Het bejaardentehuis op de alm.

We zijn op vakantie in Oostenrijk. Niemand heeft eigenlijk enig idee waarom we hier in hemelsnaam zitten, maar we zitten hier en dus maken we het er maar het beste van. Wij zitten op de vierde verdieping. Er is nog 1 verdieping boven ons. De vijfde dus. Daar woont de Adelaar samen met zijn vrouw. Mevrouw Ekster. De hele dag zitten zij samen op hun balkon. Kijkend naar beneden. Glurend door een verrekijker en als ze iets zien wat ze niet zint, maken ze foto’s. Ze maken een bewijsalbum. Een bewijsalbum van allerhande zaken die niet door de beugel kunnen. Volgens meneer Adelaar en mevrouw  Ekster. Hij is voorzitter roept hij meerdere malen op een dag. Voorzitter van de Europese Unie? Voorzitter van de jeu de boules club? Voorzitter van de plattelandsmannen of toch voorzitter van de FBI? Niemand die het weet, maar hij is ergens voorzitter van en zij maakt foto’s. Als bewijs.

‘Vindt u het goed dat uw zoon die ketting kapot maakt?’ Dat was onze eerste aanvaring met de Voorzitter van iets. ‘Mijn zoon maakt niets kapot. Hij maakt sinusgolven.’ ‘Dus u vindt het goed dat uw zoon die ketting kapot maakt? Hij hangt al aan een paar extra touwen omdat hij stuk is.’ ‘Dus maakt mijn zoon hem niet kapot. Dat is hij al, anders zouden er geen extra lussen inzitten. Nogmaals, mijn zoon maakt prachtige sinusgolven.’ Nu denken wij zomaar dat meneer de voorzittende Adelaar geen idee heeft wat sinusgolven zijn. We laten dat ook maar. In ieder geval staat er nu een foto in het bewijsalbum van de ketting met de gerepareerde lussen.

Daarna begon het gezeur. Over zingende mensen, over een echtpaar dat ruzie had, dat gebeurt nu eenmaal wel eens op vakantie, over voetballende kinderen, over kinderen in de lift, over kinderen die op het hek zaten, want ze hadden de Oostenrijkse boer met zijn werkmannen juist ook op die manier op het hek zien zitten. Dat zag er zo stoer uit, dat de kinderen dat ook gingen proberen. Maar nonchalant zitten op een hek is nog niet eens zo makkelijk, en over kinderen die over de brug hingen om steentjes en takjes de snelstromende rivier in te gooien. Mevrouw Ekster en haar camera hadden het er maar druk mee.

De buren hebben een hondje mee. Dat hoorden we pas toen het onweer aan kwam rollen over de bergen. Het hondje begon zielig te huilen. Eerst heel zachtjes, maar steeds een beetje harder. Wij keken met een schuin oog omhoog naar het balkon om te zien of Ekster en Adelaar de hond zouden horen. Huisdieren verboden. Terwijl het hondje bij iedere rommel iets harder begon te huilen, gingen wij steeds een beetje harder praten om de hond maar te overstemmen. Tevergeefs. ‘ Ik hoor een hond!’ riep mevrouw Ekster en klik-klik deed haar camera. Het balkon van de buren staat nu ook in het bewijsalbum. Net alsof iemand later kan zien dat er achter die deuren een huilende hond zat.

En terwijl ze het balkon van de buren fotografeerde, kwam ze tot de ontdekking dat er over de ladder op ons balkon een handdoek hing. ‘Een handdoek! Er hangt op die brandtrap gewoon een handdoek!’ En weer werd het bewijsalbum een foto rijker. Terwijl ze die foto maakte, zag ze ook een doos op het luik staan. ‘En een blokkade van het noodluik! Ze hebben er een doos met wijn op staan!’Klik-klik deed de camera boven ons. Mamma stikte inmiddels van het lachen. ‘Een lege doos. Ze is nu een lege doos aan het fotograferen. Vieren we onze vakantie in een bejaardentehuis? Waar echt helemaal niets mag?'

Voor mamma was de maat vol toen de onderburen wilden gaan barbecueën. Met vrienden en buren. Een ieniemienie barbecue dingetje werd opgesteld, kooltjes aangestoken en mevrouw Ekster kreeg een rolberoerte. ‘Ze gaan barbecueën! Hebben ze toestemming gevraagd? ‘ ‘Nee’, zei meneer de voorzittende Adelaar, en hij toog in vol ornaat naar beneden om de orde te herstellen. Even later zagen we de onderburen de brandende barbecue met behulp van een paar bezems verplaatsen. Even keken ze omhoog. ‘Niet van ons hoor, wij hebben totaal geen last van jullie barbecue. Wij hopen alleen maar dat jullie een hele gezellige maaltijd hebben.’ Mevrouw Ekster stond boven ons te stampvoeten. De onderburen riepen vrolijk terug naar boven: ‘We weten wel zeker dat het niet bij jullie vandaan komt.’ Mevrouw de Ekster begon vervaarlijk in en uit te ademen. Even later nam meneer de Adelaar weer plaats op het balkon. ‘Ik heb me netjes als voorzitter gemeld en heb gezegd dat het niet door de beugel kon dat een barbecue niet van te voren aangevraagd wordt.’ ‘Prima schat, als een man het doet, accepteert iedereen het. Vooral als je voorzitter bent, maar als een vrouw het doet, is ze direct ook een bitch.’  Laat dat nu de eerste zinvolle uitspraak zijn van het bovenbalkon waar wij het volledig en helemaal mee eens zijn.

De slag bij Vronen. De ontsnapping.

Zoals beloofd: de ontknoping van de schrijfopdracht. Geen winst, maar ik heb nu wel weer de rust in mijn hoofd om te schrijven over onderwerpen die ik uitkies, en niet over onderwerpen die een jury voor me heeft uitgekozen. Schrijven over heksen, over zwarte magie en over tovenaars, dat hoort nu eenmaal niet bij mij thuis. Mijn verhalen gaan over de belevenissen van mijn gezin. Niets meer en niets minder. En naar mijn weten ben ik nog nooit een tovenaar of heks tegen het lijf gelopen. 

De ontsnapping.

In de vroege morgen van 27 maart wordt Finn wakker van vreemde geluiden. ‘Pap, bent u dat?’ Hij gaat overeind zitten en weet weer waar hij is. Met één beweging, zwiept hij zijn benen over de rand van het bed en gaat staan, loopt naar het midden van de hut, waar Jacob al in de weer is met een pan. Zo te ruiken met gevuld met pap. Hoewel hij thuis helemaal niet van pap houdt, zal het nu een welkome vulling in zijn maag zijn. De dag zal lang, zwaar en gevaarlijk worden. De tocht die ze willen ondernemen net zo lang, zwaar en gevaarlijk. Als ze ontdekt worden, zal dat het einde betekenen. Even twijfelt Finn of hij er wel goed aan heeft gedaan om hier te komen. Zijn eigen leven in de waagschaal te leggen om totaal onbekende mensen te helpen. Hij denkt aan zijn vader, aan zijn moeder en zijn broer en zus. Met wie hij het niet altijd eens is, maar die wel allemaal bij hem horen, 1 gezin zijn. Net als dit gezin die hem in huis heeft genomen. Van achter het gordijn komt een nieuwsgierig kijkende Simon tevoorschijn. ‘Goedemorgen, wat hebben jullie besproken?’ ‘Eten jongens. We zullen het nodig hebben. Na het eten gaan we het over de plannen voor vandaag hebben.’

Jacob schept zwijgend voor iedereen een nap met pap op. Simons moeder fronst haar voorhoofd, maar zegt niets. Allemaal eten ze hun ontbijt. Gehaast, want de spanning van gevaar hangt in de lucht. Jacob zet eindelijk zijn nap neer, kijkt in het rond en laat zijn blik op Finn rusten. Finn knikt de grote man toe. Alsof hij op dat teken heeft gewacht begint de vader van Simon te praten. ‘Finn heeft informatie opgevangen dat er vandaag een grote strijd geleverd gaat worden tussen ons en de Hollanders. Deze strijd zal anders zijn dan alle veldslagen hiervoor. Vraag me niet hoe hij dit allemaal weet,’ Weer kijkt Jacob naar Finn. En ook nu kijkt Finn met heldere ogen terug. ‘Maar ik geloof hem. Ik geloof dat we gevaar lopen als we hier blijven. Als we willen overleven zullen we moeten vluchten en dus heb ik besloten dat we weggaan. Vandaag nog. Nu eigenlijk. Finn en Simon krijgen de verantwoording. Dat is een zware taak, maar jullie schouders zijn sterk genoeg om hem te dragen.’ ‘Kom, we moeten warme kleding aantrekken en ik zal brood meenemen voor onderweg.’ De moeder van Simon staat op en begint een buidel vol te stoppen met eten. Simon kijkt naar zijn vader. Als hij begint te praten verraad een trilling in zijn stem dat hij het allemaal spannend vind.

‘Vader, gaat u niet met ons mee?’ ‘Nee, ik blijf om te zien hoe de strijd zich ontwikkelt. Als het echt zo erg wordt als Finn heeft voorspeld, dan zal ik volgen. Jullie gaan via de noordzijde het dorp uit. Voorbij de laatste huizen slaan jullie af in de richting van de Daalmeer. Blijf buiten het dorp in de beschutting van de rietkragen lopen. Probeer de oevers van de Daalmeer te volgen. Ergens in het zuidelijkste punt van het meer ligt een drassig gebied. Als jullie daar eenmaal zijn, is het grootste gevaar geweken. Neem Hillegonda op jullie nek. Vrouw, jij neemt de baby mee.’

En zo lopen twee jongens, een klein meisje en een vrouw met baby in het schemerdonker naar het noorden. Als ze ongezien het dorp hebben verlaten, versnellen ze het tempo. In het open veld zijn ze een makkelijk doelwit. Hillegonda draaft er met haar kleine beentjes achteraan. Na 10 minuten bereiken ze de plek waar het Vroonermeer een smalle sloot wordt. Finn en Simon laten zich in het water zakken, pakken Hillegonda vast en brengen haar veilig naar de andere oever. De moeder van Simon stapt ook in het water, maar valt voorover  en laat de baby los. ‘Nee!!’ Simon duikt onder water en grijpt zijn broertje vast. Die kijkt met grote ogen zijn broer aan en zet het op een brullen. Als ze even later allemaal veilig op de andere oever staan, horen ze een enorm geschreeuw uit de richting van het dorp. Er is geen twijfel mogelijk. De strijd is losgebarsten.

‘Snel, nu komt het gevaarlijkste deel. We moeten naar het zuiden, tot we bij een nieuwe sloot komen.  Niemand mag ons zien of horen. Blijf dicht bij elkaar en blijf vooral stil.’ Finn kijkt naar Simons moeder en naar de baby in haar armen. Ze knikt. Zwijgend lopen ze verder, terwijl de lucht gevuld is met geschreeuw en kletterende wapens. De slag is inderdaad fel. Finn voelt een steen in zijn maag. Hij weet welke gruwelijkheden de achterblijvers te wachten staat. ‘Daar! Wat is dat?’ Simon fluistert en wijst in de richting van het Vroonermeer. Er varen boten over het water in de richting van het dorp. ‘Pappa. Hoe kan pappa nu ontsnappen als de Hollanders over het Vroonermeer varen?’ ‘Je vader verzint wel iets Simon. Het is een wijze en sterke man.’ Snel lopen ze verder. Bij de volgende sloot, laten ze zich weer in het water zakken. ‘Het is vanaf hier veiliger om door het water weg te vluchten in de richting van het Westen.’

De tocht is zwaar, regelmatig pauzeren ze in de rietkraag. Hillegonda hangt afwisselend op de rug van Simon en dan weer bij Finn. Simons moeder heeft haar rokken uitgedaan en draagt haar baby dicht bij zich. Regelmatig kijkt ze naar achter, in de richting van hun dorp, waar het akelig stil is geworden. Eindelijk komen ze bij het moerasgebied tussen de Daalmeer en het Marenwaardermeer. Hier voelen ze zich redelijk veilig. Het is nog maar een klein stukje naar het dorp Koedijk. Finn ligt op zijn rug naar de wolken te kijken. Gek is dat. De wolken zien er net zo uit als thuis. Net alsof er niets is gebeurd, of er geen levens zijn verwoest, draait de lucht gewoon door. ‘Kijk, kijk daar. De lucht is oranje. Mooi hé?’ Hillegonda is gaan staan, Simon en Finn doen hetzelfde. De lucht is inderdaad fel gekleurd. ‘Pappa. Ze hebben het dorp in brand gestoken. Die stomme Hollanders hebben ons dorp in brand gestoken!’ Simon fluistert en de tranen lopen over zijn wangen. ‘Kom, we gaan weer verder.’ Finn neemt Hillegonda op zijn rug en begint weer te lopen. Weg van het dorp wat er niet meer is. Simons moeder komt achter hem aan. ‘Kom Simon, we kunnen niets meer doen. We zullen pappa weer zien. Hij redt zich wel.’ De groep gaat door in de richting van de zee. Nu de zon achter de wolken is verdwenen is het een stuk lastiger om te bepalen of ze nog in de goede richting gaan. Na een lange zware tocht komen ze diep in de nacht eindelijk aan op veilige grond. De vlucht is ten einde.

Naschrift:

In het jaar 1297 werd het dorp Vronen met de grond gelijk gemaakt. De West Friezen weken van hun aanvalsplan af. En de Hollanders vielen van 3 kanten tegelijk aan. 1 Groep valt aan via het kasteel van de Nieuwburg, een tweede groep van het Hollandse leger steekt met boten het Vroonermeer over en valt het dorp vanuit het  Noorden aan. De West Friezen die bij de Nieuwburg tegen zijn gehouden en weer richting het Noorden vluchten, lopen zo in de armen van dit tweede leger. Een derde leger trekt via de rand van het Waardermeer noordwaarts, om vervolgens via het oosten de laatste vluchtweg af te snijden. Voorzichtige schattingen gaan er van uit dat er tussen de 3 en de 4 duizend doden aan West Friese zijde zijn gevallen. De handvol inwoners die de slag hebben overleefd werden verbannen naar het dorp Koedijk. Waar onze hoofdrolspelers al naartoe waren gevlucht.

Finn is inmiddels weer veilig thuis. Twee dagen na hun aankomst in Koedijk kwam Jacob na een moeizame vlucht bij zijn gezin. De angst stond in zijn ogen te lezen. Finn heeft de tocht in tegenovergestelde richting opnieuw gemaakt. Zonder klein meisje op zijn rug ging de reis een stuk sneller. Hij was dankbaar toen hij in zijn tijdmachine ging zitten en terug naar zijn eigen familie kon. Simon, Jacob, Hillegonda, de baby Melchior en de moeder zijn nog vaak in zijn gedachten aanwezig.

Anna Marie Beemster-Wit

De slag bij Vronen.

Werkstuk.

‘Mam, we moeten informatie verzamelen over een Nederlandse veldslag, maar niet 1 vanuit de tweede wereldoorlog.  Lekker stom toch? Er zijn helemaal geen andere veldslagen geweest in Nederland.’ ‘Ja, die zijn er wel. Er zijn in het verleden zelfs meerdere veldslagen geweest. Ook hier in West Friesland. Tijdens de Middeleeuwen werd er heel hard gevochten om ieder stukje vruchtbare grond. En 1 van de allergrootste veldslagen heeft plaatsgevonden in een dorpje hier heel vlakbij. In 1297 werd tijdens een hele bloedige strijd het dorpje Vronen volledig van de kaart geveegd.’ ’En waar lag Vronen?’ ‘Op de plek waar nu Sint Pancras ligt.’ ‘Zo dichtbij? Dan ga ik daar informatie over verzamelen.’

Gedurende twee dagen leest Finn alles over de veldslag en over de geschiedenis die er aan vooraf ging. In zijn hoofd ontstaat langzaam een beeld over het West Friesland van vele eeuwen geleden: Een moerassig gebied met hier en daar zandruggen met bewoning. De West Friezen die nog steeds onafhankelijk zijn. Ze hoeven geen geld af te staan aan landheren. En als er eens een landheer komt uit de Nederlanden, dan word hij met zijn leger in een hinderlaag gelokt. De West Friezen zijn heer en meester in het drassige gebied. Ze lokken de tegenstanders de moerassen in en slaan er op los. De koning van Holland en Zeeland, Willem de Tweede verdrinkt zelfs bij Hoogwoud in 1256, omdat hij met zijn paard door het ijs zakt. Zijn zoon, Floris de Vijfde is daar zo boos over, dat hij in 1282 terugkomt naar Hoogwoud en het grootste deel van het dorp met de grond gelijk maakt. Hij vind het lichaam van zijn vader en begraaft hem in Middelburg. Vanaf 1289 was er een soort wapenstilstand tussen de Hollanders en de West Friezen. Floris noemt zich tot zijn dood in 1296 nu ook Heer van Friesland.

Een woelige periode volgt, met aanvallen over en weer. Steden worden in brand gestoken en de verliezen aan beide kanten zijn hoog. In maart 1297 zal uiteindelijk de ultieme vernietigende slag plaatsvinden. Finn zucht en kijkt naar buiten. Waar de vogels in de bomen zingen, waar in de verte spelende kinderen te horen zijn. Hoe anders is het om op te groeien in een vrije wereld. Om niet bang te hoeven zijn voor soldaten die plunderend en brand stichtend langs trekken. Dan ziet hij in een hoek van de tuin zijn tijdmachine staan. Hoe zou het zijn om af te reizen naar het Vronen van 1297? Hoe zal het zijn om de slag van nabij mee te maken? Gruwelijk waarschijnlijk. Maar ik zal dan wel de verhalen kunnen vertellen. Echt kunnen vertellen. Het besluit van Finn is genomen.

Een warm onthaal.

‘Mam, ik ga naar Vronen. Ik ga kijken of ik kan helpen.’ ‘Geen spraken van! Veel te gevaarlijk! Ik laat je niet zomaar afreizen naar een veldslag!’ ‘Maar mam, misschien kan ik wel helpen om een paar kinderen te laten ontsnappen. U zegt zelf altijd dat kinderen onschuldige slachtoffers zijn in oorlogen!’ Mamma aarzelt, maar het is wel waar. Kinderen zijn altijd de dupe van acties van volwassenen. En haar zoon is geen kleine jongen meer. Hij heeft al een aantal avonturen tot een goed einde weten te brengen. ‘Je hebt gelijk. Als je maar heel goed uitkijkt, want er zijn maar weinig mensen die de slag hebben overleefd.’

Finn maakt zijn tijdmachine in orde, kijkt of alles nog goed vast zit, zodat hij wel weer weg kan uit 1297. Een dag naar het verleden is best leuk, maar om nu de rest van je leven zonder elektriciteit te zitten, zonder iPad en zonder televisie; nee, dat is wel een heel huiveringwekkende gedachte.

‘Hier, dit moet je meenemen!’ Mamma komt aangelopen met een ridderhesje. ‘En dit neem je ook mee.’ Van achter haar rug tovert ze een houten schild en een houten zwaard tevoorschijn. ‘Mam, ik denk dat ik volledig voor gek loop met die houten dingen. De oorlog werd gevoerd met echte ijzeren zwaarden. Met soldaten te paard. Dit gaat geen zwaardslag tegenhouden hoor!’ ‘En toch neem je het mee. Anders ga je dat werkstuk maar voorbereiden achter de computer en boven de boeken in plaats van als een kip zonder kop rond te gaan lopen in dat moerasgebied waar de vijand overal loert.’

Finn kijkt naar zijn moeder, zucht en haalt zijn schouders op. Hij weet inmiddels dat een discussie voeren met zijn moeder een kansloze missie is. Hij trekt het hesje aan, pakt het zwaard en het schild en zet ze in de tijdmachine. Zijn moeder krijgt nog een knuffel, hij zwaait naar zijn vader en stapt in. Gordels vast, landingsplaats en jaartal worden ingetypt en hij zoeft naar Vronen 1297.

Baf! De machine klapt op de grond en zakt direct scheef. Finn stoot ondanks de gordel zijn hoofd tegen het stuur. ‘Au! Verdorie. Lekkere landing zeg, ik ben al gewond voor de strijd losbarst.’ Hij klikt de gordel los, pakt zijn zwaard en schild en stapt uit. Plats. Met zijn rechterbeen zakt hij een heel stuk de blubber in. ‘Wat is dit nu weer? Ik lijk wel in een sloot te staan. Eerst de machine maar goed op het droge zetten.’ ‘Wie ben jij en wat ben je aan het doen met die houten doos?’ Finn draait zich geschrokken om, heft zijn zwaard en staat oog in oog met een jongen die bijna net zo groot is. ‘Dit is mijn hut, maar ik geloof dat ik een beetje in het water sta.’ ‘Laat mij je helpen.’ De jongen duwt net als Finn en even later staat de tijdmachine op de harde ondergrond. ‘Mag ik er ook eens in?’ ‘Ja, natuurlijk. Ik ben Finn. Hoe heet jij?’ ‘Ik ben Simon. Simon van Jacob.’ ‘Woon je hier in de buurt?’ ‘Ja, kom maar mee. Ik woon hier heel dichtbij. In het dorpje Vronen.’ Finn staat stil en kijkt naar de smalle rug van Simon die voor hem uit loopt. Zou deze jongen er over een paar dagen niet meer zijn? Zouden zijn beenderen na vele eeuwen opgegraven worden? Of zou hij als 1 van de weinige inwoners kunnen ontsnappen aan de troepen van de Hollanders? ‘Kom je? Dan kun je mijn familie ontmoeten. Ik heb een zusje Hillegonda en een baby broertje. Hij heet Melchior. Alle mannen in mijn familie heten Arnold, Simon, Jacob of Melchior. Als er nog een jongensbaby komt gaat die dus Arnold heten.’ Finn luistert met open mond naar de vrolijk pratende jongen die voor hem loopt. Ik moet ze helpen. Ik moet er voor zorgen dat ze weg kunnen om ergens anders in vrede en vrijheid verder te leven. ‘Ik heet ook Jacob roept Finn naar Simon. Finn Jacob.’ Hij begint te rennen om Simon niet uit het oog te verliezen.

‘Kijk, onze hoeve staat hier met de anderen op deze zandrug. Overal om ons heen ligt water. Daar ligt het Vronermeer en daar ligt de Waerd. Er liggen nu kampementen van de West Friese soldaten bij ons dorp. We willen onze vrijheid terug en plannen een aanval op die stomme Hollanders die denken dat ze ons kunnen onderdrukken! Maar wij laten ons niet dwingen om een heer te dienen. Wij houden van onze vrijheid en van ons land. Dat laten we niet zomaar afpakken. Wat denken ze wel! Zie je die rietkragen? Daar liggen de hinderlagen. Als de arrogante Hollanders komen met hun paarden en wapentuig om ons een kopje kleiner te maken, dan zakken de paarden in het water weg. Dat is voor ons het teken om aan te vallen en kunnen we ze zonder al te veel problemen verslaan.’

Finn is onder de indruk van de inzichten van deze jongen. De magere jongen, met de versleten broek en de blozende wangen. Om hem heen is het een en al bedrijvigheid. Plotseling staat er een reusachtige man voor hem die hem bij zijn schouder pakt. ‘Wie ben jij? En wat kom je hier doen? Jij bent een spion van de Hollanders is het niet? Jouw kleren zijn te netjes en jouw wapentuig kennen we hier niet.’ ‘Nee, meneer. Ik ben een West Fries! Ik kom uit de Waerd. Mijn naam is Finn Jacob. Finn wijst in de richting die Simon hem net aanwees. ‘Echt waar, ik ben geen Hollander en ook geen spion! Ik ben een doodnormale jongen!’ Snel denkt hij na. Wat heeft hij ook alweer geleerd over de West Friezen en de Hollanders? ‘We moeten zorgen dat we de dwangburchten van de Hollanders tegen de vlakte slaan. Dan kunnen we in vrijheid op onze eigen grond blijven wonen.’ De grote barse man laat hem los. Hij kijkt doordringend naar Finn, en loopt dan weg. Snel duiken Finn en Simon de boerderij van Simon in. Pfft, dat ging maar net goed.

In de boerderij is het gezellig. Het vuur brand en in een hoek speelt het zusje van Simon met takjes en ronde klei bolletjes. ‘Simon!’ Roept ze als ze haar broer ziet. Ze geeft hem een knuffel en kijkt dan nieuwsgierig naar Finn. ‘Hallo, ik ben Finn.’ Finn steekt zijn hand uit, maar in plaats van een hand geeft Hillegonda hem een stevige knuffel. Ze hangt aan zijn been en smeert ondertussen haar vieze gezichtje af aan zijn schone broek. ‘Wat draag jij gekke kleding.’ ‘Hillegonda, laat die jongen met rust. Ga maar weer spelen.’ In een andere hoek van het huis zit een vrouw op een kruk. ‘Willen jullie iets eten?’ Beide jongens knikken en de vrouw schept twee nappen vol met dampende soep. Er zitten mooie stukken vlees in en Finn beseft opeens dat hij vanmorgen voor het laatst iets heeft gegeten. ‘Dank u wel mam. Dit is Finn hij is mijn vriend.’ Finn geeft de moeder van Simon een hand en begint te eten.  Als de soep op is, komt de vader van Simon binnen. Hij kijkt zwijgend naar de vreemdeling in zijn huis en strekt zijn rug. ‘Wie ben jij? Ik hoorde dat er een stadse jongen in mijn huis was aangekomen. Een stadse jongen uit de richting van de Waerd? Moeten wij elkaar kennen? Kom jij mijn gezin bedreigen? Wie ben jij en wat kom je hier doen?’

Finn zet zijn lege nap neer, loopt op Jacob af en geeft hem een hand. “Mijn naam is Finn. Finn Jacob. Ik ben hier om u te vertellen over de gevaarlijke strijd die hier in Vronen gaat plaatsvinden. Ik wil u  vertellen over het gevaar dat u loopt als u hier blijft. En niet alleen u, ook uw vrouw en kinderen zullen hun leven niet zeker zijn.’ ‘Onzin!’ Buldert de enorme man. ‘Wij West Friezen zijn heer en meester in het voeren van oorlogen tegen de Hollanders. Wij lokken ze het drijfzand in; het water; het moeras en dan komen we tevoorschijn. Geen spaan laten we heel van die geldwolven!’ ‘Maar meneer, dat is het nu juist. Ik heb berichten opgevangen dat jullie nu niet in kleine groepen vanuit het moeras aanvallen, maar als 1 groep ten aanval trekken vanuit dit dorp. Jullie zullen geen schijn van kans hebben tegen het wapengeweld van de Hollanders. Gelooft u me  alstublieft. U loopt groot gevaar als u hier blijft!’ De man staat zwijgend te luisteren. Hij kijkt Finn aan en knikt. ‘Ik heb inderdaad gehoord dat de Bisschop van Utrecht, Willem Berthout van Mechelen een voorstander is van een andere tactiek. Maar als we daar gehoor aan geven, kunnen we van alle kanten worden ingesloten en worden we in de pan gehakt! We moeten onze eigen aanvalsplan blijven volgen! Ik zal het ze zeggen ook!’ ‘Meneer, het is al te laat. De plannen voor de aanval zijn gesmeed en zullen morgen ten uitvoer worden gebracht.’

‘Morgen? Wat weet jij allemaal snotneus? In het overleg tussen de heren is bepaald dat we op 28 maart zullen strijden. Overmorgen dus. Er is besloten dat als de gesprekken tussen de West Friezen en de Hollanders niet het gewenste resultaat opleveren, we op donderdag 28 maart ten strijde zullen trekken.’ ‘Maar dat is het juist! De Hollanders gaan zich niet aan die afspraken houden! Ze zijn jullie nog steeds als minderwaardig en zijn uit op jullie totale vernietiging zodat ze ook in west Friesland kunnen heersen! U moet me geloven! U heeft een laatste kans om uw gezin in veiligheid te brengen! Waarom zou ik u dit vertellen? Ik heb niets te verliezen. Mijn familie woont hier niet, mijn broer en zus lopen geen gevaar. Die zijn in veiligheid. Ook u kunt uw kinderen redden. U kunt uw kinderen een toekomst geven. Maar die toekomst ligt niet hier. Hij zal elders liggen.’ Finn voelt dat het zweet van zijn rug loopt. Hij kijkt naar Simon en Hillegonda, hij kijkt naar Simons moeder die de baby in haar armen wiegt en hij kijkt naar de grote man die voor hem staat. ‘Goed,’zegt Simons vader uiteindelijk. ‘Ik zal naar je luisteren. Ga zitten en vertel wat je plannen zijn. Vrouw, breng de kinderen naar bed.’ Simon protesteert en wil bij het gesprek blijven, maar zijn vader hoeft hem alleen maar doordingend aan te kijken. Ook Simon verdwijnt achter een gordijn. Finn vermoed dat daar het slaapvertrek is. Jacob schenkt twee pullen met bier in en gaat zitten. Hij gebaart Finn om hetzelfde te doen. In de nacht zal een gedegen ontsnappingsplan worden beraamd.

Wordt vervolgd.