De geheimen van ons huis. Deel 1.

Als je een vakantiehuis koopt in Zweden, in ons geval van Nederlanders, moet je niet over 1 nacht ijs gaan. Deden wij wel. En dus kwamen we de afgelopen jaren al hele vreemde zaken tegen in en rond ons huis. De vorige eigenaren hadden bijvoorbeeld de (lekkende) waterleiding doodleuk aan de elektriciteitsleiding gekoppeld, de watervoorziening bestond uit een zwembad met regenwater en beestjes, overal hingen rieten gordijntjes vol ongedierte en midden op de gang was een douche cabine geplaatst. Een douchecabine die te groot bleek te zijn en dus werd er een gat in het plafond gezaagd. Het meeste konden we bij de bezichtiging zien, maar veel ook niet. De vraagprijs was redelijk en de plek geweldig. Wat een potentie heeft dit huis. En dus kochten we het op een koude winterdag en een maand later reden Ben en ik naar Zweden om het huis leeg te trekken. (Bijna)alle meubelen,  gordijnen, beddengoed en vuilnis verdwenen naar de vuilstort. Bij de Ikea kochten we nieuwe bedden en raambekleding. 2 weken later kwam ik terug met de kinderen en vakantie na vakantie hadden we de tijd van ons leven in het prachtige Sverige. Vakantie na vakantie werd het huis meer van ons. Nieuwe elektriciteit, nieuwe radiatoren, nieuwe keuken, alles werd gewit, het vuilnis wat overal rond het huis uit het bos vandaan kwam werd opgeruimd en het huis werd mooier en mooier. 1 ding zat ons dwars. Als het ’s nachts regende hoorden we het ergens druppelen. Drup-drup-drup. Lekkage. Duidelijk. Ergens zit een lek in het dak maar waar? Bij ons voeteneinde zat een knop. En die knop hoorde bij een dichtgetimmerd luik. Een dichtgetimmerd en gelijmd hok. We hadden beter moeten weten. Maar soms, moet je een beetje naïef zijn. Soms moet je risico’s nemen. En dat hebben wij met ons volle verstand gedaan. Dit huis is een leerproces naar een tweede huisaankoop in zweden in de toekomst. We hebben dus nog steeds nergens spijt van. Laat ik dat alvast duidelijk maken.

In deze vakantie regende het wederom op een nacht en Ben hoorde het nu ook. Drup-drup-drup. “Morgenochtend maak ik dat luik open”. Mijn maag draaide zich om.

Het kostte de nodige moeite, maar met luid gekraak schoot het hok open. Ben vloekte zacht. Achter het luik stond een krat. Een groot blauw krat. Halfvol water. En de rest lag er naast. Had een gat veroorzaakt in een balk, en had gezorgd voor een rottende plek in de vloerplaat. In de plafondplat van de keuken. Zelfs het plaatsen van een krat om water op te vangen had de vorige eigenaar maar halfhalf gedaan.  Ben begon met goede moed aan het wegschrapen van alle verrotte delen, gooide bak na bak naar buiten en zag het nog steeds allemaal zitten. Zelfs het enorme mierennest wat naar benden kwam en hem vol raakte, weerhield hem niet om vol goede moed door te gaan. De schade was groot, maar omdat ons huis een echt trå hus is, kon alles nog gerepareerd worden. Er gaat een nieuw dak komen. In het voorjaar krijgt ons huis weer een oorspronkelijk pannendak. Niet nu. Voor nu had pappa een noodoplossing. Er kwamen bitumen op het dak. Maar hoe kom je op het dak? De enige ladder was een ramenlap ladder. Niet hoog genoeg om op het dak te komen dus. Pappa had een idee. Een echt Zweeds idee. In de orde van Emiel! (U weet wel, dat jongetje wat altijd straf kreeg en dan poppetjes ging snijden in de schuur.) Pappa bond een touw om het middel van Niels en zou hem ophijsen. Niels met touw aan de ene kant van het dak, pappa als een beiaardier aan de andere zijde. En dan kon Niels mooi het teer op het dak smeren, de rol bitumen plakken en pappa zou af en toe wel aanmoedigen. Pappa zag het helemaal zitten. Mamma niet. Mamma zou pappa wel als Emiel omhoog hijsen en dan het uiteinde van het touw aan een boom vastzetten en met de kinderen nar een speeltuin gaan. Pappa ging maar iets anders verzinnen. Het werd een ingewikkelde constructie met een hefboom en een trap op het dak en een balancerende Ben.  

Ben klom het dak op en terwijl hij op de nok vooruitschoof vroeg ik aan de kinderen of ze nog iets wilden zeggen tegen pappa. “Veel plezier in de hemel”, “veel plezier in Afrika” en “leuk u gekend te hebben”. Wij dachten meer aan: succes pappa, kijk goed uit. Mogen wij uw koekjes? Maar de kinderen hebben klaarblijkelijk niet zo veel vertrouwen in pappa. Mamma wel. Mamma programmeert het nummer van de eerste hulp post alvast in haar telefoon. Alle vertrouwen hebben we hoor, maar zullen we alvast gaan bellen? Weten we zeker dat de ambulance op tijd is.

Kinderen namen plaats op de trampoline, mamma met laptop aan de buitentafel om u op de hoogte te stellen van de vorderingen en zo zaten we meteen allemaal eerste rang als pappa naar beneden kwam zeilen. Met luid geraas donderde er een deksel, gereedschap en een bezem naar beneden. Maar het moet gezegd worden: Ben bleef zitten. En het dak werd afgeplakt. Laat die regen nu maar komen, we zijn hem 1 stap voor.

Het moraal van dit verhaal? Ook al is de vraagprijs nog zo laag, ga altijd te rade bij een bouwkundige voor u een huis koopt in Zweden. Huizen in Zweden zijn totaal anders als onze Nederlandse huizen en daar weet een plaatselijk iemand gewoon veel meer van af. Ik heb in Nederland bijvoorbeeld nog nooit een laag turf gezien die als isolatie tussen plafonds dienst deed. En laat dat nu de isolatie zijn in ons huis. Gewoon plakkaten veen.  Laat u echter ook niet weerhouden om een huis te kopen waar werk aan zit. Het is heel leuk om een huis eigen te maken. De bouwwijze in Zweden met hout zorgt er ook voor dat bouwmateriaal overal voorhanden is tegen een zachte prijs Lycka till!!

Cursus eland voor de toerist.

Kent u die bordjes die in Zweden te kust en te keur staan? Die driehoeken met een rode rand. Die waar een koe in staat. Pas op gevaar: loslopende koeien! En u hoeft wederom niet massaal brieven te gaan sturen, ik weet dat de Zweden zelf denken dat die bordjes betekenen: Pas op! Gevaar voor overstekende elanden. Ja, ja. Ik heb hier eerder over geschreven. Die bordjes staan er voor de toerist. Ik heb het geheim va die bordjes ontdekt en ik heb even getwijfeld, maar ik ga het geheim delen. De beesten waarvan de Zweden denken dat het elanden zijn, noemen wij Hollanders gewoon: KOEIEN!

Afgelopen week hebben wij 2 nieuwe wandelroutes ontdekt. 1 gewoon bij ons op de Omberg en 1 in het Smalandse bos. En tijdens die routes gebeurde er iets raars. We kwamen ze tegen. Gewoon in real life. In levende lijve. In het bos. Loslopend. De meeste lagen trouwens te herkauwen. Dat doen ze namelijk. Herkauwen.

Wandeling 1 Omberg.

Pappa heeft ontdekt dat er een pad loopt over de kam van de berg aan onze kant van de berg, waardoor we in staat zouden moeten zijn om ons huis van boven te zien. We besluiten te gaan kijken. Mooi weer en we hebben er zin in. De kinderen ook. Een nieuwe route is altijd spannend. Even de regels duidelijk gemaakt, maar als we naar de hoogtelijnen op de kaarten kijken, wordt de wandeling niet echt gevaarlijk. Finn hoeft dus ook nergens aan de hondenriem. Hondenriem? Ja. Inderdaad. Hondenriem. En u hoeft nu al helemaal niet massaal naar de kinderbescherming te bellen, want Finn vind het prachtig en wij vinden het veilig. We klikken Finn aan de riem en het uiteinde aan onze broek en we kunnen meneer de hardloper, meneer ik zie geen gevaar, meneer ik durf alles wat een ander niet durft bij ons houden. Op veilige afstand van afgronden en kolkende watermassa’s. Werkt al jaren prima. En mijn oma zei vroeger altijd al: “ik heb liever dat zij huilen dan dat ik straks huilend bij een graf sta”. Wijze woorden van oma. Finn heeft overigens nog nooit gehuild aan de riem. Even voor de duidelijkheid. 

De kinderen rennen voor ons uit en stoppen als ze struiken met frambozen tegenkomen. Komen terug als wij een struik met rode kruisbessen vinden. Roepen ons  terug als ze picknickbanken tegenkomen. Aan de andere kant van een hek, boven toch een steil stukje. Vallen een buil op hun hoofd en lopen een splinter op als ze met hun handen over het grove ongeschuurde hout gaan. Genieten van hun yoghurt en van hun drinken. Zo’n route is het. Niets moet en bijna alles kan, want we lopen door de ongerepte wildernis. En dan opeens komt Sophie terug rennen. Complete paniek. Er staan beesten in de weg. Beesten? Denkt mamma en mamma ziet de driehoeksborden voor zich op het netvlies verschijnen. Mamma versnelt haar pas, trekt Sophie mee. Loopt achter ruggen van pappa en de jongens. Ziet een koe. Uit de weg beest. Elanden gespot. Ziet nog een koe. En een koe is geen eland. Ziet enorme grauwe koeien. En grauwe stieren. Lelijke beesten. Sumoworstelaars van de koeiengemeenschap. Lopen hopeloos in de weg. “Waar Sophie? Waar zag je die beesten?” “Nou gewoon hier. En daar, en daar, en daar”. Wijst naar de lelijkste koeien die mamma ooit zag. Mamma is helemaal klaar met dit land. Bedriegers! Dat zijn het. Overal leuk bordjes neerzetten met elanden. Opgelet! Overstekende elanden!  En dan een kudde koeien ons in de weg laten lopen. Gewone ordinaire koeien. Staan thuis de weilanden vol mee. Zijn veel mooier ook. Onze West-Friese exemplaren. Mamma loopt balend achter gezin aan. Pappa buldert van het lachen om mokkende mamma. Maar mijn wraak zou zoet zijn, want hoe we ook over de bergkam liepen, ons huis was vanaf geen enkel punt te zien. En dus liepen we hetzelfde pad weer terug. En de koeien hadden zich in het bos verstopt. Wachtend tot de volgende groep toeristen langs zou komen. Elanden. Het zou wat!

De avonturen op het tweede toeristische pad met elanden en mooie vergezichten bewaar ik voor morgen. Maar dat verhaal wordt nog veel spannender!!!  Want: zullen wij dan toch eindelijk een Eland tegenkomen in het bos??? Wordt vervolgd.

Niels en het geheim van de wespen.

Als wij op vakantie zijn vinden we het leuk om te wandelen. Nieuwe paden ontdekken. Nieuwe avonturen beleven. Vakantie noemen wij dat. Uren wandelen met de picknickmand en dan op de mooiste plaatsen een steen uitzoeken om op te zitten en te genieten van de uitzichten.

Achter ons huis ligt het vogelmeer van Nils Holgersson. In het verhaal gaat hij fourageren bij het Tåkern. Om precies te zijn bij de vogeltoren Svallinge. En laten we daar nu nog net eerder geweest zijn. Eerst hadden we een wandeling bij het klooster gemaakt. Door een drassig, veenachtig natuurgebied. Met kersenbomen. Krijg je het vertrouwde beeld weer van een mamma die doorloopt en een gezin die onder en tussen bomen in hangt om fruit te eten. Kersen in dit geval dus. Heerlijke sappige kersen. Wandeling van een half uur (kinderen schijnen altijd te moeten hardlopen) werd nu een wandeling van anderhalf uur. Leve de fruitboost. Verse vitamines.

Maar goed, we liepen door een on Zweeds gebied naar een vogeltoren die ergens verscholen zou staan. Ergens bij het water gokte ik. Bij een open weiland zagen we de toren, maar hoorden we ook iets zoemen. Elektrisch hek dacht ik. Wespen dacht pappa. Zwartkijker dacht mamma en liep door met de kinderen. Pappa werd alweer licht chagrijnig. Pappa is altijd zo somber.

Langs een bos lopend werd het gezoem steeds sterker. Woh! Dat is inderdaad een wespennest. Een hele heftige dacht ik.  Bijna liep ik het bos in, maar de serieuze ik nam de overhand. Doorlopen! Laat die beesten met rust. Klimmend in de toren, werden we op de tweede verdieping verrast door nog een behoorlijk nest. Precies boven onze hoofden, dus niets aan de hand. TOCH?????? Wespen kunnen niet lezen. Bleek. Op de bovenste etage werden we omringd door steeds meer en meer wespen. Ze lijken wel boos. Foute boel. Want: staand boven op een toren, zonder nooduitgang; zonder glijbaan zoals we in een vliegtuig hebben. Alleen maar een trap binnen de toren. Een trap met nest. Met zoemende boze wespen. Met honderden zoemende boze wespen.

Pappa gaat eerst. Gevolgd door Niels. Niels geeft een gil. Wordt gestoken in bovenarm en rent samen met pappa de tredes af. Vergeten ons. Finn, Sophie en mamma staan nog boven nest. Kinderen kunnen precies onder zwerm zoemende prikbeesten door. Zwerm komt recht op mamma’s hoofd af. Balen dit. Bijna duw ik de kinderen voor me de trap af. Maar dat geeft van die rare krantenartikelen. Ik weet me te beheersen en duik onder zwerm door. Maan de kinderen om sneller te rennen. “Dat kan toch niet mamma? Mijn beentjes zijn te klein.”Finn staat stil op het 1 na onderste plateau. Zet even de zaken in perspectief. “Je hebt gelijk mannetje, maar ga nu maar zo snel als je kunt.” Finn kijkt ook eens naar zoemende geel-zwarte zwerm. Draait zich om en rent toch maar zo snel als hij kan achter pappa en grote broer aan. Zijn al voorbij de eerste rij bomen het bos ingedoken. Gaan andere kant op als heen. Willen zo snel mogelijk weg. Niels huilt van schrik en van prikkende pijn. Van rare rode plek die op zijn arm verschenen is. Hebben geen oor voor verhaal van de anderen. Van ons.

Lopend langs het water schiet ik in de lach. Zie ons al in het prutslootje springen om woedende steekbeesten om de tuin te leiden. 5 domme toeristen die zo nodig een toren moeten beklimmen. Met kikkerdril en waterlelies als camouflage. Met bloedzuigers aan enkels.

In de auto kijkt Niels naar zijn rode arm. “Zijn wespensteken giftig?” “Nee hoor. Van 1 steek ga je niet dood. ……. Je arm valt er misschien van af, maar je gaat niet dood.” Met grote ogen staart hij naar zijn opgezette bovenarm. Niet zo handig mamma. “Nee Niels, grapje.” Misplaatste, maar evengoed een grap. Gesprek gaat de komende minuten over wespensteken van 100 stuks en ziekenhuisopnames en immuun en allergisch en dat je echt niet zomaar dood gaat van 1 steek. Misschien als je in je mond gestoken wordt. (Hoe groot is die kans)

Tijdens 1 vd wandelingen. Heeft verder weinig met het verhaal te maken, maar dan kan het thuisfront zien dat het goed gaat met de kinderen.

’s Avonds na het eten gaan we frambozen plukken. Die groeien in grote getale bij ons op het pad en mamma vind het avontuurlijk en leuk om met de kinderen fruit te gaan plukken. Heeft iets met vakantiegevoel te maken en leuk iets met de kinderen doen. Gezellig het toetje verzamelen. Gezond nagerecht. Want het roomijs waar de vruchten bij gegeten worden, of de kladkakka met ijs zijn dat natuurlijk niet. Worden gezond door vers fruit. Maar mamma vergeet dat kinderen niet zoveel knoflook eten. Nu hoor ik u op afstand denken. Wat heeft knoflook nu met ijs te maken? Wat heeft knoflook nu met fruit te maken? Niets. Helemaal niets. Maar wel met muggen. Er zwermen tussen de frambozenstruiken muggen. Heel veel muggen. En mamma wordt zelden gestoken, want mamma heeft stinkbloed door de knoflook. Kinderen hebben lekker zoet bloed. Van alle kersen. Kinderen vinden het helemaal niet leuk en nostalgisch en romantisch en vakantieachtig om met mamma frambozen te plukken. Lusten het ijs ook wel zonder. Lopen snel richting huis terwijl mamma nog even door blijft plukken.

Opeens begint Niels als een gek te schreeuwen. Maar ik begrijp er niets van. Roept iets over teken en Finn en slang en gebeten en staat maar te springen. Begint opeens in wilde paniek naar mij toe te rennen. Finn staat onbeweeglijk in de verte. Ik begin te rennen. Ben bang dat Finn gebeten is door een slang. Niels komt huilend, met grote ogen van angst met een buitenboord hangende tong voor me staan. Ik duw hem weg. Ik moet naar Finn. Finn is gebeten door een Slang. Niels geeft een hartverscheurende gil. Draai me om, zie de angst in de ogen van oudste zoon. Kijk naar zijn tong. Hoe kan hij nou gebeten zijn door een slang in zijn tong? Schiet door me heen. Rennen Niels! Naar huis, gaan we ijs pakken. Welk ziekenhuis is ook alweer dichterbij? En hoe vertel je in het Zweeds dat hij gebeten is door een slang in zijn tong? Tong, tong, wat is dat in het Zweeds???? Kan het moeilijk voor gaan doen, krijg ik een dreun van overwerkte arts. Toeristen die hun tong uitsteken zien ze liever gaan als komen. “Een wesp!!”  Slist Niels. “Nu ga ik dood!!”

Echt waar. Hoe krijgt hij het voor elkaar. Gestoken door een wesp in zijn tong. De teek die ik opving was een steek, en de slang was: ik ben bang. Begrijpelijk. Mamma heeft een paar uur eerder nog verteld dat je misschien wel doodgaat als je in je mond wordt gestoken. Even later zit Niels binnen de OS te bekijken en sabbelt op ijsklontjes. Na het vijfde klontje zakt de zwelling en na het achtste klontje wil hij weer buiten voetballen. Niels weet nu hoe een steek voelt en een bevroren buik. En mamma weet nu dat je beter niet kunt zeggen dat armen van lichamen afvallen en dat kinderen dood gaan als ze in hun mond worden gestoken. We hebben er weer een avontuur opzitten. Je hoort natuurlijk niet voor niets bij ons gezin. En het toetje zijn we glad vergeten. Bedenk ik me nu.

Ik heb nu voor het eerst in 2 weken heel kort internet, dus ik kan helaas niet bij jullie reageren. Wel soms even lezen, maar mijn dataverkeer is niet zo hoog, dus het reageren gaat lastig. Ik lees dus nog wel hoor!!