Een school vol lichtjes.

19 december. We zijn al de hele dag in touw op school. Grote zaal klaarzetten, boodschappen ophalen en verdelen over 16 dozen. 16 klassen. Rollen tafelkleed en dan halverwege tot de ontdekking komen dat er opeens nog 10 leerlingen extra onze school zijn komen versterken. We draaien onze hand nergens meer voor om. Hard werken is het om alles op tijd klaar te krijgen. Af en toe komen er leerlingen een praatje maken. ‘Wat zijn jullie aan het doen?’ ‘Is dat voor ons?’ ‘Wij hebben vanavond feest.’ ‘Dan mogen we op school eten.’ ‘Ik heb worstenbroodjes gemaakt. Nou eigenlijk mijn moeder, maar ik neem het mee.’

De sfeer is goed op school en het ruikt heerlijk. Er zijn namelijk nog een paar klassen kerststukjes aan het maken. Dat staat gezellig vanavond op de tafels. En het ruikt dus naar een versgekapt bos. Hmm, dat beeld is niet echt sfeervol. Het ruikt naar een bos na een verfrissende herfstbui. Stuk romantischer direct dit beeld op mijn netvlies. En zo zijn wij aan het werk. Samen met leerlingen die allemaal heel graag willen helpen om de aula klaar te zetten voor vanavond.

Om half 4 zijn we thuis en begint het grote racen tegen de klok. 3 kinderen in de was en in de schone kerstkleding, zelf voor de tweede keer in de douche, tussendoor de IJslandse kerstcakes in plakken snijden en op schotels draperen. Gelukkig hoeven we voor de jongste alleen maar 3 blikken worstjes op te warmen. 10 voor 5. Klaar om weer naar school te gaan. Helaas is mamma vergeten om zichzelf aan te kleden. 5 uur. Op naar school. Daar staan namelijk de worst en de kaas nog netjes in de koelkast. En die moeten dus nog verdeeld worden. Dat is het nadeel van in de OR zitten. Je bent de hele tijd druk bezig en vergeet soms te genieten. Om te genieten van dat waar het eigenlijk om draait. De kinderen! Mijn kinderen, maar ook alle andere kinderen op school.

Als we de klassen gaan halen, zitten er allemaal stralende kinderen. De scheidingen zijn recht en in de gel, de staarten gevlochten en met de hoeveelheid glitters in het haar, zouden we een heel jaar kunnen knutselen. De stropdassen zitten recht (of niet) en allemaal lopen ze rechtop van trots. De jongste leerlingen vinden het wel een beetje spannend. ‘Er komt straks een echte Jezus op het podium!’ Dat hebben ze gehoord, ‘en een Jozef en een Maria!’ Gewoon zo uit Het boek op het podium! Dat dit jaar de viering iets anders gaat en er een keer geen echte baby in de kribbe ligt, mag de pret niet drukken, want de kinderen zijn zelf de hoofdpersonen! Zijn zelf Jozef en Maria en ze zijn de herder en de muzikant!

Volgens de directeur hebben we een school vol lichtjes. En dat klopt ook wel. Want als de muzikanten niet helemaal samen op 1 toonhoogte spelen, is er niemand die daar iets van zegt. In tegendeel, het applaus is gemeend en hartverwarmend. Er mag ook gezongen worden. Over Jezus die komt op een paard. Nog nooit van dat liedje gehoord, maar ik zing vrolijk mee. Achter een groep leerlingen die allemaal beginnen te giechelen. Tsja, geef ze eens ongelijk. Ik vind het ook maar een rare tekst. Hij kwam op aarde en had al een kruis. Daar stopte ik. Wat een vreemde teksten. Volgend jaar maar weer gewoon o dennenboom instuderen denk ik.

Als alle kinderen aan het einde van de viering naar hun klassen gaan om gezamenlijk het Kerstmaal te nuttigen, gaan wij weer aan het werk. De zaal moet weer leeg. Opgeruimd is maar klaar. Tussendoor kijken we toch af en toe even de klassen in en zien de kinderen stuk voor stuk genieten. Kinderen blijven eten van al het lekkers dat op tafel staat. Eten toetjes voor de pannenkoeken en worstjes na het kadetje. Drinken chocolademelk en limonade en als ze zien dat er ook nog yoki is, willen ze dat ook nog. En daarna weer limonade. Eten fruit spiesjes en chocoladelolly's. Gewoon door elkaar.Wat maakt het allemaal uit op een avond als vanavond? We zijn per slot van rekening allemaal lichtjes. Dat hebben we namelijk net gehoord. Maar sommige lichtjes lopen aan het einde van de avond toch met twee handen op hun buik naar het toilet. De combinaties vallen soms toch niet zo goed. We hebben een hele zware dag gehad, geen Kerstkoor horen zingen op het plein, maar wel heel veel blije kinderen gezien.

Daar draait het per slot van rekening om. De kinderen. De 412 kinderen op school. En dat sommige volwassenen daar anders over denken, viel op die avond even compleet verkeerd. Als je met je team van ouders al dagen in de weer bent om een grandioos feest neer te zetten en je krijgt op het moment suprême een bak commentaar over je heen, dan heb je het even volledig gehad. Dan ga je naar een hoek van de aula, en zing je over Jezus die kwam op een paard, en zie je wat de directeur al eerder had gezien. Een school vol lichtjes! Lichtjes van de school en lichtjes voor de toekomst.

Collega’s van de Ouderraad en alle hulpouders die zich hebben ingezet: Dank jullie wel!!

Hele fijne feestdagen en een liefdevol en warm 2014!!

Anna Marie.

Kerstsfeer deel 2.

Ja, u leest het goed. Deel 2. En er komt ook nog een deel 3. Na het kerst debacle van gister in privé sfeer, en het ging nog veel verder daar waar het verhaal eindigde, gingen we vandaag voor de positieve verhaallijn. kerst versieren op school.

En nu mag u best weten dat ik er na gisteren eigenlijk een hard hoofd in had. ’s Morgens bij het ontbijt staarde de boom naar mij. ‘Ziet er nu niemand dat ik scheef sta? Ziet ook niemand dat er alleen een paar zielige lampjes mijn takken sieren?’ Ik staarde terug. Niet van plan om me te laten ondermijnen door een kerstboom.

Op school aangekomen werden we aangenaam verrast door een groep hulpouders. En onder het mom van: vele handen maken licht werk kwam mijn humeur weer terug. U kent mij. Ik ga niet bij de Kerstballen neerzitten. De eerste bomen stonden vrij snel in de gangen van de school. Doordat ze vorig jaar compleet in een tas zijn gegaan, inclusief lampjes en versieringen, was het nu een kwestie van in elkaar zetten en de versieringen er in hangen. Om 10 uur zaten we dus gezamenlijk aan de koffie en stonden de bomen. (Op 2 na)

Dat daarna het echte werk pas begon, het versieren van de gangen en de grote zaal en dat er juist in die kleine klussen de meeste tijd gaat zitten, had ik even onderschat. Vandaag dus de nodige meters gemaakt. Van zolder naar zolder, van gang groep 3 naar gang groep 7 naar groep 8, naar zolder, naar punaise, naar paperclip en van open haard naar koffiekamer. De stroopwafels die uitgedeeld werden smaakten me dus erg lekker. Dat zult u begrijpen. En mijn humeur werd met de minuut beter.

Na de lunch, we hadden ons verschanst in de kleuter gymzaal, gingen we met een nieuw en dus fris team van ouders op voor de laatste bomen en voor het versieren van de laatste gang. Dat er overal in school vreemde sterren in de meest afgrijselijke kleuren hingen was mij een doorn in het oog. Het leek wel kermis in plaats van de serene kerst sfeer die we zo graag wilden hebben. Gelukkig vond 1 van de kleuterjuffen dit ook en zodoende liepen we nog 1 laatste rondje door de school. Om al die ontsierende versieringen weer weg te halen. Met kerstmuts overigens. Het schijnt traditie te zijn dat de voorzitter van de Ouderraad vanaf het versieren tot en met het kerstfeest met een kerstmuts op het hoofd door de school loopt. Nu heb ik vaag het idee dat ik er tussen genomen wordt, maar het zou inderdaad zomaar traditie kunnen zijn.

Al met al heb ik weer een hele leuke dag gehad. Een vermoeiende dag dat wel, maar ik heb weer ook weer onbedaarlijke lachstuipen gehad, een Kerstman op de plaats van de directeur gezet (wie ziet het verschil) en de nodige kerstliedjes gezongen. We hebben weer zin in de kerst! Morgen dan toch ook maar weer het gevecht aangaan met mijn eigen bomen.

En 1 opmerking van een kleuterkindje wil ik jullie niet onthouden. In de gang van de kleuterbouw, stond een jongetje met hele mooie stekels in zijn haren zijn jas aan te trekken. ‘Wat heb jij een mooie stekels’ zei ik dus tegen hem, waarop klasgenoot mij van repliek diende: ‘mooie stekels? Mooie stekels? Hij lijkt anders wel een vis!’ Goed, wat dit met het Kerstverhaal te maken heeft weet ik niet, maar dit geeft wel aan waarom ik het nu zo leuk vind om op school te helpen, om op school te MOGEN helpen. De blik van kinderen. En hun nuchtere en eerlijke weergave daarvan.

Kerstsfeer.

Kerstfeest. Het feest van verlichting en sfeervolle woonkamers. Sfeervolle levens en vrede. Dat idee. Dat plaatje had ik ook voor ogen toen ik met dochter op jacht ging naar een kerstboom. Dochter genoot van alle prachtige kerststukken, karren vol kerstgroen en uiteindelijk het enorme kerstbomenbos midden in de winkel. Verrukt sprong ze uit de kar en liep langs en door de bomen. Huppelend trok ze ten strijde. Ik had inmiddels al een boom gepakt. Gewoon de eerste die voor mijn voeten lag. Prima boom vond ik. Ik ben van het gemak. Is een boom op het eerste gezicht goed, dan is het goed zo en kunnen we naar de kassa. Dochter dacht daar anders over. Keek naar de door mij uitgezochte boom en schudde meewarig haar hoofd. Ik keek nog een snaar boom in mijn hand. Niets mis mee dacht ik. Maar dochter liep als een ware keuringsdienst van waren door het kerstbomenbos en werd geholpen door een iets oudere meneer die de taak had om de mensen aan een ideale boom te helpen.  Hij genoot van mijn dochters zoektocht naar de ultieme boom.

Ze waren eigenlijk allemaal te klein. Daar kwam het op neer bij dochter. Maar daar wist de meneer wel iets op. Hij liep naar de uiterste hoek. Daar waar de bomen een godsvermogen kosten en dan nog niet eens in je auto passen. Daar begon ik toch niet aan en dochter kwam weer terug. Samen met de man zocht ze een boom uit die net iets hoger was dan al die andere bomen uit mijn hoekje van het bos. Die moest het worden. Maar ik stond al die tijd nog steeds met mijn boom in mijn handen. Deze neem ik ook zei ik. Ik heb namelijk ook nog zo iets als mijn trots. Met 2 bomen reden wij door de winkel. Dochter liep er stralend naast. In de auto hadden we een waar kerstsfeertje. Het rook heerlijk! We hadden er zin in. Dochter en ik. Kerstsfeer in huis. Laat de donkere dagen maar komen.

Thuis ging het echter razendsnel mis. De boom was scheef en paste helemaal niet in de pot die ik voor ogen had. Niet recht te krijgen. Iedere keer moest er weer een tak af aan de onderzijde. Prachtige stapel kerstgroen had ik inmiddels liggen. Mooi voor een kerststuk op tafel. Maar de boom werd kaler en kaler, mijn humeur kelderde naar een dieptepunt en ik bleef tot 10 tellen. Hielp geen snars, want boom was gewoon hartstikke scheef. En kaal aan de onderzijde inmiddels. Boom 1 werd aan de kant gegooid en boom 2 kwam tevoorschijn. De boom van dochter die ik echt helemaal niets vond. Maar het moet maar weer eens gezegd: deze boom is wel een stuk rechter. De door mij zo vurig gewenste kerstsfeer was inmiddels ver te zoeken in huize B. Pappa nam een wijs besluit en nam de kinderen mee. Weg van stomende en chagrijnige mamma. Mamma die kwaad was op alles en iedereen, maar vooral op zichzelf en op de boom.

We zijn nu een uur verder en  de boom van dochter staat in de pot. Op een Zweeds kerstkleed. Scheef. ook deze boom staat al weer scheef. Maar eigenlijk is dat toch helemaal niet zo erg? Het leven is ook scheef en hobbelig.Straks ga ik dus de lampjes er in hangen en dan kan dochter morgen de boom optuigen. Maar: als de lampjes het nu ook af laten weten, gaat ook deze boom boven op de borders tegen de vorst en haal ik morgen een opgetuigde kunstkerstboom MET werkende lampjes uit de etalage van het tuincentrum. Gemak dient de mens. Keert de gewenste vrede weer terug.

Ondertussen is het wel heel erg stil in huis.