Finn bouwt een tijdmachine.

‘Mam, nog even over die tijdmachine. Kunnen wij die bouwen denkt u?’ ‘Uiteraard kunnen we dat.’ ‘Mooi, helpt u mee?’ En Finn loopt naar buiten. Op sokken, want dat gaat sneller. ‘We hebben hout nodig en spijkers. Een hamer heb ik al’ en Finn zwaait met een hamer boven zijn hoofd. ‘Hout, ja we hebben wel houten planken en ook nog ergens een houten bed.’ ‘Mooi! En we hebben een besturingssysteem nodig, maar laten we eerst de buitenkant maar bouwen. Pakt u het hout even?’

Stapels hout komen er achter het konijnenhok vandaan. Het houten bed blijkt van spaanplaat te zijn en staat helemaal bol en er groeien paddenstoelen op. Het hoofdeinde is wel goed. Met een paar klappen slaan we het hoofdeinde los van de rest van het bed.  ‘Het wordt een deur!’ Enthousiast staat Finn heen en weer te springen.  Mamma timmert de bed delen vast aan een paar planken. ‘Het is al een tijdmachine mam!’ Finn sleept twee tuinkratten naar de machine en slaat er met een paar klappen spijkers door. ‘Zo, dat wordt de keuken.’ Mamma heeft ondertussen een kapstok gevonden. Want hoe kun je nu door tijd en ruimte reizen zonder kapstok? Een tijdinstelknop heeft Finn ook al. Die sloopt hij samen met pappa uit een vaatwasser. Handig. Een pappa met een reparatiebedrijf aan huis.

Maar als de machine voor de helft af is, komen we hout te kort. ‘Oei, als ik nu naar vroeger reis, val ik er misschien wel halverwege uit, of sneeuw ik onder. Hoe moet dit nu? Hebben we nog ergens hout?’ Finn loopt met hamer door het huis op zoek naar meubelen die hij kan gebruiken voor zijn machine. Maar mamma vindt dat niet goed. Ik weet wel iemand die misschien wel een pallet voor je heeft. ‘Ja, 2 mamma, want ik mis ook nog een dak.’ Ondertussen maakt Finn zijn eerste reisplannen. ‘Ik reis naar mijn babytijd. Dan kijk ik of jullie wel goed voor me zorgden.’ ‘En ik ga naar 1970’ zegt Sophie. ‘1970? Wat wil je daar dan doen?’ ‘Dat is heel ver weg in het verleden. Was u toen al geboren?’ ‘Nee, toen was ik nog niet geboren. Precies! Dat is dus heel ver in het verleden.’

Finn zit inmiddels op zijn plastic stoel. Klaar voor take off. Maar dan ziet mamma iets wat echt niet kan. ‘Gordels. We missen gordels!’ ‘Mam, als we naar het verleden gaan, hebben we geen gordels nodig hoor. U zegt zelf altijd dat kinderen vroeger gewoon in een rieten mand zaten. Gordels! Wie wil er nu gordels!’ ‘Zonder gordels komen jullie niet van de grond! Hebben jullie dat begrepen? Ja, mam. We bellen Ome Melchior wel. Misschien heeft hij ook wel een stuur en nog meer knoppen.’

Ondertussen is de eerste opdracht binnen. Er is in Zweden een ei gelegd. Door een kip. Maar door welke kip is een raadsel. ‘Jongens, we reizen vanavond als de machine af is naar Zweden. Naar de afgelopen nacht. Kunnen we kijken welke kip verantwoordelijk is voor het leggen van het eerste ei. En als er iets mis gaat, is dat niet zo heel erg, want dan lopen we maar 1 dag op achter.’

‘Zal mamma wel door hebben dat het een speel tijdmachine is?’ ‘Ik denk het niet. De fantasie van mamma draait weer overuren. Ga jij het tegen haar zeggen?’ ‘Nee, ik kijk wel uit. Dan is ze straks heel verdrietig en helpt ze niet meer mee. Ik wacht even tot de tijdmachine helemaal af is. Dan zeg ik het wel.’ ‘Maar nu is het nog reuze handig dat ze meehelpt, want die boormachine is best wel zwaar.’

Tijdversneller.

Je hebt je verkeken op de hoeveelheid huiswerk en weet dat je het zonder hulp niet gaat redden. Samen met je moeder ga je aan je bureau zitten. Onderwerp: veenlijken die geofferd zijn. Of eigenlijk mensen die ooit geofferd zijn en nu als veenlijk terug gevonden worden. 1 van de vragen is: zouden wij er nu nog achter kunnen komen waarom dit meisje is geofferd in de 16^e eeuw? Het antwoord waar de Geschiedenis docent op zit te wachten is natuurlijk deze: ‘nee, want door de zuurgraad in het veen, zijn de DNA structuren vernietigd.’ Zoon komt met een andere verklaring. ‘Misschien wel. Als we ooit een werkende tijdmachine ontwikkelen, kunnen we terug reizen naar de 16^e eeuw om getuige te zijn van haar offering. Daarna reizen we weer terug om het in de geschiedenisles te vertellen.’ Zo simpel kan het leven zijn. Ik ben benieuwd of die leerkracht mee kan gaan in zijn gedachtegang. Of hoe dik de rode streep straks in zijn schrift zal zijn.

En dan heb ik nog 2 van die apart denkende kinderen. Dochter maakt een varken in de klas. Dat wordt een verjaardagskalender. Ik begreep uiteraard het meest voor de hand liggende niet: het waren niet gewoon alleen maar varkens, nee het waren feestvarkens. Allemaal vrolijke varkenssnuiten met en zonder feesthoedjes, met en zonder slingers en 1 stel dikke varkensbillen. 1 leerling had geen gezicht gemaakt, nee; één paar varkensbillen staarden ons aan. En u raadt het al:  die zijn van mijn dochter. Het varken van mijn dochter kijkt precies tegengesteld van alle anders varkens. Alle leerlingen kijken naar de klas en mijn dochter kijkt naar buiten. Of eigenlijk tegen de muur, maar dat klinkt zo benauwd.

Jongste zoon: ‘mam, als we vanmiddag thuis zijn, gaan we knutselen.’ ‘Leuk! Wat gaan we maken?’ ‘Een Tijdversneller.’ ‘Een tijdversneller?’ ‘Ja, want nu is het vandaag, nu is het nu en over een maand komen er nieuwe poppetjes in de winkel voor de WII U. Dus als we dan vanmiddag een tijdversneller bouwen, kunnen we naar volgende maand vliegen en dan kan ik vanavond nog met de nieuwe poppetjes spelen. En niet pas volgende maand.’

Een tijdversneller. En het gaat allemaal al zo snel. Maar stiekem zou ik best een maand naar voren willen gaan in de tijd om te zien hoe oudste zoon zich handhaaft op de grote school. Om te zien of de  chaos in zijn hoofd minder is geworden. Kopen we meteen de poppetjes voor jongste zoon en reizen we daarna terug naar de 16^e eeuw om te voorkomen dat het meisje in het veen geofferd wordt. Dan hebben we alleen wel iets uit te leggen aan het Drents Museum. Ach, Carpe Diem. 1 dag tegelijk. Dan komen we er wel. En als ze in Drenthe nu erg boos zijn op ons, reizen we gewoon door naar de volgende dag.

En ondertussen hebben we een boek gewonnen met bovenstaande foto. De opdracht was om je te laten inspireren door een boekomslag. Dan kon je het boek winnen nog voor het in de winkel lag. En omdat ik stiekem ook een beetje anders naar de wereld kijk, hebben we gewonnen. 

Schedel.

We gaan wandelen op de berg. Dat is omdat pappa op oude kaarten heeft gezien dat er aan onze kant kliffen zijn. Steile kliffen waar je misschien niet eens op kan komen, maar als dat wel kan, dan hebben we een magnifiek uitzicht op de omgeving van ons huis. Het is 30 graden en wij willen eigenlijk alleen maar zwemmen. Maar met ouders is het net als met kleine kinderen: soms moet je ze hun zin geven. Anders blijven ze de rest van de dag mokken. En dus gaan wij terwijl het veel te warm is, wandelen op de berg.

Mamma neemt haar beroemde rugtas weer mee. Haar rugtas waar voor een weeshuis eten en drinken in zit, en een EHBO set waar de plaatselijke dokterspost blij mee zou zijn. Ze moet hem zelf tillen. Pappa loopt namelijk voorop met een kaart en een GPS. Heeft geen oog voor mamma die bijna met haar neus op de grond loopt in een poging rechtop te lopen met die enorme hutkoffer op haar rug. Wij bieden ook niet aan om de tas te tillen. Zien jullie het voor je? Kun je ons van de grond schrapen.

Na een stevige klim, duikt pappa opeens rechtsaf de bossen in. Vertwijfeld blijven wij staan. Is het nu de bedoeling dat wij hetzelfde doen, of gaat hij alleen maar even plassen? Dat doen pappa’s namelijk. Die kunnen gewoon zo hup van het pad af om te plassen. Doen ze ook ongegeneerd. Langs de weg zie je ze ook wel eens naast hun auto staan. Mamma’s doen dat niet. Mamma’s gaan van het pad af, lopen een heel eind het bos in, gaan achter een dikke boom zitten en roepen dan: ‘als er iemand aan komt, moeten jullie roepen!’ Hoezo dom?! Ik schets de situatie: mamma zit ergens in de bossen achter een dikke boom. Wij staan quasi nonchalant op het pad. Als er iemand aan komt lopen, gaan we roepen: ‘er komt iemand aan!’ En dan denkt mamma dat niemand in de gaten heeft dat ze ergens achter een boom verstopt zit! En dat ze ook niet door hebben wat ze daar aan het doen is!

Maar goed, pappa dook dus het bos in. Wij besloten om even op mamma te wachten. En daarna gingen we achter haar aan van het pad af. Heel voorzichtig liepen we naar de rand van de bomenrij. We bevonden ons op een stuk grasland. Ongeschikt voor koeien en eigenlijk ook voor ons. De tas werd op de grond gezet en eerst kregen we drinken en iets lekkers. Toch handig dat die tas mee was. Mamma ging achter pappa aan om te kijken welke route veilig zou zijn voor ons. Maar aan de kant waar we nu zaten, was geen veilige route te bedenken. 1 verkeerde stap en we zouden meters en meters de diepte in vallen. We gingen dus weer door het bos terug naar het pad en probeerden het een stukje verder. We kwamen weer bij een grasvlakte uit, maar bij deze vlakte konden we schuin afdalen naar beneden. We liepen nu als het ware onder de steile helling door waar we net nog bovenop zaten.

Pappa liep voorop. Rune, Nisse en ik ertussen en mamma achter. Dan kon ze ingrijpen als 1 van ons weg zou glijden, of af zou dwalen. Terwijl we tussen de  jeneverbes struiken door liepen, bleef mamma staan. Helemaal doodstil stond ze naar een punt iets hoger op de berg te kijken. Pappa en de jongens liepen door, die hadden geen oog voor mamma, maar ik bleef staan. Keek ook omhoog, en zag niets. Mamma begon richting bergwand te lopen. Op de grens van het gras en de bomen stond ze stil. ‘Barend!’ Riep ze met trillende stem, ‘er ligt hier een schedel!’ Spannend was mijn eerste gedachte en ik rende naar mamma. Maar mamma zei dat ik niet dichterbij mocht komen. Tussen de bladeren, onder het mos en gevallen takken, lag een stuk bot. Pappa kwam tussen de jeneverstruiken vandaan met Rune en Nisse in zijn kielzog. ‘Dat wil je toch altijd? Een schedel vinden? Want dan kun je daar weer iets over schrijven.’ ‘Ik geloof dat ik dat niet meer zo’n leuk idee vind.’ Pappa ging naast mamma staan en stond toen ook even stil te kijken. Met een tak verplaatste hij de schedel en mamma slaakte en zucht van verlichting. Het was van een dier. Van een hert. Je zag aan 1 kant nog een aanhechting van het gewei. We besloten de schedel mee te nemen. Leuk voor thuis. In de boekenkast. Leuk ja! Wat een vreemd idee weer. Een schedel in je kast! Ik ken niemand anders die een schedel in de kast heeft!

Mamma trok haar T-shirt uit en pappa rolde daar de schedel in. En zo reden wij aan het einde van de vakantie naar huis. Met een hertenschedel gewikkeld in een paars shirt onder de tas met  Zweedse lekkernijen. Ik kijk er niet eens meer van op. Maar wat nu het aller-grappigste is: thuis vond mamma het toch eigenlijk maar luguber zo’n dood beest in de kast. En nu is hij op school. Leuk voor de kinderen op school! Mijn ouders zijn echt compleet de weg kwijt. Gelukkig dat wij ons hoofd er nog een beetje bij houden. 

Af en toe.