Pappa en
mamma gaan ons huis verkopen. Ze hebben het over ratio en emotie en dat de
ratio heeft gezegd dat het beter is om het huis in de verkoop te zetten. Nu
weet ik niet wie die ratio is, maar als ik hem tegenkom ga ik hem tegen zijn
schenen schoppen. Ik vind die emotie een stuk liever. Die zegt namelijk dat we ons
huis gewoon moeten houden.
Dinsdag kwam
de makelaar en precies op dat moment kwam er een regenbui over. De eerste in al
die weken dat we hier nu zijn. Dat is toch een heel duidelijk teken dat we gewoon
hier moeten blijven wonen, maar nee: pappa stond de makelaar bij de weg op te
wachten. ‘Anders kan hij ons pad niet vinden.’ We wonen nogal afgelegen en als
je niet weet waar je af moet slaan, dan vind je ons nooit. Pappa werd kletsnat. Net goed, maar na een
paar minuten vond ik dat eigenlijk toch wel zielig, dus bracht ik hem een
paraplu.
De makelaar
kwam met een collega en ze wilden van alles weten. Ze liepen door het hele
huis, op sokken, want hier doen de mensen hun schoenen uit als ze bij iemand op
bezoek komen. Ze dronken koffie en aten onze lekkerste koekjes op. En alsof dat
allemaal nog niet genoeg was gingen ze ook nog alles fotograferen! Wij waren
niet blij en mamma had spontaan last van een zandkorrel in haar oog. Jaja. We
hebben hier niet eens zand. Maar van ons kreeg ze geen knuffel en geen zakdoek,
en ook geen paraplu. Het is haar eigen schuld! Na een paar uur gingen de mannen
weg en gingen wij zwemmen om toch nog een beetje een leuke dag te hebben.
De week
daarna was het een komen en gaan van vreemde auto’s op ons pad. Allemaal mensen
die belangstelling hadden voor ons huis. Als wij ze zagen staken we onze tong
uit en gingen we heel hoog op de trampoline springen. Het gebeurde wel eens dat
die mensen evengoed uit hun auto stapten en dan door onze tuin gingen lopen.
Mamma lag meestal in de achtertuin op een ligbed met een boek. Zonder bikini
topje! En dan riepen wij niet dat er mensen aan kwamen. Hahaha! Mamma rende dan
altijd heel hard naar binnen om een T-shirt aan te trekken en keek dan vanuit
haar slaapkamer raam of de mensen al weg waren. De volgende dag had mamma een T-shirt
naast zich liggen. Pappa liep ook een keer in zijn blote buik naar de schuur
toen er net een auto wilde stoppen. Die mensen schrokken zich een apehoedje. De
auto werd razendsnel gekeerd. Die kopen ons huis vast niet. Eigen schuld. Ons
huis verkopen aan vreemde mensen. Wat denken pappa en mamma nu helemaal?
In de
allerlaatste week belde de makelaar. Of wij nog een sleutel wilden komen
brengen. En zo gingen we ’s morgens vroeg naar de makelaar. Pappa had een
sleutel in de deur gestoken. Mamma vroeg aan pappa of hij dan ook nog sleutels
had. Die had hij zei hij. Wat hij er niet bij vertelde was dat die sleutels
binnen lagen. Mamma vroeg nog een keer of hij sleutels bij zich had. ‘Jaha.’
Riep pappa toen licht geïrriteerd. En dus draaide mamma de deur op slot. Met
sleutels die ze in ging leveren bij de makelaar. Ik hoef zeker al niet verder
te vertellen?
Weer
thuisgekomen moesten we allemaal plassen. En dus renden we zo snel als we nog
konden naar huis. Pappa ging de schuur openzetten. Wij stonden allemaal bij de
deur te wachten tot pappa met de sleutels kwam. Mamma riep heel boos of hij nu
eens op wilde schieten, want ze deed het bijna in haar broek. Rune en Nisse
stonden inmiddels al aan de rand van het bos de bomen water te geven. Pappa
kwam aangelopen en zei tegen mamma dat ze de deur dan maar open moest doen als
ze zo nodig moest! ‘Maar jij hebt de sleutels!’ ‘Nee hoor, die heb ik niet. Jij
hebt zelf de deur dicht gedaan.’ ‘Ja en die sleutels heeft de makelaar nu! Waar
zijn jouw sleutels?’ Pappa werd bleek. ‘Mijn sleutels? Ik heb helemaal geen
sleutels’ en hij voelde voorzichtig in zijn broekzakken. ‘Ik heb geen
sleutels.’ Dat kwam er nog heel zacht uit. We keken allemaal naar een boze
mamma die op het punt stond te ontploffen, maar dat kon niet, want dan zou ze
in haar broek plassen.
‘Dat is dan
lekker. Ik vraag het je 3 keer en ja, jij had sleutels bij je. Het is heel
simpel, zorg maar dat je de deur open krijgt. Ik moet plassen.’ Mamma bleef
voor de verandering heel rustig. Dat kwam denk ik door haar blaas die op
knappen stond. Pappa pakte de langste ladder en zette hem tegen het huis. Hij
klom soepel naar boven, liet zich over de vensterbank vallen met zijn schoenen
naar buiten bungelend, schopte diezelfde schoenen vervolgens naar beneden en
liep de trap af om van binnenuit de deur open te doen. Mamma struikelde met
haar broek op haar knieën naar binnen.
Eigen schuld,
dikke bult. Moeten ze maar niet zo’n onzinnig besluit nemen. Het huis verkopen!
Bespottelijk gewoon! Het huis neemt gewoon op eigen wijze wraak.
En voor diegenen die geïnteresseerd zijn waar we de afgelopen 5 jaar hebben gewoond: Ons huisje!
P.s. er zijn nog veel meer avonturen beleefd, dus jullie zijn nog niet van mij en mijn broertjes af.
P.s. er zijn nog veel meer avonturen beleefd, dus jullie zijn nog niet van mij en mijn broertjes af.
Wat een geweldig verhaal weer Anna Marie, dit is zo leuk verteld. Maar wel jammer dat jullie het huis te koop zetten, ik kan me de reactie van de kinderen levendig voorstellen... Jullie zullen jullie redenen hebben uiteraard. Ik hoop voor jullie dat het snel verkocht is...
BeantwoordenVerwijderenIk wens je een heel fijn weekend,
Liefs,
Mirjam
Wat een komisch verhaal! Maar de kinderen hebben helemaal gelijk: moeten ze het huis maar niet te koop zetten, haha. Maar goed....het zal een reden hebben die voor jullie zelf misschien ook niet leuk is: een moeilijk besluit lijkt me. Zo'n prachtig plekje laat je niet zomaar achter.
BeantwoordenVerwijderenSterkte er mee en succes met de verkoop.
Groet Trijnie
Succes met de verkoop.
BeantwoordenVerwijderenOch, wat jammer dat je het te koop zet. En ik kan me het gevoel van de kids wel voorstellen. Ook van het zandkorreltje...
BeantwoordenVerwijderenHeel jammer, maar er komt vast iets voor in de plaats. Ik heb even gegoogeld en binnen gekeken, het ziet er erg mooi uit. Groetjes,
BeantwoordenVerwijderen