Valborgsafton.

Feest in Zweden. Feest in Nederland.

Vandaag zijn we in Nederland. En kunnen we voor het eerst Koninginnedag vieren. Wat we weten van Koninginnedag? Iedereen loopt dronken in een polonaise over drukbezochte markten waar op enkelhoogte mensen op stoffen kleden zitten om hun oude troep te slijten. Oude troep die een redelijk zelfstandig denkend mens gewoon naar de gemeentewerf zou brengen. En de dresscode is oranje. Oranje broeken, oranje pruiken, oranje T-shirt, oranje gezichten, oranje bitter en oranje confetti.

Vlag met oranje wimpel. Staat erg feestelijk. Jammer dat er in de straat maar 2 andere vlaggen hingen.

Zal ik toch de auto volgooien en naar Zweden rijden? Maar oudste zoon wil het feest wel eens meemaken. Gelukkig schijnen er op het schoolplein spelletjes te zijn en een kleine overzichtelijke markt. Want om met kinderen naar de grote stad te gaan om daar aan te sluiten in de polonaise van hossende mensen….. nee, ik dacht het niet. Ik weet zelfs zeker van niet!!

Vorig jaar waren we gewoon thuis in Zweden. En daar werd het Valborgsfest gevierd. Ontzettend veel zin hadden we daarin. Opgaan in een feestende menigte. Een menigte die bestond uit ongeveer 200 mensen die op een grote open vlakte bijeen zou komen. In ons geval bij de haven. Met een drankje en dan telkens skål roepen. Ik kreeg echter een tak dwars door mijn oog, en lag dus uitgeput en uitgeteld om 20.00 te slapen met de 2 jongste. Ben en Niels gingen feestvieren. Het Valborgsfest. En stuiterend van enthousiasme kwamen ze thuis. Het was geweldig! Er was een toneelstuk op het water op de kade er waren vuurkunstenaars er waren dansende mensen er was een waanzinnig groot vuur en er was vuurwerk en kanonschoten. Die laatste hoorde ik. Net als het vuurwerk. Ik lag te woelen in mijn bed. Vuurwerk had ik de hele dag al in mijn oog en nu kwam er geluid bij.

Het valborgsfest is eigenlijk een feest om de lente te vieren. Om de boze winterse demonen te verjagen. Grote houtstapels worden er aangelegd. Die ’s avonds bij zonsondergang in brand gestoken worden.

Bijna zonsondergang. Tijd om het vuur aan te steken.

Koninginnedag daarentegen is begonnen om de vijfde verjaardag van prinses Wilhelmina te vieren. Na 5 jaar werd het Koninginnedag. Tot 1949 werd Koninginnedag gevierd op 31 augustus. In 1949 werd prinses Juliana Koningin. Het feest werd vanaf dat moment op 30 april gehouden. Nadat Koningin Beatrix op de troon plaats had genomen besloot ze om haar moeder te blijven eren en de datum op 30 april te houden. Koninginnedag is dus op 30 april. En op die dag voelen alle Nederlanders zich even 1. Trots op wie we zijn en trots op het land waar we wonen. Ik ben benieuwd. Dat zult u begrijpen.

Hoe was de dag? Ik heb de Koninklijke familie op televisie zien feestvieren met hun onderdanen. Met ons dus. Hoewel er weinig van ons bij zijn geweest waarschijnlijk. Net iets te ver rijden. Zeker met het prachtige weer van vandaag. De kinderen waren ’s morgens naar de markt op het schoolplein die er volgens de gemeente zou zijn. De bruisende markt bestond uit 4 kramen. 4 rafelige kleedjes wel te verstaan met speelgoed waar de kinderen die achter de kleedjes stonden op uitgekeken waren, of simpelweg gewoon te groot voor geworden waren. Verder geen feest, helemaal niets. Na een kwartier stonden de kinderen dus weer voor de deur, maar ’s middags zou het echte feest plaatsvinden. Het feest op de ijsbaan. Om 13.00 waren ze weg om pas weer tegen vijven terug te komen. Mamma licht bezorgd inmiddels, en aardig bruin verbrand van het werken in de tuin. Kinderen hadden een geweldige middag gehad, in een brandweerauto gezeten, een speurtocht door het bos gedaan, spelletjes gedaan en spelletjes gewonnen, zodat ze alle drie met een mooie prijs stonden te stralen. En ze waren ook nog eens geschminkt. Wat wil een kind nog meer? Volgend jaar weer Koninginnedag vieren. Maar mamma geeft de voorkeur nog steeds aan het Valborgsfest. We zullen zien. Voor nu wens ik u allemaal een hele mooie avond en ik hoop dat het zomerse weer even doorzet.

Mijn stenen man met robot prijs en Zweeds shirt, omdat de Koning van Zweden ook jarig is vandaag.

Mini stenen man. Met gewonnen klei en waanzinnige dorst.

Vlindermeisje met luchtbed. Kan ze lekker slapen. Oranje kleding is reeds vervangen voor  bikini ivm de hitte.

Elektrische fiets.

Al een aantal jaren pendel ik heen en weer van huis naar school en weer terug naar huis. De kinderen op school achterlatend of juist niet. En ik kan in een redelijk tempo fietsen. Ik ben zeker niet de snelste mamma op de fiets, maar zeer zeker ook niet de langzaamste.
Een tijdje geleden kwam er een nieuw meisje op school. En dat meisje had ook een mamma. En die mamma bracht haar dochter ook met de fiets naar school. Maar er was iets vreemds aan die mamma. Die mamma zag je in de verte aankomen, en voor je het wist belde ze en haalde ze in. Haalde ze mij in! Ogenschijnlijk zonder probleem haalde ze mij in, snelde naar 2 pappa's die voor mij fietsten en haalde ook die pappa's in. Ik besloot even aan te zetten. Maar hoe hard ik ook ronddraaide met mijn benen, hoe ik mijn bovenbeenspieren ook vol voelde lopen van het krachtig afzetten op de pedalen, ik kwam niet dichterbij. Sterker nog, ik zag die mamma uit mijn gezichtsveld verdwijnen. Tot er niets meer van die mamma te zien was.

Ik haalde nog wel met rood aangelopen hoofd die pappa's in. Zullen wel gedacht hebben: Wat fietsen die vrouwen toch snel vandaag. Op school liep ik met rood hoofd van de fietsenstalling naar mijn wacht plekje. Het zweet parelde op mijn voorhoofd. De snelheidsduivel mamma stond uiterlijk onbewogen en ongeschonden te praten met een paar andere mamma's. Ik moet iets aan mijn conditie gaan doen besloot ik.

2 dagen later zoefde de mamma mij weer voorbij. Het viel me op, dat ze kaarsrecht op haar fiets zat en heel weinig omwentelingen maakte met haar benen. Ik schakelde op. Stand 6. Ik draaide in een lager tempo rond, maar mijn bovenbenen stonden op knappen. Of eigenlijk stond mijn spijkerbroek op knappen. En weer kwam ik niet dichterbij. Ik begon de moed op te geven. Nu al. Na 2 dagen van vernedering. Ik had mijn meerdere gevonden. Mijn Waterloo lag hier. Op de route van huis naar school. Ze is vast Olympisch kampioene op de weg. Een andere reden kon ik niet bedenken.

Mijn nieuwe schoolfiets.

De afgelopen week bracht ik de kinderen met de auto naar school en haalde ze dus ook weer met de auto op. De kinderen vroegen iedere morgen of we weer met de fiets gingen. Ze kwamen dan echt wel een keer op tijd.  Dat beloofden ze! Ik mompelde iets van boodschappen doen; naar een tuincentrum; slecht weer; schoolreisje; zere knie; kapotte ketting en klikte de autogordels vast. Ik ging ze natuurlijk niet vertellen dat mamma er uit word gefietst. En niet een klein beetje, nee gewoon waanzinnig. Ik was de bezem auto van het school peloton. Mijn ego had een enorme deuk opgelopen. Het allerergste was namelijk nog dat het een keurige mamma was. Een mamma met mooi haar in model, een prachtige lange jas en, .. nou ja, gewoon een verzorgde mamma. Geen mamma op sportschoenen, nee een mamma met leren laarzen.

Vanmiddag kwam er een vriendje van Finn spelen en we kregen het over het schoolreisje en wie de andere begeleiders zouden zijn. De racefietsende mamma ging ook mee. "De mamma die zo waanzinnig hard kan fietsen. Ja, die ken ik wel. Die fietst me er iedere morgen uit. Die gaat zo waanzinnig snel. Kan ik met geen mogelijkheid bijhouden." Mamma van Finn's vriendje schoot in de lach. "Ze rijdt op een elektrische fiets!" Een elektrische fiets. Morgen gaan we weer op de fiets. Gewoon de versnelling in stand 4 en als ze langs zoeft zal ik vriendelijk goedemorgen zeggen. Dat kan dan namelijk weer. Ik kan gewoon ademhalen als we in de vierde versnelling fietsen.

De wasmachine en de schatzoeker.

Op een rustige ochtend zit ik beneden aan de koffie. Boven staat de wasmachine aan, de woonkamer is gezogen, de kinderen zijn op school en hoef ik pas over een half uur op te halen. Als ik op de tweede pagina van de krant ben aanbeland dringt een tik-tik-tik geluid tot mijn brein door. Vast buiten denk ik en lees weer verder. Het tikkende geluid komt en gaat. Komt en gaat. Als ik naar de keuken loop om nog een kop koffie te maken kijk ik naar buiten en zie een uitgestorven straat. Geen werklui die tikkende geluiden maken maar toch hoor ik duidelijk tikkkkkkkk-tikkkkkkkk. Vreemd.

Ik neem weer plaats op de bank en opeens heb ik door dat het tikkkkkkkkk geluid synchroon loopt met het spoelen en draaien van mijn wasmachine. Mijn nieuwe wasmachine. Weet u nog? Snel ren ik naar boven traptreden overslaand. Door het raam van de machine zie ik spijkerbroeken en sop. Spijkerbroeken en sop. Spijkerbroeken, sop en iets groens. Iets groens? We hebben geen groene spijkerbroeken. De machine draait langzaam en ik hoor tik-tik-tik. Af en toe schuift de groene verstekeling zijn hoofd even voor het raam om snel weer weg te duiken. Het witte schuimende sop in. Nog een kwartier draait hij, maar de kinderen staan over 10 minuten buiten bij school. Tussen de middag maar even kijken. De machine gaat centrifugeren. TIKKKKKKKKKKKKKKKKKKK achtervolgt me de trap af. Lekker dan. Wat heeft eega nu weer voor troep in zijn zakken laten zitten?

Tussen de middag.  We eten gezamenlijk onze lunch op, drinken een beker water en de kinderen gaan spelen. Ik loop naar boven. Waar de groene verstekeling op me wacht. Tussen de spijkerbroeken grijnst een groen kunststof stukje iets me aan. Een afgebroken groen kunststof stukje iets. Tussen de spijkerbroeken vind ik niets meer wat kan matchen aan het groene, het groene ja wat eigenlijk? In de machine ligt ook niets meer. Ik draai de trommel, geen geluid. Boos en hoofdschuddend loop ik naar beneden, leg het groene ding op tafel. Pontificaal zodat echtgenoot bij thuiskomst meteen weet hoe laat het is. Tijd voor een boze vrouw.

Finn loopt langs, ziet het groene iets en roept blij uit: “Daar ben je! Ik was je al kwijt!”Pakt het groene ding en propt het in zijn broekzak. Zijn broekzak die op half 11 hangt. Zijn broek die bij nader inzien op half 11 hangt. Band van zijn onderbroek komt boven de broek uit. Is wel in geloof ik, maar kereltje is 4. Hoeft nog niet in zijn onderbroek rond te lopen. Wat is dat in vredesnaam vraag ik aan Finn. “Mijn schat!” En hoe kom je aan die schat? “Gevonden op het schoolplein. Bij de prullenbak.” En wat zit er nog meer in je broekzak?” Allemaal schatten mam.” Schatten? “Ja, voor de meisjes. Als ik dan een meisje leuk vind, geef ik haar een schat. Meestal steentjes want de rest hou ik liever zelf.” Mamma is wel benieuwd naar je schatten. Mag ik eens kijken wat je nog meer in je broek hebt?

Klein mannetje leegt trots zijn broekzakken. Links en rechts. Hijst zijn broek naar aanvaardbare hoogte op en kijkt trots naar stapel troep op tafel. Schatten mam! Stapel schatten! Inleven in belevingswereld van 4 jarige! Ik heb na archeoloog zoon; Indiana Jones dochter nu ook een Indiana Jones zoon. Schatgravers. Ik heb 3 schatgravers. En een extra klus op mijn takenlijst. Zakken van broek leeghalen alvorens de wasmachine aan te zetten. Kan ik weer rustig koffie drinken op de bank met de krant. Maar mijn kinderen kennende verzinnen ze gewoon weer iets anders. Ik ben benieuwd. Ik laat het u wel weer weten.

Steentjes voor de meisjes, een schakelaar, muntjes, inbussleutel, de reserve fietssleutels die we al een tijdje kwijt waren, lipgloss!? plastic rotzooi. Start van een nieuwe carrière voor onze kleine man.