zaterdag 11 augustus 2018

Revalideren


Tsja en dan kun je alles nog zo goed hebben voorbereid, en gedacht hebben dat de ervaringsverhalen op internet schromelijk overdreven zijn, blijkt dat je dus inderdaad niets kunt!

Probeer het maar eens. U plakt 1 arm op de rug en dan trekt u uw sokken aan. Tip: schuif de sok eerst over de tenen en buig die dan zodanig dat de sok klem komt te zitten tussen teen en voetzool. Met betrekking tot mijn schoenen: Mijnheer schoenlepel werd mijn beste vriend. We trekken een broek aan. Inderdaad 1 met elastiek in de heupen, want een knoop met 1 hand dicht krijgen is lastig te noemen. Overigens duurde dit 2 dagen en had ik die knoop door. Joggingbroek zo snel mogelijk weer foetsie. We trekken een bh aan. Of in het begin gewoon niet, want dat haakje krijg je van zijn lang zal hij leven niet dicht. ’s Avonds ook niet meer los. Zelfs nu na 10 weken niet. Ik mag mijn arm allang los laten hangen, (binnenshuis, buitenshuis sinds deze week niet meer) maar ik kan mijn arm echt nog lang niet op mijn rug krijgen. Ofwel ik val mijn huisgenoten lastig bij het aan en uit kleden ofwel ik trek die bandjes over mijn schouders; trek vervolgens bh rond mijn lichaam zodat de sluiting van voren komt en dan onthaak ik de haakjes.

Dan gaan we de bedden verschonen. Het afhalen gaat eigenlijk nog best aardig. Gewoon zo hard mogelijk met 1 arm aan een punt trekken. Trek je het hele matras omhoog en dan schiet het onderlaken los. Dekbedovertrek pak je aan de bovenzijde en dan valt het dekbed er vanzelf uit. Wasmachine doet het werk. Dan gaat u de was ophangen. In etappes. Want u kunt uw arm helemaal niet omhoog strekken. Afhalen is dan weer een stuk makkelijker. Je rechterarm haalt de knijpers van de lijn en met je voet schuif je de wasmand onder het vallende wasgoed. Strijken. Probeert u eens te strijken met 1 arm. De hoezen van de bedden zijn al 10 weken dezelfde. Wel iedere keer netjes fris gewassen, maar Linéa recta van de lijn terug om het dekbed. Hoeslaken weer om matras?  Vergeet het maar! U dient te  wachten tot echtgenoot thuis is.

Boodschappen. Ik mag nog steeds niet autorijden, ik mag niet fietsen. (2 kilometer normaal gedrag) Niets tillen met arm en dan gaan we boodschappen doen. ’s Morgens haal ik verse broodjes voor de kinderen. Wandelend. We kunnen niet op vakantie door het hele revalidatiegebeuren en dus krijgen de kinderen ter compensatie iedere dag verse broodjes. Dan loop je met je tas in de winkel broodjes te verzamelen. Geen pak melk meenemen, geen frisdrank flessen en verder ook alle aanbiedingen niet. Je kunt het namelijk niet tillen. Ik moet dus wachten tot echtgenoot een gaatje in de agenda heeft en dan gaan we boodschappen halen. Met de auto en direct heel veel. Loop ik met het karretje. Niet alleen kan mijn arm daar op steunen, ook houd ik mijn autorijvaardigheden nog een beetje bij. Roep tuut-tuut-tuut bij het achteruitrijden, steek mijn hand uit als ik naar een ander pad wil en geef netjes al het verkeer van rechts voorrang. Ik tank zelfs halverwege. Staat namelijk een koffiezetter in iedere supermarkt. Volgens echtgenoot spoor ik met de dag minder.

Je haar wassen. Succes!! Shampoo met je rechterhand verdelen over je haar went na een paar keer. Uitspoelen met 1 hand is bijna niet te doen. Je oksels ontharen. Aangezien je wel iedere week naar de fysiotherapeut moet, en aangezien dat een hele leuke man is, wil je dus echt wel je oksel ontharen. Best lastig als je die arm niet omhoog kunt krijgen. Op gevoel ontharen we oksel. Rechter oksel is eigenlijk nog lastiger om te doen, want dan heb je scheermesje in je linkerhand. De hand die niet zo’n goede besturing meer heeft. Na het douchen gaan we ons afdrogen. (Even voor de goede orde: ik ga me afdrogen. Sta ten allen tijde alleen onder de douche. Straks denkt u nog rare dingen.) Voorkant gaat prima, maar blijk je nog een heel stuk rug te hebben tussen je schouderbladen en je billen. Je steeds uitdijende billen, want bewegen om in vorm te blijven zit er niet meer in. (En ik hou zo van lekker eten!) De handdoek wil met geen mogelijkheid dat stuk rug drogen. Geen probleem als er huisgenoten zijn, maar als je alleen in huis bent kun je een paar dingen doen. Je kunt met je drijfnatte rug op bed gaan liggen. Is je rug droog, maar je bed nat. Je kunt in je blootje een paar rondjes door het huis rennen, je kunt ook gewoon je kleding aantrekken, dan is je rug ook droog, maar je shirt nat.

Bomen omzagen. Laat dit maar even. Gras maaien met een elektrische maaier. Let op het snoer!! Eten koken. Kan prima, zolang je de pannen maar niet op hoeft te tillen. Borden naar de tafel dragen: 1 voor 1 voor 1 voor 1. Ramen lappen. Grappig! De trap stofzuigen. Ik heb dagen naast de stofzuiger gestaan onder aan de trap. Op hem in pratend om zelfstandig omhoog te gaan. Mislukt. Wil alleen onder mijn bezielende leiding aan het werk. Trap is nu een verzamelplaats van stof. Net als onder de bank, onder de kasten en onder de bedden.

Kleding passen. Omdat je arm niet boven je hoofd kan, is het passen van nieuwe shirts best een uitdaging. Kleding kopen doe ik samen met dochter. Zij in de ene paskamer, ik er naast. Sta ik volledig klem met mijn armen in een veel te krap shirt, roep ik mijn dochter. Is ze al lang klaar met passen en loopt een extra rondje door de winkel. Moet je gênant bevrijd worden door verkoopster die afkomt op  hulpgeroep. Dochter staat stikkend van de lach toe te kijken. Ik was van de week zo ontzettend blij dat ik eindelijk weer een trui aankon, alleen niet bedacht hoe die ’s avonds weer uit moest. Op dit soort momenten neemt mijn echtgenoot wraak voor die keer dat hij bij een ongeluk beide armen brak/verbrijzelde en ik na een paar dagen weer aan het werk ging. Had keurig koffie in de thermoskan gedaan voor hem. Een thermosfles waar hij alleen maar naar kon kijken…

Kun je dingen nog wel? Uiteraard, drijven in het zwembad. Niet zwemmen. Wel ronddobberen. Liefst met boek. En zonder kinderen, anders is boek doorweekt. Lezen. Gewoon op een stoel in de zon zitten en lezen. Heeft 8 weken geduurd voor ik dit trucje doorhad. ’s Middags slapen. Omdat ik ’s nachts niet kan slapen van de pijn, slaap ik ’s middags. Heerlijk en op de 1 of andere manier heb ik dan amper last van mijn arm. Ik kan ongeveer 2 kilometer wandelen voor ik in brand sta van de pijn, met fietsen is dit hetzelfde. Maar 4 kilometer kan ook. Dat is dan gewoon 2 keer 2 kilometer. Zo moet je dat ook schrijven. Niet: ik heb 4 kilometer gewandeld, maar: ik heb 2 keer 2 kilometer gewandeld.

Wat heb ik de afgelopen 10 weken geleerd? Dat ik geen geduld heb, dat mijn schouder nog lang niet op orde is, dat mijn biceps nog niet aangehecht is en hij dus niets doet. Dat ik wellicht over 4 weken mag gaan beginnen met gewichtjes, dat ik hele lieve kinderen heb, een privé chauffeur die tevens mijn echtgenoot is. Dat mijn chirurg een waar kunststuk heeft uitgevoerd en dat mijn fysiotherapeut de beste is. Dat helaas voor mij de chirurg, de fysiotherapeut en mijn echtgenoot op 1 lijn zitten met elkaar. (Frustrerend)

Dat je continue je grenzen verlegt. Wilde ik voor de operatie zonder pijn kunnen slapen, nu wil ik kunnen hardlopen, kunnen zwemmen, de was kunnen ophangen en ga zo maar door. Maar met de dag leer ik vooral dat iedere stap vooruit winst is. Als mijn schouder niet volledig herstelt, heb ik nog steeds een mooi leven. Anders, zeker niet slechter.


zaterdag 4 augustus 2018

Ik ben verliefd tot over mijn oren. Achterstevoren.



 Ik ben verliefd tot over mijn oren, achterstevoren, Mmm, niet helemaal zeker of dat laatste woord er wel bij hoort, maar ik ben verliefd op een andere man. Hij is leuk en grappig en intelligent, kan heldere gesprekken voeren en houdt in tegenstelling tot mijn eerste exemplaar wel van lichamelijk contact. Knus samen op de bank zitten, waarbij hij dan zijn hoofd in mijn schoot legt, mij kusjes geeft en heerlijk ligt te knorren. Ja, ik heb het dus over een kat. Dacht u nu serieus dat ik zomaar achterstevoren verliefd zou worden op de eerste de beste andere man die bij mij op schoot komt zitten?

Deze nieuwe man in het gezin was lichtelijk ontdeugend de eerste dagen dat hij bij ons was. Ging over de tafel rennen, krabde aan de stoel en beet in iedere kabel die hij tegenkwam. Dat bijten in kabels verbeterde toen we door hadden dat we hem af en toe eten moeten geven. Dat krabben was in 1 keer over toen we de tip kregen hem bij iedere ondeugende actie nat te spuiten met een waterpistool.  Dat kon geregeld worden. Anna Marie stapt op de fiets en koopt in de dichtstbijzijnde speelgoedwinkel een waterpistool. En omdat wij niet van halve maatregelen houden, kocht ik de grootste die er te vinden was. Een supersoaker. O, u kent deze? Niet voor katten? Hij werkte anders prima! Geen krabspoor meer in mijn alcantara stoelen van Leolux. Ik bedoel: Leolux. Ook niet 1 of ander goedkoop stoeltje van de I. kea.

De eerste dagen na het waterpistool incident had ik totaal geen last van hem. Ieder keer als ik in de buurt kwam, schoot hij onder een bank of kast. Echt een ideale man. Hij is er wel, maar zit je niet in de weg. Enige nadeel: deze man is nogal uithuizig. En omdat meneer de weg terug nog niet weet, moeten ramen en deuren gesloten blijven. Hittegolf na hittegolf en wij zitten in een sauna! Alles leuk en aardig, maar voor deze weglopende, ik ken de weg naar huis nog niet, mannen bestaan er halsbanden en lijnen. Meneer zit dus aan de lijn. En dat gaat prima. Komt zelf naar je toe als hij naar buiten wil, vaak sleept hij de halsband dan al in zijn bek mee. Omdoen, en hij spurt naar de achterdeur. Daar wacht hij tot jij een keer bent aangekomen en dan vliegt hij naar buiten. Eerst heerlijk rollen over de warme tegels, dit is nieuw voor mij. Mijn eerste mannenexemplaar heb ik dat nog nooit zien doen. Dan kunnen we de lijn aan de halsband doen en meneer is tevreden. Ontdekkingstocht door de tuin.

Kent u dat gevoel dat als je bijna thuis bent, je hart een sprongetje maakt omdat je hem (of haar) weer bijna ziet? Dat gevoel maakt zich de afgelopen weken van ons meester. Wandelingen worden ingekort, boodschappen snel afgeraffeld, afspraken met vrienden en vriendinnen vinden bij ons thuis plaats, want je kunt hem niet zo missen. Dat je thuiskomt en vrolijk begroet wordt met een knuffel en een poot. Heel voorzichtig slaat hij zijn pootjes tegen je aan. Ik ben hier, krijg ik al iets lekkers? Uiteraard! Hij houdt van kip en kaas en worst, weet hoe de koelkastdeur piept bij het opengaan en als je niet uitkijkt zit hij in de vaatwasser. Hij brengt leven in de brouwerij. De avonden zijn het mooiste. Heerlijk op de bank en dan komt er een hoopje kat bij je zitten, slaat met zijn pootjes op je onderarm, brengt zijn kop naar je gezicht, en valt dan knorrend in slaap op je schoot. Heeft mijn eerste exemplaar ook nog nooit gedaan. (Eerste exemplaar is overigens niet blij met dit verhaal, staat er weer gekleurd op vindt hij)  

En wat het allermooiste is: nieuwe man in mijn leven zorgt voor de nodige sensatie. Zo troffen jongste zoon en ik hem vanmorgen aan in 1 van de bomen in onze tuin. Hevig verongelijkt zat hij daar voor zich uit te mauwen en meneer kon er duidelijk niet uitkomen. We hebben een stoel bij de boom geplaatst, daar ben ik opgeklommen onder luide aanmoedigen van jongste zoon en zo heb ik kat gered. Uit de top van de boom. Triomfantelijk keek ik om me heen, maar er was niemand aanwezig op dit onzalig vroege tijdstip. Gelukkig maar, want ik stond in mijn pyjamabroek en doorkijkhemd.

Dankzij de kat weet ik dus ook wat ik wil worden na mijn spoor 2 traject. Brandweervrouw. Ga ik katten uit bomen redden. Mogen niet te hoog hangen, want met maar 1 werkende arm mag je geen trappen beklimmen. Volgens F.acebook volgers kan dat dus niet, want je kunt geen katten redden in pyjamabroek. Hebben het over zware pakken en zwarte helmen. Zijn knettergek die F.acebook volgers. Volgens diezelfde maar dan andere F.acebook volgers hoef je katten helemaal niet uit bomen te redden, springen ze er na verloop van tijd zelf wel uit. Wat een rare mensen heb je toch! Geloven in sprookjes. Hoe groot is die kans? Vertelt u het mij maar. Hoe groot is de kans dat een kat zelf uit een boom springt? Ik weet dat allemaal nog niet, want mijn eerste exemplaar klimt nooit in bomen. Wel in kerktorens om daar inderdaad helemaal uit zichzelf uit te vallen. Had overigens hele nare gevolgen voor zijn botstructuren. Jongste zoon en ik blijven kat dus gewoon netjes redden. Mits hij niet te hoog klimt. Dan spuiten we hem naar beneden met de supersoaker.

Ik ben verliefd tot over mijn oren. Achterstevoren.

Ps. Voor de mensen die nu op hun achterste benen staan omdat ze mij nog niet zo goed kennen, we hebben uiteraard geen supersoaker. Hebben dus ook nog nooit een kat gesupersoakt. We hadden keurig een ieniemienie waterpistooltje. Een gele. En na 2 keer een natte kop te hebben opgelopen was het krabben over. Slimme kat. Past precies bij ons.


maandag 16 juli 2018

Gezinsuitbreiding.


Het moment dat je een foto ziet van een bandiet en op slag verliefd bent. Verliefd op een bandiet die het grappig vindt om met uitgestoken tong op de foto te gaan. Gezin gezocht die hem een liefdevol thuis kan geven. Ik laat foto aan kinderen zien en die zijn direct net zo enthousiast, voelen direct een band. Band met bandiet. Echtgenoot zwicht ook. Maar dan blijkt dat er nog iemand verliefd is geworden op tonguitstekende bandiet en wij worden een nacht in de wacht gezet. Een nacht en een dag.

Oudste zoon is aan het werk, maar appt ieder kwartier. Is er al nieuws? Oudste zoon! Oudste zoon die erg aan zijn domein gehecht is. Ja, maar hij is wel heel lief. Als hij maar niet denkt dat hij in mijn kamer mag. Daar loopt de jongste ook regelmatig tegenaan. Wil chillen in de slaapkamer van grote broer. Liggend op zijn bed spelen met de playstation, wordt af en toe gedoogd. Maar nieuw gezinslid moet vooral niet denken dat hij 1 stap in zijn kamer mag zetten. Weer een berichtje. Heeft u al iets gehoord?

Als we  aan het einde van de dag wachten op telefoon van mentrix van dochter, gaat de telefoon. Amicale mentrix die me joviaal bij mijn voornaam noemt. Het duurt even voor ik door heb wie ik aan de lijn heb. Ander gezin heeft afgehaakt. Wij mogen komen kennismaken! Oudste baalt als een stekker, heeft ook een feestje van zijn klas. Besluit niet mee te gaan. Jongste twee wel.

Op slag verliefd. Wederom op slag verliefd. Kan dat eigenlijk? Twee keer op slag verliefd zijn? Kleine wil helemaal niet zo veel van mij weten, maar dat trekt vast bij. We hebben nog een nacht bedenktijd, want het is natuurlijk niet niets, een nieuw gezinslid. Net als het in huize Bamestra soepel loopt kiezen wij voor een nieuwe kleine hummel. Een die we moeten opvoeden, die naar een dokter moet en inentingen krijgt. 1 die voorlopig in ieder geval niet mee kan op vakantie, 1 die ook zijn eigen plekje in huis wil.

We rijden niet direct naar huis, maar gaan eerst shoppen. Babyshoppen. Wat is er leuker vraag ik u? Zachte kleedjes en reismandjes, een vrolijke roze zet ik in de kar. Het is een jongen!! Roepen jongste twee in koor. Ja, maar misschien is hij wel stiekem homoseksueel. Dat kan toch? Nee, dat kan niet. Ik app het gezin waar hij zijn laatste nachtje woont. Is er een kans dat hij homoseksueel is? De oudste twee ruilen roze in voor blauw. Just in case mamma niet bij zinnen komt. He, misschien is hij net als mij wel kleurenblind. Is roze toch best hip? Roze vloekt bij onze stoelen zegt jongste en daarmee is die kous afgedaan.

We zien van alles, kar raakt voller en voller. Pappa is afgehaakt. Heeft een lange werkdag achter de rug in de volle zon en heeft het belangrijkste in de kar gelegd. Eten. Niet voor hem, maar voor nieuwste telg van het gezin. Pappa zit in een etalage te wachten tot wij klaar zijn. Wij rennen door groothandel tot vrouwenstem door de speaker galmt dat ze gaan sluiten. Bij de kassa reken ik een maandsalaris aan nieuwe spullen af. Jongste is inmiddels het overzicht kwijt en huilt tranen met tuiten. Er was nog zo veel meer te zien en alles was even mooi of nog mooier als het andere.
We spreken duidelijke regels af met kinderen: er wordt niet op de bank gelopen, niet op de tafel gezeten. Het aanrecht is verboden gebied en je tong uitsteken wordt in ons huis niet geaccepteerd. We gaan niet achter elkaar aan jagen en nee is nee, stop is stop. Je eigen slaapkamer is je eigen slaapkamer en van schoenen blijven we af.

Terwijl we thuis de spullen uitladen en ons huis nog een beetje meer zien dichtslibben bedenken we dat we het belangrijkste zijn vergeten. Een kattenbak! Voorlopig zal onze bandiet dus in een doos zijn behoefte moeten doen. We kunnen niet wachten. We krijgen gezinsuitbreiding!