijntje rond ga rijden. Kinderen mogen konijntje netjes begraven. Met ceremonie, chocoladetaart en zelf getimmerd kruis. Hoef ik echt geen garantie te krijgen op loszittende en defecte onderdelen.

Maar goed, we gaan eerst genieten van de konijntjes. En van de verjaardag van dochter. Die nu al helemaal geslaagd is. Sophie heeft na jaren hopen en wensen dan eindelijk haar kleine pluizige vriendjes. En ik weet 1 ding: deze konijntjes gaan aan liefde en aandacht niets tekort komen. Lieve, lieve Sophie: heel veel plezier vandaag en nog bergen vol geluk voor de rest van je leven. En omdat je als 7-jarige nog helemaal niet bergen ver kunt kijken wens ik je voor het komende jaar veel plezier, geluk en gezondheid toe samen met je vriendinnetjes en samen met je witte wollige vriendjes.