zondag 1 maart 2020

Revalidatie


Laatste strohalm. Augustus 2017 zou mijn leven veranderen. Drastisch. Gelukkig wist ik het op dat moment nog niet. Bedrijfsongeval tijdens mijn werk op de werkvloer. De schade bleek fors te zijn, maar ik had er het volste vertrouwen in dat alles weer goed zou komen. Ging vol aan de slag met herstellen, met gerichte oefeningen; iedere week fysiotherapie. Soms zelfs 2 keer in de week. Niets hielp. Uiteindelijk werd ik toch geopereerd. Eindelijk werd ik geopereerd. Gezien mijn leeftijd ging de arts me toch open snijden en hij zou herstellen wat hij kon herstellen. Wanneer de operatie voor mij geslaagd zou zijn? Ik hoor me mijn antwoord nog geven: als ik geen pijn meer heb. Op dat moment, 9 maanden na het ongeluk, had ik de hoop op herstel van de functies in mijn arm schijnbaar al opgegeven. Ik wilde nog maar 1 ding. GEEN PIJN meer.

Dat mislukte. Ik zou morgen zo weer door dezelfde arts geopereerd willen worden als ik op de tafel moet plaatsnemen. Top arts! Maar MIJN doel, mislukte. Ik heb tot op de dag van vandaag pijn. 24 uur per dag. Complex Regionaal Pijnsyndroom (CRPS) ook wel Posttraumatische dystrofie (PD) Het sloopt je.

Wat me de afgelopen 2.5 jaar ook heeft gesloopt is de houding van mijn werkgever. Tot op de dag van vandaag werken ze me tegen. Ik werd verplicht om meerdere keren per week te bellen, zogenaamd in opdracht van het UWV. Na navraag bij het UWV wisten zij uiteraard van niets. Na meerdere keren voorgelogen te zijn door de telefoon, mochten ze alleen nog maar per mail of per brief met mij communiceren. Ze bleven mijn voicemail inspreken, ze bleven me bellen. Tot op de dag van vandaag raak ik in paniek als de telefoon gaat, als er een onbekende mijn pad oploopt. Ik heb tig keer gevraagd naar papieren mbt mijn ontslag, mbt de verrekening van mijn vakantie uren, met de verrekening van de transitievergoeding. Niets nada noppes. Ik krijg geen enkel document, maar wel willekeurige bedragen op mijn bankrekening. En 4 ontslagbrieven. Maanden hebben we om de papieren gevraagd. De papieren met daarin de berekeningen, de papieren waarin zeker niet mag staan dat beide partijen afstand doen van claims naar elkaar. Nooit ook maar 1 document gehad.

Maar dus wel 4 dezelfde ontslagbrieven. Op 1 dag kwamen achtereenvolgens: de normale postbode, een aangetekende postbode, een pakketbezorgersbus met 1 simpele ontslagbrief en een kleine postbezorgers auto. 4 ontslagbrieven op 1 dag. Met daarin de zin: U bent met ingang van 30 augustus ontslagen. De brieven kwamen op 11 januari. Nog steeds geen berekeningen.

Ik zit thuis. Blijvend invalide aan mijn arm. Zonder inkomen. Volgens het UWV namelijk kan ik best aan de lopende band staan. We gingen in beroep en vorige week werd ik gebeld. Gezien de vele extra complicaties krijgt u toch een uitkering. (UWV had de medische informatie de eerste keer niet eens gelezen) Vrijdag werd ik gebeld: u krijgt toch geen uitkering, want onze arbeidsdeskundige heeft banen voor u gevonden. Ik ben heel benieuwd wat deze banen dan zijn. Bij deze een oproep: welke werkgever neemt mij aan? Ik heb een niet functionerende linkerarm, heb 24 uur per dag pijn en ben daardoor moe en chagrijnig. Ik heb een aantal angsten ontwikkeld de afgelopen 3 jaar: ik durf geen telefoongesprekken te voeren, word knettergek in een drukke omgeving en raak in paniek als onbekende mensen op me af stappen. Ik kan met moeite kleine stukken autorijden en heb weliswaar een elektrische fiets, maar ben daarmee gevaarlijk. Ik kan namelijk niet aangeven dat ik naar links ga en eigenlijk ook niet dat ik naar rechts wil. (Dan moet mijn niet functionerende linkerarm mijn fiets namelijk in balans houden) Mijn snelheid ligt gelijk aan een slak.

Ik zit thuis en mijn leven is een hel. Een ware hel! Als er morgen eindelijk een arts opstaat die dapper genoeg is om mijn arm te amputeren, lig ik binnen een uur op de tafel. Allergisch voor morfine of niet. De arm moet en zal er af! Mijn vrijheid is volledig beperkt. Ik heb mijn echtgenoot nodig om boodschappen te halen, om de boontjes af te gieten, om met de kinderen naar de tandarts te gaan, om wasmanden te tillen etc etc. Ik die nooit van iemand hulp accepteerde, heb nu bij alles hulp nodig.

En ja! Ik sta af en toe in mijn voortuin. Want als ik een goede dag heb wil ik naar buiten en zelf iets doen. Scheppen kan ik met 1 arm. Na een uur moet ik stoppen en heb ik de dagen er na een hogere dosering medicijnen nodig. Maar ik ben even lekker buiten geweest. En ja, ik fiets af en toe. Totaal onverantwoord en gevaarlijk, maar ik ben wel even buiten. En ja. Ik ga soms, heel-heel soms bij mensen langs. Moet ik me op voorbereiden en daarna lig ik een dag op de bank met oxazepam en diclofenac. Overbelast zenuwstelsel.

Revalidatie. Wat verwacht ik van de revalidatie? Ik wil mijn leven terug. Ik moet accepteren dat mijn arm alleen maar slechter zal worden, ik moet accepteren dat de pijn de rest van mijn leven mijn buddy is en ik moet en zal van de extreme woede afkomen die ik jegens mijn arm heb. Ik kijk niet naar mijn arm, ik wil mijn arm niet zien en ik ben continue manieren aan het zoeken om mijn arm er af te krijgen. Ik moet dus vooral gaan beseffen dat de pijn niet weg is als mijn arm ergens bij het organisch afval ligt.

Het zal een knetterharde noot worden die gekraakt zal gaan worden. Dat ik win staat buiten kijf. Ik zal NOOIT opgeven.

Goed, ik accepteer beetje bij beetje dat ik heel veel dingen niet meer kan. Dat ik hulpmiddelen nodig heb. Gister kreeg ik van mijn echtgenoot een tas die over mijn gezonde schouder hangt en waar ik vervolgens met mijn goede hand makkelijk bij kan. De leverancier had ze net 2 dagen eerder binnen gekregen. Speciaal gemaakt voor mensen zoals mij. Zo zijn er ook speciale borden, speciaal bestek en sinds gisteren weet ik dat er ook een speciale fiets bestaat. Een driewieler. Waarbij mijn linkerarm ondersteund kan worden, de bediening aan de rechterzijde van de fiets zit. (Rem, versnellingen, motor en richtingaanwijzer) Een fiets waarbij ik makkelijk balans kan houden en waarmee ik mijn vrijheid terug kan krijgen. U zult begrijpen dat ik huilend op de fiets zat. Hoe gaaf als ik toch zo’n fiets kan aanschaffen. Van de week bellen met de verzekering en met de gemeente. Mijn echtgenoot moet bellen. Ik durf dat niet meer.  De fiets kost een dikke 5000 euro. En zonder inkomen, maar met torenhoge medische kosten heb ik geen 5000 euro meer om een stuk vrijheid terug te kopen. Ook hierbij heb ik dus hulp nodig.

Revalidatie. Wordt vervolgd.

1 opmerking:

  1. Oh, wat verschrikkelijk Anna Marie!!! Ik heb wel terloops eens iets gelezen, maar had geen idee dat je door zo'n hel gaat! Schandalig hoe je behandeld wordt ook, maar vooral die pijn. Zou willen dat ik iets voor je kon doen... Wens je heel, heel veel sterkte en oh, wat hoop ik voor jou dat die fiets er toch kan komen op een of andere manier. Ik denk aan je (ook al helpt dat je niet). Liefs, Gon

    BeantwoordenVerwijderen