Julafton. Kerstavond.

Julafton (Kerstavond)

In Zweden zijn de meeste huizen nu voorzien van uitbundige versieringen voor Kerst. Veel lampjes. Heel veel lampjes. De Kerstboom staat nu in huis, in Nederland hebben we hem meestal vlak na Sinterklaas al binnen staan, In Zweden halen ze de boom vlak voor Kerstavond, Julafton, in huis. Wij hebben ook geen lichtjes buiten hangen. Ik heb ze wel, een hele doos vol. Maar eerst was ik ziek en daarna overleed opa. Geen tijd voor, geen zin in. Volgend jaar weer. Volgend jaar versieren wij de bomen voor het huis en de bomen achter het huis. Nu branden we kaarsjes. Binnen. En in de Kerstboom hangt een flikkerende slinger met lampjes. Met knipperende lampjes. Knettergek word ik er af en toe van. In mijn ooghoeken knippert iets. Op de bank, achter de pc, aan de hoge tafel, ik zie telkens de lampjes flikkeren. In de boom hangt een streng voor buiten. Maar de kinderen hebben gezamenlijk de boom opgetuigd dit jaar. Mamma lag ziek op de bank. Ik heb de mooiste boom van allemaal. Maar wel anders dan anders. Bijzonder. Ik zou hem anders hebben opgetuigd. Andere versieringen en iets minder aan de voorkant. De boom helt vervaarlijk naar 1 kant. Geeft niets. De mooiste boom van Nederland staat bij ons. 

Hebben wij net met de kinderen genoten van de restjes van de maaltijden van de afgelopen paar dagen, eten ze in Zweden op Kerstavond uitgebreid samen met familie en/of vrienden. Onze kinderen zaten op de bank bij de lage tafel. Bord op schoot. kerstfilm kijken. Het mag allemaal deze week. Als toetje krijgen ze een Kerstijsje. Een Kerstmannenijsje die ze zelf nog mogen versieren met chocolade saus en spikkels. Niets met nette kleding aan de hoge tafel, gewoon in het dagelijkse kloffie genieten van de rust.

Onze kinderen, hoeven niet op de Kerstman te wachten, kunnen dus zelf de Kerstkoekjes opeten en ook de melk kan gewoon de koelkast weer in. De Kerstman heeft het te druk om ook nog naar Nederland te komen. Vorig jaar hadden de kinderen het opeens door: als wij nu eerst gewoon Sinterklaas in Nederland vieren en dan naar ons huisje in Zweden gaan? Komt daar de Kerstman bij ons langs. Slimme kinderen heb ik, maar helaas. Geen Kerstman voor ons. Vorig jaar niet, dit jaar niet. Volgend jaar waarschijnlijk ook niet. Maar nu Ben weer op begint te krabbelen en zich weer steeds sterker voelt, begint bij ons toch het emigratie verhaal weer te kriebelen. Dus wie weet, misschien vieren ook onze kinderen nog eens een echt Kerstfeest met de Kerstman. Maar dan wel zonder Sinterklaas. Het is de ene heilige of de andere.

Om middernacht wordt de nachtmis in de kerk bijgewoond. Zowel hier in Nederland als in Zweden. En dan na afloop thuis aan de maaltijd. Midden in de nacht aan het kerstbrood. Ook dat gaat dit jaar heel anders bij ons. Wij slapen rond middernacht vannacht. En dat Kerstbrood heb ik al opgegeten. Sorry Ben, maar ik ben al de hele week uitgehongerd. Je Kerstbrood is op, we hebben nog wel witte kadetjes. De nootjes zijn ook gehalveerd. 2 zakken zijn op onverklaarbare wijze verdwenen en nummer 3 verdwijnt nu hand voor hand in mijn mond. (Die andere 2 zakken zijn daar ook beland) 

Spelen en Skien in de sneeuw en na afloop even de sauna in. Hier ligt geen sneeuw en dat skiet erg lastig. De sauna hebben we wel, maar als 1 van de kinderen in de gaten heeft dat ik daar inzit, wordt er een babybad bijgezet, handen vol speelgoed naar binnen geworpen en wil 1 van de 3 mee douchen. Maar die stoom vinden ze eng, dus die moet uit. Mamma kan wel gewoon douchen. Komen ze er gezellig bij. Inderdaad gezellig, maar anders. Alles loopt dit jaar anders.

Maar geeft dat? Geeft het dat alles dit jaar net een beetje anders loopt? Nee, dat geeft niet. Daar worden de kinderen flexibel van. En wij als ouders ook. Wij zijn vooral moe dit jaar. De naweeën van 2 loodzware jaren kwamen er begin december uit en staan na weer heel even in de koelkast. We staan op de automatische piloot. Tot en met vrijdag. Dan doen we de gordijnen dicht, de deurbel gaat uit, telefoons en internet sluiten we af en dan duiken we een hele week onder. gewoon met zijn vijven. Gaan we ouderwetse spelletjes doen en in ons pyjama lunchen. Gewoon omdat dat kan. Gewoon omdat we dat met zijn vijven kunnen. Gewoon omdat we als gezin nog bij elkaar zijn. En dat is best iets om even bij stil te staan. Aan het einde van de dag is je gezin het ALLER belangrijkste!! Vergeet dat niet mensen.

Julafton 2012. Wij wensen jullie allemaal hele mooie feestdagen en een inspirerend, gezond en gelukkig nieuwjaar!!

Niels, Sophie, Finn, Ben en Anna Marie.

God Jul och ett God Nytt år!!!!

Opa gaat naar Mexico City.

Mijn opa. Mijn opa is de pappa van 10 kinderen, de opa van 24 kleinkinderen en de overgrootvader van 19 achterkleinkinderen. Exclusief aanhang. Mijn opa is de Patras familias van onze Familie. Of was eigenlijk. Opa is vanmorgen overleden. De wereld is niet vergaan vandaag, maar toch wel een beetje.

Mijn opa gaat gemist worden. Zijn onnavolgbare humor; zijn tomeloze inzet voor zijn zaak, om van niets een groot succesvol bedrijf op te bouwen. Zijn belangstelling voor al zijn kinderen; kleinkinderen en achterkleinkinderen. Zijn liefde en goede zorgen voor mijn oma. Zijn liefde voor het buiten zijn. Tot vorig jaar ging opa nog kamperen. Met de caravan. Gewoon zelfstandig. (Of met een beetje hulp van de mover) Jarenlang trok hij door Europa. Een pionier was hij. Toen Nederlanders nog helemaal niet over de grens gingen, trokken opa en oma met hun gevolg naar Italië,  Frankrijk, Luxemburg. Busjes mee, auto's, tenten. Een hele schutteljacht trok erop uit. Zondagen in het Robbenoordbos. Op verjaardagen voetballen achter het huis op het grasveld. Daar waar nu een woonwijk staat lag vroeger ons voetbalveld. Ladder over de schutting en voetballen maar. Fanatiek. Zoals alle Stammen fanatiek zijn.

Sinterklaas met de hele familie en dan patat halen bij de snackbar. Voor alle mensen en dan mocht je er ook nog iets bij. Geen idee hoe opa dat kon betalen had ik als klein meisje. Ik mocht soms mee om te bestellen en dan luisterde ik vol verbazing naar hetgeen besteld werd. Nog verbaasder als we met zakken vol naar de auto liepen en vol ongeloof hoe alles schoon op ging. Want eten verspillen dat deed opa niet. Wat er over bleef dat lustte hij wel. Er zal toch brand uitbreken, dan kun je het maar beter op hebben.

Spelen in de grote tuin, verstoppertje spelen met alle neefjes en nichtjes. Met verjaardagen barbecueën in de tuin. Allemaal op kampeerstoelen en tuinstoelen. Tenten gespannen over het binnenplein. Het kon allemaal. Ik kreeg kinderen en die gingen ook mee naar opa en terwijl ze bij de ene opa  helemaal nooit iets mogen, mochten ze bij deze opa buiten soep koken, timmeren met al het hout, verstoppertje spelen, de Kerststal reorganiseren, helpen in en om het huis en gewoon met zijn gereedschap spelen. Ook mijn kinderen houden van opa. Liefde geef je door.

Tijdens de feestdagen kwam iedereen altijd langs. En dan zat opa te genieten op zijn stoel, te genieten! want hij kon alle gesprekken natuurlijk helemaal niet volgen, maar hij genoot van het samenzijn, hij genoot van allen die hij had voortgebracht. Deze feestdagen zullen we weer samen zijn als familie. Om afscheid te nemen, met een traan, maar ook met een lach. Want het was goed geweest zei opa van de week. "Er is een begin en een einde en mijn einde is gekomen". Ik hou van u opa zei ik en opa zei hij ook. Ik ga hem missen. Ik ga hem zo verschrikkelijk missen, maar hij leeft voort. In zijn nageslacht. De humor is overgedragen, zijn doorzettingsvermogen, zijn kracht en zijn koppigheid. We zijn allemaal familie.

En opa? Opa gaat nu eindelijk zijn reis maken naar Mexico City. Daar waar hij het altijd over had. Met een kampeerauto, een boot op het dak, een mud piepers die hij eerst nog even haalt rijdend over de Noord-Hollandse wegen, een zak uien en een pond paling bij de kweker vandaan. Een paar kazen voor je weet maar nooit, met een kleed op het dak naast de boot, om in vervoerd te worden als hij op reis zou overlijden. En een pan gehaktballen onder het vet. Goede reis opa. Stuurt u een kaartje?

Rust zacht opa. Rust zacht. U heeft het meer dan verdiend.

Acta est Fabula!
We branden een kaarsje in het kapelletje bij Keins.

Het mysterie van de school en zijn apotheose.

Aangezien ik een halve week plat heb gelegen met een migraine aanval waar geen einde aan kwam, nu de ontknoping van het Sinterklaas mysterie. Sorry voor de taalfouten, maar mijn hoofd doet het nog steeds niet helemaal.

Was eerder de school op onverklaarbare wijze versierd met hartjes en I love you teksten, kwam deze week de post binnen. Met een kaart voor juf B. Van de hoofdpiet. I Love You! XXX stond er op. O jee, wat nu? Aan de ene kant was nu duidelijk wie verantwoordelijk was geweest voor alle teksten op de ramen, aan de andere kant was er een probleem bij gekomen. Juf B. Had een geheime aanbidder. Of eigenlijk helemaal niet zo geheim meer nu. De Hoofdpiet verliefd op onze juf. I Love You! Hoe moest dat nu verder?

Meegaan in zijn liefde en vertrekken naar Spanje was een optie. Warm weer, overwinteren op het strand met je gezicht onder een parasol en je voeten in het zwembad. Cocktail in je ene hand, boek in de andere. Hoofdpiet naast je op zijn ligbed. We gunnen het Juf B van harte, maar wat moeten alle kinderen op school dan? Wie regelt dan de absenties en de pakjes drinken en wie verzorgt de was en wie ruimt de sneeuw en lapt de ramen? Wie vult het closetpapier bij en wie plakt de pleisters? De kinderen wisten het even niet meer. Wat willen we dat Juf B doet? Willen we dat ze bij ons op school blijft of willen we dat ze met Sinterklaas en Zwarte Piet meegaat naar Spanje? Het was oprecht een moeilijke keus. Want welk ander kind in Nederland kan zeggen dat zijn juf met de echte hoofd Piet is getrouwd en inmiddels 5 kleine baby Pietjes heeft gekregen? Niemand toch zeker. 

De dagen werden korter en de datum van 5 december kwam met rassé schreden dichterbij. Juf B. wist het ook nog niet. Het zonnige Spanje en een nieuw avontuur, of toch in het koude Nederland blijven op een school waar ze een klein beetje haar hart aan had verpand. En de school aan haar. Een nieuw leven beginnen met een verliefde Piet, of toch gewoon vertrouwd thuis blijven. En wat is er per slot van rekening mis met vertrouwd? Maar ja, een verliefde Piet die hartjes tekent en teksten schrijft speciaal voor jou, dat is toch ook wel heel aantrekkelijk. Juf B. Wikte en woog en ze kwam er maar niet uit. En zo werd het de ochtend van 5 December. Sinterklaas kwam naar school. Met een aantal Pieten. Waaronder dus de Hoofdpiet. Juf B liep op school; was afwezig. Wel naar Spanje, niet naar Spanje. Wel naar Spanje, niet naar Spanje. Op het schoolplein keek ze om zich heen, zag alle leerlingen buiten staan. Vol verwachting klopte hun hartjes. Op dat moment nam ze haar besluit.

Sinterklaas kwam het schoolplein oprijden met een kekke rode open wagen. Achter hem kwamen 2 Pieten op een scooter. Rijdend door een juichende kinderhaag. Een kinderhaag omsloten door een haag van ouders. Die het op zijn minst net zo spannend vonden. Wat gaat Juf B. doen als ze oog in oog komt te staan met Hoofdpiet? En wat gaat de Hoofdpiet doen? Wat gaat Sinterklaas doen? Sinterklaas werd verwelkomd door de directeur, maar eigenlijk luisterde niemand. Sinterklaas nam het woord en de kinderen begonnen zachtjes heen en weer te huppen op hun benen. Sinterklaas! De echte Sinterklaas. Sinterklaas riep Juf B. naar voren en de ouders schoven mee, hielden hun adem in. Hoofdpiet nam het woord. Ging op zijn knieën voor een Juf die langzaam rood werd. Want haar besluit stond vast, en nu moest ze Zwarte Piet toch kwetsen. Ze bleef namelijk op school bij haar kinderen. Bij al haar 409 kinderen. Ze ging niet mee naar Spanje en koos voor de kou in Nederland. Een oorverdovend applaus steeg op uit de massa. De kinderen, de ouders, de leerkrachten. Allemaal stonden ze achter haar beslissing. Zwarte Piet was teleurgesteld, maar hij begreep het wel.

Ach ja, misschien mag ze wel gewoon af en toe op vakantie komen. Samen met haar man. Want Juf B. is namelijk al heel erg lang getrouwd. Toch gek dat Zwarte Piet dat niet wist. Liefde maakt blind zeggen ze. Ik zie ze wel liggen hoor. In Spanje aan het zwembad. Met hun voeten in het water. Op hun ligbed onder de parasol. Met een cocktail in hun ene hand en een boek in hun andere. En Zwarte Piet die dan zachtjes wuift met een waaier. Eind goed al goed.

Helemaal goed? Nou, misschien willen de Zwarte Pieten volgend jaar niet meer zomaar op de ramen tekenen en schrijven. Ging er namelijk verdomde lastig af. Maar gelukkig hebben we daar Geheim agent Juf B. nog voor!