Archeoloog.

Het is vakantie en de favoriete tijdsbesteding van mijn kinderen in de vakantie is: Musea bezoeken. Goed idee, maar we hebben nog een ongeleid projectiel in huis van 4 jaar die opeens zijn eigen pad heeft ontdekt. En het pad van 4 jarige zoon loopt niet via een museum. Pad loopt van Thomas de trein naar de boekenkast en dan wil hij precies het bovenste boek hebben en dus worden de onderste planken leeg geveegd zodat hij een boekenkast privé trap heeft om bij het bovenste boek te komen. Mamma roepen had ook gekund, maar was waarschijnlijk te veel werk. Pad van jongste zoon loopt vervolgens naar de speeltuin en naar de keukenkast waar hij wederom via de laatjes naar boven klimt om op het aanrecht zittend de snoeptrommel aan een inspectie te onderwerpen. (Lees: leeg te eten om zo aan zijn broodnodige calorieën te komen) Jongste zoon mag even niet mee naar het museum van Oudheden in Leiden. Mamma heeft schoon T-shirt nodig omdat het zweet alleen al uitbrak bij de gedachte dat jongste zoon de mummies wel even zou onderzoeken. Wikkel voor wikkel werd mummie ontrafeld. Jongste zoon zou grote beelden ook geweldig vinden. Vooral het domino effect wat het gaf als je het ene beeld een duwtje gaf richting beeld dat ernaast stond. Let even op dat stond. Jongste telg gaat naar oma om daar een treinbaan te bouwen en om lekker in bad te zitten.

Bij het Oudheidkundig museum treffen oudste kinderen het. Je kunt archeoloog voor een dag worden. En Niels weet wat hij later wil worden; diepzeeduiker, archeoloog en pro-boarder. Niels en Sophie storten zich vol overgave op de zandbakken gevuld met grote bodemvondsten. Potscherven, knoopjes, munten en tanden worden minutieus uit het zand gefilterd. Dochter pakt een tandenborstel uit de bak om het zand uit de vondsten te borstelen. Denken we, maar nee, ze gaat zitten en begint de gevonden tanden te poetsen. Walvis weet niet wat hem overkomt, zijn tanden zijn nog nooit gepoetst. Nu dus wel. Na het schilderen van kleiketting blokjes en het in elkaar puzzelen van een gevallen bakje krijgen 2 trotse kinderen een echt archeologen diploma. Dat scheelt pappa en mamma weer in de studiekosten. Eindelijk gaan we het echte museum in. Maar de mummies worden door Sophie al snel bestempeld als zombies en die zijn dus eng, en dus moeten we een andere afdeling bezoeken. Mamma had zich juist heel erg op het weerzien van haar geliefde mummie vrienden verheugd, maar vandaag bepalen de kinderen de route. Bij het oude Griekenland worden we opgewacht door een manshoog beeld van een blote man. Er mist alleen een stukje. Dat had ik gemist, maar zoon blijft staan en kijkt gebiologeerd naar beeld met ontbrekend stukje mannelijkheid. “Dat komt omdat hij het koud had. Toen brak zijn pi…. Eraf. Erg pijnlijk, en daarom dragen wij tegenwoordig onderbroeken.” Uiteraard. Kinderlogica. Moet je ook niet willen verbeteren. En ik wil dat al helemaal niet als het over iemands mannelijkheid gaat. Zo stonden Niels en Sophie ook met zijn tweeën te discuteren over een groep hoofdeloze beelden. De oplossing was uiteindelijk dat het geld op was. Verhalen over de Beeldenstorm hou ik ook nog even voor me, want voor ik het weet sneuvelt avond na avond mijn servies onder het mom van een moderne Beeldenstorm. Ik ken mijn kinderen.

Niels heeft nu een heel duidelijk doel voor ogen. Hij gaat in Zweden archeologische opgravingen doen in onze achtertuin. Nu zitten wij op veengrond, dus de kans dat hij een veenlijk opgraaft is dan natuurlijk wel aanwezig. Ik heb gezegd dat hij rekening moet houden met mijn koffiepauze, want smaakt toch anders als er een veenlijk uit je tuin opduikt. Hij had een tandenborstel nodig; zakjes, moeten wel grote zijn in verband met formaat veenlijk; en een meetlint; en een zaklamp en een troffel. Dankzij mijn zoon weet ik nu dat er platte troffels zijn, halfronde en ronde troffels. Hij heeft ze alle drie nodig. De grootste tas die meegaat is van Archeologische zoon. Staat al klaar naast zijn bed met een pen en een schrift als laatste toevoegingen. Er zullen vast nog spullen bij gaan komen.

Voordat ik deze week afreis naar Zweden hebben we zelfs nog een echte archeologische opdracht. De vloer van de speelkamer is al geruime tijd verdwenen en we gaan morgen beginnen met de zoektocht naar de vloer en daarmee bedoelt mamma dat we de speelkamer op gaan ruimen. Je zult zien dat zoon dan toch opeens dokter wil worden. Of coureur gezien de snelheid waarmee kinderen zich uit de voeten maken. 

Vakantie. Eindelijk

En weer is er een schooljaar ten einde. Een bewogen schooljaar. Dit zou het schooljaar van onze emigratie worden, het schooljaar dat ons laatste in Nederland zou zijn. Het schooljaar van afsluiten en opnieuw beginnen. Zou, zou, zou. U leest het al. Gaat allemaal niet door. Het is dit jaar allemaal anders gelopen. Totaal anders. Begin oktober stort pappa in elkaar en heeft de wil niet meer om verder te leven. Nu, na negen en een halve maand kunnen we zeggen dat pappa er nog is, en dat hij zelfs af en toe weer een goede week heeft. Een hele goede week zelfs, maar hij heeft ook nog dagen dat het niet goed gaat. Het schooljaar is anders verlopen, ik heb geen idee wat mijn kinderen voor vorderingen hebben gemaakt, wat ze dit jaar op het lesprogramma hadden staan en hoe ze in de groep stonden. Wel bij benadering, maar ik heb nog geen schrift of werkje ingezien. Ik heb ze allemaal bewaard en heb dus in de vakantie wat achterstallig schoolwerk te doen. Het werd het jaar van artsen, artsen en nog meer artsen van allemaal verschillende instanties. We hebben gesprekken gehad met mensen terwijl we eigenlijk niet eens wisten waarvoor ze waren. GGZ, GGD, Bedrijfsartsen, Autisme artsen, Autiteam, Auticentrum, bij de mensen thuis kom artsen. Een heel arsenaal aan instanties hebben we van dichtbij leren kennen. De emigratie is uitgesteld en is misschien wel helemaal van de baan. Want wordt pappa weer net als vroeger? En kunnen we met zijn tweeën onze schouders onder een vertrek zetten? Waarschijnlijk niet. Pappa is namelijk anders geworden. En dat geeft helemaal niet, want ik ben ook veranderd. Maar plaatsen we onze kinderen nogmaals voor een enorme verandering? Nee, waarschijnlijk ga ik mijn grote droom opgeven en zal ik ervoor kiezen om bij pappa te blijven. Zal ik voor de rust in mijn gezin zorgen, hoewel ik al 20 jaar uitkijk naar een vertrek. Het mag waarschijnlijk niet zo zijn. En ik weet ook wel dat je het leven moet nemen zoals het komt en dat je moet genieten van alle mooie momenten, maar toch heb ik het moeilijk met het opgeven van mijn droom.

Dit schooljaar is echter ook het schooljaar geweest dat Niels opeens zijn veters leerde strikken. Vlak voor zijn achtste verjaardag, het jaar dat hij na 4 jaar ploeteren zijn A- diploma in ontvangst mocht nemen. Het jaar dat Niels zich opeens op zijn gemak voelt op school; zich veilig voelt en het naar zijn zin heeft. Vooral dankzij de geheim agent juf. Ere wie ere toekomt. Het jaar dat Sophie haar eerste tand zo uit haar mond trok. Het jaar dat Sophie ook leerde veters strikken, maar het niet voor durfde te doen voor de juf. Het jaar dat Sophie opeens woordjes begon te lezen. Het jaar dat Finn toch een schoolstart maakte in Nederland. Het jaar dat Finn eindelijk leerde praten. En ook eindelijk zindelijk werd. Soms. Het jaar van de appeltaarten en de cakes. De oliebollen die midden in de zomer gebakken werden. Het jaar dat we als gezin heel dicht naar elkaar toe zijn gegroeid. We moesten wel, hadden geen andere keus, want hoewel iedereen in het begin roept dat je altijd op hun hulp kunt rekenen, moet je het toch gewoon alleen doen. Of samen als gezin dus eigenlijk. Het jaar dat ik mijn emoties aan de wereld toonde. Na jaren van toneelspel en façades stond er een buitenstaander op die dwars door mijn defensie heen brak. Die de stroom tranen bij mij los wist te breken. Heel confronterend en angstig. Maar ik schaam me nergens meer voor. Ik heb ook gewoon emoties en die komen er soms uit. De laatste 2 weken iedere dag en ieder uur, want ik ben zo moe en zo kapot, dat ik alleen nog maar kan huilen. Diezelfde persoon zorgde ervoor dat de kinderen en ik er nu nog zijn, want wat is het afgelopen jaar zwaar geweest. En wat heb ik een keren op het punt gestaan om zelf de stekker uit het schooljaar te trekken. Maar dankzij zijn hulp en dat van zijn team zijn mijn kinderen het schooljaar doorgekomen en wist ik zeker dat ze op school op hun plaats waren en dat ze goed in de gaten gehouden werden. Meester René: bedankt!!

En 1 ding weet ik zeker, we gaan het redden. De kinderen en ik. En hopelijk samen met pappa, maar zeker met zijn vieren. De sombere Anna Marie die ik nu ben vind ik even geen leuke Anna Marie. Maar de vrolijke, stuiterende en lachende Anna Marie komt ook wel weer terug. Na de vakantie. En dan stuiteren mijn kinderen weer mee. Maar nu nog even niet. Nu willen we eerst 6 weken rust.

Ik groet u allen en wij zien elkaar weer op 5 september bij de start van een nieuw schooljaar met nieuwe kansen en mogelijkheden. Anna Marie.
Trevlig Semester!!

Verkeersregels.

Je bent een kereltje van net 4 jaar. Je wilt zelf op de fiets naar school, maar mamma zet je steevast achterop de fiets. En dus zit je achter een brede rug en heb je geen andere mogelijkheid dan links en rechts de wereld te bekijken. Achteruit kijken mag niet van mamma want dan zeurt ze dat ze bijna valt. Mamma kan klaarblijkelijk nog niet goed fietsen. Zelf val je nooit met je fiets. Jij hebt slim als je bent, pappa 2 zijwieltjes laten plaatsen. En dus kun je al met losse handen fietsen, kun je gewoon achter je kijken en heb je voor je de hele wereld aan je voeten. Of aan je fietsbanden. Maar mamma blijft doorzeuren en heeft het over “te laat op school komen.”Boeiend denk je, maar mamma is sterker en sneller en zo komt het dat je weer achter een brede rug zit. Mopperend. Dat wel. En te laat op school komen we evengoed, want je zus vangt alle lieveheersbeestjes en je broer rijdt een andere route, die langer is, maar waar hij minder honden tegenkomt. En mamma stopt altijd bij het pad waar je broer weer uit komt, omdat broer anders rustig weer naar huis fietst. En daarna gaat mamma heel hard fietsen, want zus is met alle gevangen lieveheersbeestjes doorgefietst en mamma is altijd bang dat ze bij een gevaarlijke kruising zo oversteekt. Zelf zie je het gevaar van die kruising niet, want je ziet links en rechts de auto’s gewoon netjes stilstaan voor zwetende mamma, zingende zus, honden tellende broer en mopperend jongetje van 4.

En op de terugweg naar huis hetzelfde verhaal. Mamma plaatst je in het stoeltje. Voorzichtig kijk je om je heen om zeker te weten dat je klasgenootjes niet zien dat je nog niet zelf mag fietsen, klasgenootjes die ook achterop zitten zwaaien voorzichtig naar je. Broederschap van achterop bij mamma moeten zittende kleuterkindjes. We gaan fietsen eindelijk. Fietstassen puilen uit van jassen, bekers en knutselspullen. Mamma maakt snelheid, zwaait fiets naar voetpad en stapt af. En dan ben je het zat met dat gezeur en neem je het heft in eigen hand. “U mag hier niet staan met de fiets op de stoep. Op het fietspad. Snel.” Mamma gaat weer fietsen, want broer en zus zijn er weer, maar dan gaat mamma met broer al oversteken terwijl zus nog een kever vangt. “Stop!!” En als het gezelschap weer compleet is let je goed op of de blokjes van het fietspad wel links van je beentjes zitten, anders fietst mamma aan de verkeerde kant. “Verkeerde kant!”Hoef je alleen maar te roepen en broer, zus en mamma gaan weer goed fietsen. Je wordt serieus genomen. Je recht je rug in het kinderzitje. Als een koning op zijn troon. Maar vlak bij huis in een doodlopend straatje, gaat mamma gewoon links fietsen. “Zo gaan wij dood! Wij rijden aan de verkeerde fietskant en dan komt er een auto en dan gaan wij dood. Dus ga nu maar aan de goede kant fietsen.” En weer luistert mamma. Je besluit je geluk te testen. “Ik wil over het heuveltje.” En mamma rijdt braaf over het heuveltje. “En nu wil ik over de brug.” En de fietstocht gaat over de brug. Thuis aangekomen wil je een zwembad. Maar dat krijg je dan toch nog niet voor elkaar. Komt nog wel. Geduld. Je bent per slot van rekening nog maar 4 jaar.